ஆதவன் - சுஜாதா - பஞ்சாமிர்தம்

"உங்களுக்கே தெரியும் நான் எவ்வளவு நல்லவன்னு......"

"சரி சரி சிரிக்காதீங்க.... உங்களுக்கே தெரியும் இந்த குப்பைத்தொட்டி எவ்ளோ டீசென்டான சைட்டுன்னு"
சிரிக்கும் எலிகள்
அவ்வ்வ்வ்வ் சரி சரி விடுங்க. ஆனா உங்களுக்கே தெரியும் நான் எவ்.... வேணாம் விடுங்க இதை சொன்னாலும் சிரிப்பீங்க. நான் நேரா விஷயத்துக்கு வரேன். தாய்லாந்து போய் வந்து தொடர் பதிவு ஆரம்பிச்சேன். நல்லா தான் தொடங்கினேன். முன்ன மாதிரி கூட்டம் வர்ரதில்லன்னு கொஞ்சம் கவர்ச்சியா தலைப்பு வைப்போம்னு "கிளு கிளு கேப்ரே"ன்னு வச்சேன். வச்சாலும் வச்சேன் கூகுள்ல எதை எதையோ தேடி இங்க வந்த இங்கிலீஷ் அனானிங்க "இது வேணுமா? இங்க வந்து தரையிறக்கு... அது வேணுமா? அப்ப  அங்க போ.. இதே தான் வேணும்னா டைரக்டா கால் பண்ணு"ன்னு ஆங்கிலத்துல எக்கசக்க பின்னூட்டம் வந்துச்சு. எல்லாத்தையும் ஸ்பேம்ல போட்டுட்டு அந்த தலைப்பையே "அல்கஸார் ஷோ - தாய்லாந்து"ன்னு மாத்திட்டேன். அப்புறம் பின்னூட்டம் வர்ரதும் நின்னுடுச்சு. கொஞ்சம் நிம்மதியா இருந்தேன்.

ஆனா டேய் "சொப்ன சுந்திரன்" பதிவுக்குமாடா அனுப்பிவீங்க?" ஆவ்வ்வ்வ்வ். அதுவும் என்னை பார்த்து எப்படிடா அந்த கேள்வி கேட்ட? ......சரி விடுங்க
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ஆனாலும் மனசு கேட்கல.... அதெப்படிடா என்னை பார்த்து அந்த கேள்வி கேட்கலாம்? அவ்வ்வ்வ்வ்
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 தாய்லாந்து பயண அனுபவங்களை எழுதி சோம்பேறித்தனத்தாலும் வேறு சில காரணத்தினாலும் பாதியிலேயே நிறுத்த வேண்டியதாகிப்போயிற்று. திரும்பவும் எழுத சோம்பேறித்தனமாக இருந்தாலும் பயண அனுபவங்களை பதிந்து வைப்பது அவசியமென்று தோன்றுகிறது. நேற்று மதியம் என்ன சாப்பிட்டோம் என்பதே மறந்து போகக்கூடிய சூழ்நிலையில் நண்பர்களுடனான ஒரு இனிய அனுபவத்தை எளிதில் மறக்கயியலாத வகையில் வலைப்பதிவில் பதியச்செய்வது நல்லது என நினைக்கிறேன். இம்மாதம் அனைத்தும் பதிவுகளாக வரும். உங்களுக்காக அல்ல எனக்காக. ஆகவே பொறுத்த்தருள்க :)
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
வேலை அதிகம் இல்லை. போரடித்தது. வழக்கம் போல யாரிடமாவது ஒரண்டை இழுக்கலாம் என  அக்கௌன்ட்ஸ் டிப்பார்ட்மென்ட் போனேன். அக்கௌன்டன்டும் மலையாளி தான். ஆனால் எப்போதும் ஆங்கிலத்தில் தான் உரையாடுவார். "எஸ் தம்பி" என்றார். "இல்ல சும்மா தான் வந்தேன்" என்றேன்.

"உங்க ஊர் கொச்சில்ல? என் ப்ரண்ட் கொச்சி ஏர்போர்ட்ல கார்கோ க்ளியர்ன்ஸ்ல வேலை பார்த்தான்" வந்த வேலையை ஆரம்பித்தேன்.

"இஸ் இட்?"

"ம்ம் கொச்சி ஏர்போர்ட் பக்கத்துலயே கெஸ்ட் அவுஸ் கொடுத்திருந்தாங்க. பக்கத்துல சாப்பாட்டுக்கு கடைன்னு ஒன்னும் இருக்காதாம். அதுனால பெரும்பாலும் ஏர்போர்ட்ல இருக்குற கடையிலயே சாப்பிட்டு வந்திடுவான்"

"ஓ"

"ஒருநாள் வேலைக்கு லீவு போட்டிருக்கான். அப்ப சாப்பிடுறதுக்காக ரொம்ப தூரம் நடந்து போய் ஒரு கடையில போய் உட்காந்து சாப்பாடு ஆர்டர் பண்ணியிருக்கான். ஆனா கடைக்காரன் சாப்பாடு இல்லன்னு சொல்லிட்டான்"

"ஒய்?"

"ம்ம் அதான் தெரியல. ஆனா சாப்பாடெல்லாம் இருக்குதாம் அவன் அங்க இருக்குற சாப்பாடை காமிச்சு அதான் இருக்குதே கொடுய்யான்னு சொல்லியிருக்கான். ஆனா அதுக்கு அவங்க "அதெல்லாம் உனக்கு தரமுடியாது. வெளிய போ"ன்னு சொல்லியிருக்காங்க. அப்புறம் பேக்கரியில ப்ரட் வாங்கி சாப்பிட்டு வந்தானாம்" என்றேன்

"ஸோ சேட்" என்றான் வருத்தத்துடன். சிறுது நேரம் பொறுத்து "ஸாரி" என்றான் (ஹப்பாட வந்த வேலை முடிந்தது!) நான் பரவாயில்ல அதுக்கு நீங்க என்ன பண்ணுவீங்க'ன்னேன்.

சிறிது நிமிடம் கழித்து "நான் கூட சென்னை வந்திருக்கேன் தெரியுமா?" என்றான். "அட அப்படியா?" என்றேன்.

ஒரு தடவை மாதா வேளாங்கண்ணி கோவில் போறதுக்காக சென்னை வந்து அங்கிருந்து  சொந்தகாரங்க கூட போனோம். நுங்கம்பாக்கத்துல தான் தங்கிருந்தோம்" என்றான்

"ஓ" என்றேன்

"அப்ப நுங்கப்பாக்கத்துல ஒரு ஹோட்டலுக்கு போனோம். தோசை  ஆர்டர் பண்ணினோம்." (ஆஹா இவனுக்கும் வேலை இல்லையா? தெரியாம வந்து சிக்கிட்டோமே) 

"ம்ம் அப்புறம்"

"தோசை வந்துச்சு. பட் சாம்பார் கொடுத்தான் பாதி சாப்பிடும் போது தான் கவனிச்சேன்.  சாம்பார்ல குட்டியா ஒரு கரப்பான் பூச்சி" என்றான் வருத்தத்துடன்.

"ஓ அப்புறம் என்னாச்சு?"

"அவன்கிட்ட கம்ப்ளென்ட் பண்ணினேன். அவர் ஒன்னும் சொல்லாம வேற சாம்பார் கொடுத்தான். என் ரிலேசன் கோவமா ஏதோ சொன்னார். அதுக்கு முடிஞ்சா சாப்பிடு இல்ல வேற ஹோட்டல் போன்னு சொல்லிட்டான்"  (ஆஹா... அப்பவே எஸ்ஸாகி இருக்கனும்)

சிரித்துக்கொண்டே அப்புறம் அடிக்காத செல்போனை எடுத்துக்கொண்டு "அடுப்புல பால் வச்சுருக்கேன். இறக்கிட்டு வந்திடுறேன்" என்ற ரேஞ்சில் இடத்தை காலிசெய்தேன்.

அட போப்பா...எங்களுக்கே எங்கூர்ல மரியாதை இல்ல..... பக்கித்தனமா கம்ப்ளென்ட் பண்ணிகிட்டு..
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ஆதவனின் "இரவுக்கு முன் வருவது மாலை" என்ற (சற்றே பெரிய)சிறுகதை  தொகுப்பை வாசித்துக்கொண்டிருக்கிறேன். பாதி கடல் கடந்தாயிற்று. வழக்கம் போல் ஆதவன் கலக்கியிருக்கிறார். அதுவும் முதல் சிறுகதையில் இரண்டே கேரக்டர்கள். ஒரு ஆண்,  ஒரு பெண். யதேச்சையாக அறிமுகமாகி அன்றே பிரியும் கதாபாத்திரங்கள். முடிவில்லா கதை. பேசுகிறார்கள் பேசுகிறார்கள் பேசிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். ஆனால் சுவாரஸியமாக. கிட்டதட்ட இந்த கதையை தான் ஆங்கிலத்தில் "before sunrise" "before sunset" படமாக என எடுத்திருக்கிறார்கள் :) யதேச்சையாக நடந்த இந்த விசயம்  உல்டாவாக நடந்திருந்தால் நம் பதிவர்கள் இது அப்பட்டமான காப்பி, இயக்குனர் டைட்டில் கார்டில் நன்றி என போட்டிருக்க வேண்டும், குறியீடுகள் கூட ஒத்துப்போகின்றன என கலாட்டா செய்திருப்பார்கள்.

ஆதவன் நெடுநாட்கள் இருந்திருந்தால்  சுஜாதா இடம் அவருக்கு கிடைத்திருக்கும் என்பது மட்டும் தெரிகிறது. ஆதவனோடு சுஜாதாவை பொருத்திப்பார்ப்பதே அசட்டுத்தனமாக இருக்கிறதோ?! ஆதவன் புகைப்படத்தை பார்த்ததும் ஏனோ சுஜாதா ஞாபகம் வந்துவிடுகிறது.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------
இந்த வார கார்டூன்:-

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

குஜாரிஷ்

படம் பார்த்தேன்னா விமர்சனம் எழுதியே ஆகனுமா? என்ற கட்டாயத்துக்காக இல்லாமல், விழுந்த கல்லால் எழுந்து அடங்கும் நீர் அலைகளை போல் அடங்கி விடாமல், பாதித்த படத்தை நான் சகஜமாகும் முன் ஏதேனும் வகையில் பதியச்செய்வதற்காக விமர்சனம் என்ற பெயரில் இந்த பதிவு. (ஸ்ஸ்ஸ்ப்ப்பா)

ஹ்ரித்திக் எனும் கடவுள் கதாநாயகன். ஆம் -கிரேக்க- கடவுள். அப்படியொரு தேஜஸ் அந்த முகத்தில். படம் முழுக்க அவரின் முகமே திரையில் அதிகமாக காண்பிக்கப்படுகிறது.  நடிப்பதை தானே திரைமுழுக்க காண்பிக்கமுடியும்? கொள்ளை அழகு இந்த கடவுள். கை கால் விபத்தினால் செயல் இழந்து போக முகம் மட்டுமே படம் முழுதும் தன் நடிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது. தலை சிறந்த  மேஜிக் நிபுணரான நாயகன் வாழ்வையே புரட்டிப்போடுகிறது அந்த விபத்து. 14 வருட வனவாசமாய் உடல் முழுதும் உணர்வில்லாமல் பலவித உடல் வலியோடு வாழ்ந்து, வெறுத்து தன்னை கருணைக்கொலை செய்யுமாறு நீதிமன்றத்தில் தன் தோழியின் மூலமாக உதவி கோருகிறார். அது நிறைவேறியதா என்பதே கதை.

ஒரு நாவலை/சிறுகதையை அப்படியே திரையில் வாசிப்பது போன்ற உணர்வு தான் படம் பார்க்கும் பொழுது ஏற்படுகிறது. ஒரு புத்தகத்தை தொடந்து படிக்கும் போது இடையே சிற்சில பக்கங்களில் ஏற்படும் அலுப்பை போல் சில காட்சிகள் ஏற்படுத்துகின்றன. வாசிப்பின் சுவை அறியாதவர்களுக்கு படம் முழுக்க அலுப்பை தரலாம்.

மூக்கின் நுனியில் அமரும் ஈ, சொட்டு சொட்டாக இரவு முழுதும் வடியும் மழை நீர் என சில காட்சிகள் வருகிறது. எரிச்சலூட்டும் விசயங்களை கதாநாயகன் எப்படி சுவராஸியமாக மாற்றுகிறான் என்பதை காட்டுவதாக அமைகிறது. அவனே கருணைக் கொலைக்காக மன்றாடுவது நமக்கு அவனது வலியை உணரச்செய்கிறது. கேலி பேச்சுக்களும், சிரிப்புமாக கதாநாயகன் பாத்திரம். அதுவும் உணர்ச்சியற்ற கால்களை ஐஸ்வர்யா ராய் அமுக்கி விடும் போது கொடுக்கும் உணர்ச்சி சப்தங்கள் சிரிப்பின் உச்சம். இது போன்ற காட்சிகள் ரசிகனுக்கு கதாநாயகன் மேல் கழிவிரக்கம் கொள்ளாமல் காக்கின்றன.

ஐஸ்வர்யாராய். (முதல் முறையாக?) வயதுக்கேற்ற கதாபாத்திரம். அவ்வுடையில் ஹ்ருத்திக்கிற்கு பணிவிடை செய்யும் போது “கோபால்ல்ல்ல்ல் என்னை மன்னிச்சிடுங்க கோபால்ல்ல்ல்”(முக்கியமாக தலையில் கர்சீப்பை கட்டிக்கொள்கிறபோது) என வலிய ஒரு எண்ணம் தமிழ் ரசிகர்கள் மனதில் தோன்றவில்லை என்றால் அவன் கன்னடத்து பைங்கிளியின் போஸ்டரை கூட பாத்திருக்கவில்லை என அர்த்தப்படுத்திக்கொள்ளலாம். கம்பீரமான,அலட்சியமான,காதலான என பல முகபாவனைகளை மிக அருமையாக வெளிப்படுத்துகிறார். இடையிலும் கடைசியிலும் கொஞ்சம் அழவும் வைக்கிறார்.


கோபால்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்ல்

அத்தான்ன்ன்ன்ன்ன்ன்ன்ன்

மேஜிக் நிபுணர் என்பதை தவிர படத்தில் சுவாரஸியமான ஒரு விஷயத்தை தேடினாலும் பிடிக்க முடியாது.  முதல் பாதி அந்த ஒரு சுவாரஸியமான விசயத்தை வைத்தே ஒரு எதிர்பார்ப்போடு போகிறது. மேஜிக் காட்சிகள் அதிகம் இல்லை. இருக்கும் காட்சிகளும் கதைக்கு பெரிய வலு சேர்ப்பதாக இல்லை. பின்பாதி எந்த முடிவை நோக்கி இனி படம் பயணிக்கும் என்பதை தெரிந்த பின்பு சற்றே தொய்வு பிறப்பது இயல்பு. ஆனால் ஹ்ருத்திக்கின் நடிப்பை/முகத்தை கவனித்து வருபவர்களுக்கு அக்கதாபாத்திரத்தின் மீது ஈடுபாடு வந்து கதையோடு பயணிக்கலாம்.

மொத்தம் 10(தோராயமாக) கதாபாத்திரங்கள், ஒரு வீடு, நீளமான காட்சிகள் என மிக சுருக்கமாக படத்தை எடுத்திருக்கிறார் இயக்குனர். இடை இடையே பாடல்கள் வருகின்றன. ஐஸ்வர்யாராயின் அட்டகாசமான நடனமும் வருகிறது. அனைத்தும் கதையின் போக்கிலேயே அமைந்து விடுவதால் எங்கே எந்த பாடல் வந்தது என படம் முடிந்ததும் ரசிகனை யோசிக்க வைத்திருப்பது சிறப்பு. படத்தின் 60 சதவிகிதத்திற்கும் மேலே ஆங்கிலத்தில் தான் வசனம். மிச்சமிருக்கும் வசனங்களும் எளிதில் புரிந்து கொள்ள கூடியவை தான். ஆனால் அனைத்தும் மிக அழுத்தமான வசனங்கள். ஆதலால் சப்டைட்டிலின் அவசியம் தேவையிருக்காது.

”ப்ளாக்” படத்தின் மூலம் ஒரு வாரத்திற்கும் மேலாக உறக்கத்தை பறித்து, “சாவரியா” மொத்தமாக சாவடித்த இயக்குனரிடமிருந்து இந்த படம் ஒரு சற்றே பெரிய ஆறுதல். மொத்த படமும் ஹ்ருத்திக்கை மட்டுமே நம்பி எடுத்திருக்கிறார். அதை ஹ்ருத்திக்கும் நிறைவேற்றியும் இருப்பது மிகப்பெரிய ஆறுதல்.

இது மிக மேலாட்டமான விமர்சனமே. ஆழ்ந்து எழுத வேண்டுமானால் இனி ஒரு முறை பார்க்க வேண்டும். இந்த படம் பார்ப்பதற்கே ஒரு அலுவலக நண்பனை உடன் அழைத்துச்சென்றேன். ஆரம்பம் முதல் கடைசி வரை கொட்டாவி விட்டுக்கொண்டிருந்தான். படம் முடிந்ததும் “படம் நல்லாயிருக்குல்ல” என்ற என்னை முறைத்து வேறு பார்த்தான். எனக்கு பிடித்திருந்தது. இன்னொரு முறை பார்க்க வேண்டும். ஆனால் இனி பார்ப்பதாக இருந்தால் டிவிடியில் மட்டுமே :)

குஜாரிஷ் - Guzaarish (கடைசியில இப்படி ஏதாவது போட்டா தான் விமர்சனம்னு ஒத்துக்கிறாங்களே..அதான் ஹி ஹி)

சேட்டன்ஸ் கார்னர்

"சேட்டா"

"என்ன தம்பி?"

"சாப்பிட போலாமா?"

"டைம் என்ன ஆச்சு?" (அடப்பாவி டைம் என்னாவா? இதெல்லாம் ரொம்ப ஓவர்!)

"9.05 ஆச்சு. மெஸ் மூடிற போறாங்க"

"சரி தம்பி போகலாம்" என்ற சேட்டனை லேப்டாப்லிருந்து தலையை தூக்கி எதிர் கட்டிலில் படுத்திருந்த சேட்டனை பார்த்தேன். சேட்டனும் தலையை தூக்கி "போவாம்" என்றபடி எழுந்தார். உரையாடல் நடந்தது சாட்டிங்கில். லேப்டாப் வாங்கினதும் போதும் இப்பெல்லாம் சேட்டன் தொல்லை தாங்க முடியல.

"தம்பி எனக்கி தமிழ் படிக்கனும்"

"படிச்சுட்டா போச்சு. என்ன திடீர்னு?"

"தம்பி ஸ்டேடசு எனக்கி மனசிலாயில்ல.. தம்பி buzz எனக்கி மனசிலாயில்ல.. தம்பி பேஸ்புக்ல இடுனது(என்னது முட்டையா?) எனக்கி மனசிலாயில்ல.. ஞான் அதுகொண்டு (வீறுகொண்டு?!)  தமிழ் படிக்கான் போகுன்னு. தம்பி எனக்கி தமிழ் படிப்பிக்கி (அட பக்கிப்பயலே)"

என்னது தமிழ் கத்துக்கொடுக்கனுமா? ஆதவா பஸ்ஸை ஷெட்டுல விடுடா. பேஸ்புக்கை கொளுத்துடா. "குப்பைத்தொட்டி"யில  இருக்குற சேட்டன் பதிவு எல்லாம் அழிச்சுருடா ஆதவா (எல்லா பதிவையும் அழிக்க வேண்டியிருக்குமோ!)

போன மாசம் அரபாப்பின் தம்பி கம்பெனிக்கு வந்திருந்தார். "hai. what your நாம்?"ன்னு  ஆங்கிலமும் ஹிந்தியும் கலந்து அனைவரிடமும் வலியக்க சென்று அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டார். "சூர்யா" என்றேன்.

"சிரியா?" என்றார்

"(யோவ் மம்டி) சூர்யா சூர்யா" என்றேன்.

"சுறா?" (அட எடுபட்ட பயலே!)

"நோ நோ நோ சூர்யா சூர்யா" வேகமாக மறுத்தேன்.

"சுர்ரா.. சுர்ரா" இதுக்கு மேல என்னால முடியாதுன்ற ரீதியில அதையே முடிவு பண்ணிட்டு வேகமாக கைகுலுக்கினான்.தலையெழுத்துன்னு நானும் (பல்லைகடிச்சுட்டு)சிரிச்சுட்டே கை குலுக்கினேன்.

பக்கத்துல மற்றுமொரு புதிய சேட்டன். சிரித்துக்கொண்டே "ப்ரேம்" என்றார்

அரபி "what? what? what?" புரியாமல் திருப்பி கேட்டான்.

"ப்ரேம் ப்ரேம்....ப்ப்ப்ப்ப் ரேம்ம்ம்ம்ம்" கொஞ்சம் ராகத்தோடு வந்தது. சங்கீதம் தெரியும் போல.

அரபி ம்ஹூம் என்ற படி புரியல என்று தலையாட்டினான். (அடப்பாவி எனக்கு மட்டும் சுறா'ன்னு சொல்லி கேவலப்படுத்துன.... இவனுக்கு அட்லீஸ் "ப்ரேம்"ஐ 'ப்ரா"ன்னு சொல்லியாது கேவலப்படுத்தலாம்ல)

அப்போது சேட்டன்  அதி புத்திசாலித்தனமான காரியம் செய்தார் . நேராக துபாய் மன்னர் போட்டோபை காட்டி இது என்ன? என்றார்.

அரபி "கிங்... துஃபை கிங்" என்றான்

"நோ நோ இது இது என்ன பெயர்?" என்றான்

அரபி "ஃபோட்டோ?"

"யெஸ் அதே தான். பட் இதுக்கு பேர் என்ன?" என்றான்

அரபி பயங்கர சந்தோசத்துடன் "ஃபோட்டோ 'ப்ரேம்'" என்றான்

"yes . this is wat my name " என்றார் சேட்டன் (திஸ் பீஸ்? க்ரேஸி பக்கர்ஸ்)

"funny name" என்றபடி அரபி கிளம்பினான். சேட்டான் "எப்பூடி" என்ற ரீதியில் என்னை லுக் விட்டார்.

இந்த வாரம் திடீரென்று அலுவலகம் வந்த அந்த அரபி "ஹாய் சுறா" "ஹாய் ஃபோட்டோ ப்ரேம்" என்று சொல்லிக்கொண்டே வேகமாக மேனேஜர் ரூமுக்கு சென்றுவிட்டான்.

சேட்டனிடம் "என் பேர் எவ்வளவோ பரவாயில்ல" சிரித்தேன். (எப்பூடி?)

"தம்பி என்ட மாலையை(chain) காணோம்." குளிச்சுட்டு வந்த சேட்டன் மூனு சவரன் மாலையை எங்கோ தொலைத்து விட்டார். கட்டிலின் அடியில், ப்ளாங்கெட்டை உதறி, பாத்ரூம வரை பார்த்துவிட்டு கடைசியாக டாய்லெட் ஓட்டையை ஏக்கத்துத்துடன் ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு வந்தார்.

காலையில் எழும் போது தூக்க கலக்கத்தில் கவனிக்க வில்லை போலும். கடைசியாக என்னிடம் சொன்னார். நாம தான் *சூர்யா*வாச்சே :)

"கடைசியா மாலையை எப்ப பார்த்தீங்க?'

"இந்நள(நேத்து) நைட்டு"

"ஜன்னலை திறந்திருந்ததா?"

"என்ன தம்பி புதுசா கேட்குற? நம்ம ஜன்னல் எப்ப திறந்திருக்கு? அதுவும் ரெண்டாவது மாடியில இருக்கோம். யாரு வந்து ஜன்னல் வழியா எடுப்பா?"

"அவ்வ்வ் ஆர்டர் மாத்தி எல்லாம் கேட்க முடியாது சேட்டா.. அப்புறம் மறந்திடும்"

"சரி சரி கேளு"சேட்டன்

"நீங்க நைட்டு போட்ட அந்த முண்டா பனியனை எப்படி கழட்டுவீங்க? இப்படி மேல நோக்கியா?" செய்து காண்பிக்கிறேன்.

"தம்பிக்கு எந்த வட்டானோ? அப்படி கழட்டாம வேற எப்படி கழட்டுவாங்க? வேற வழி கிழிச்சு தான் போடனும் பனியனை"

"அப்ப அந்த பனியனை செக் பண்ணுங்க. தூக்க கலக்கத்துல செயின் வந்தது தெரியாம போயிருக்கும்"

பழைய துணி கூடையில் பனியனை எடுத்து செக் செய்தார். செயின் இருந்தது. சந்தோசமாகி நன்றி சொன்னார். சிரித்துக்கொண்டே சென்றேன். முறுக்கு மீசை இருந்தால் தடவி விட்டுக்கொண்டு சிங்கம்ல கர்ஜித்திருக்கலாம். ம்ம்ம்ம்

சொப்ன சுந்தரன்

வாவ்! என்ன அழகா இருக்கு. நல்லா கொழுக் மொழுக்னு ஒரே சீராக ஓடுகிறது. எட்டு கால் பூச்சிக்கு இருக்கும் காலை விட இதுக்கு அதிகமாக கால் இருக்குமோ? சந்தேகத்தில் அதை குப்பற கிடத்தி எத்தனை கால் இருக்கிறது என்பதை பார்ப்பதற்காக பிடித்து குப்பற போட முயற்சித்தேன். கை விரலில் ஒட்டிக் கொண்டு வர வரவே இல்லை. அலர்ஜி வேறு. கடிக்குமோ என்ற பயம் வேறு. பதட்டத்தில் கையை கொஞ்சம் உதற வேறு எங்கோ போய் விழுந்து மறைந்து போனது.

கையில் லைட்டரோடு பிரபு வந்தார். “யோவ் எங்கய்யா அந்த மூட்டைப்பூச்சி?” என்ன சொல்வது என்று தெரியாமல் முழித்தேன். “யோவ் மம்டி அதை பிடிச்சு வச்சிரு போய் லைட்டர் எடுத்து வந்து பொசுக்கிறலாம்னு சொன்னா அதுக்குள்ள அதை மிஸ் பண்ணிட்டயேய்யா. உனக்கெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணி என்னய்யா பண்ண போற மம்டி”

“பிரபு இதுக்கும் கல்யாணத்துக்கும் என்னய்யா சம்பந்தம்? சரி கேட்கனும்னு நினைச்சேன். இந்த ரூம்ல மூட்டைப்பூச்சி ரொம்ப அதிகமோ?”

“ஏன் அதிகமா இருந்தா என்ன பண்ணுவ? உன் ரூமுக்கு எடுத்துட்டு போவப்போறயா? பேசாம படுய்யா மம்டி. நாளைக்கு முக்கியமான வேலையா தானே இங்க வந்த? பேசாம படு” தலைகானியை ஒரு நோட்டம் விட்டு ப்ளாங்கெட்டை நன்றாக உதறி படுக்க தயாரானார்.

“இல்ல பிரபு உங்களுக்கு பழகியிருக்கலாம். மூட்டைபூச்சின்னா எனக்கு கொஞ்சம் அலர்ஜி...”

“இல்ல எனக்கு ரொம்ப நெருங்கின சொந்தம் பாரு, பேசாம படுய்யா”

“காலையில சீக்கிரம் எழுந்து வேற போகனும். இண்டெர்வியூ இருக்கு.”

“நாங்கெல்லாம் காலையில எழுந்து என்ன பிச்சையா எடுக்க போறோம். அட ராமா.......... பேசாம படுய்யா”

“அதான் பிரபு சரியா தூங்கலைன்னா காலையில முகம் கொஞ்சம் டல்லா இருக்கும். அதான் சொன்னேன்”

“இப்ப படுக்க போறயா இல்ல வெளிய போறயா? பாலாஜி சொன்னான்றதுக்காக தான் இந்த ரூம்ல உன்னை இன்னைக்கு தங்க வச்சேன். நீ என்னடான்னா நொய் நொய்யின்னு கேள்வி கேட்டு தூங்க விடமாட்டேங்கிற. மணி அல்ரெடி 12 ஆகப்போகுதுடா ஆதவா. பேசாம படு. நெக் பனியன் போட்டவங்களையெல்லாம் மூட்டை பூச்சி கடிக்காது. நிம்மதியா தூங்கு” அவ்வளவு தான். மெலிதான குறட்டையில் செட்டிலாகி விட்டார்.

என் கண்களும் சொக்கி கொண்டு எங்கோ இழுத்து சென்று, கடைசியில் இண்டெர்வியூ பயம் காட்சிகளாக விரிந்தது.

தொடர்ந்து கேள்விகள் கேட்கப்படுகின்றன. பதில்கள் தெரிந்தும் பதட்டமடைகிறேன். உடல் முழுவது மூட்டைப் பூச்சி ஊர்கிறது. ’சுருக்’ என்று கடிக்கிறது. நகைக்கிறது. வேகமாக ஊர்ந்து கழுத்தின் மேல் ஏறி, கன்னத்தை தாண்டி கண்களின் முன்னே அட்டாகாசமாக சிரித்து தன் கொடுக்கை கொண்டு கொட்ட வருகிறது........ வேகமாக கண்களை மூடி பின்பு மெதுவாக திறந்தால் ஆளுயிற மூட்டை பூச்சி ஆனால் அந்த முகம் மட்டும் மனித முகம். அதுவும் பரிச்சயப்பட்ட முகம். அது சிரித்து கொண்டே ராட்சஷ் கொடுக்கை கொத்த என்னருகில் வர  “அம்மாஆஆஆஆஆஆஆஆஆ” என கத்திய கத்தில் பிரபுவும் கத்த ஆரம்பித்தான். இருவரும் கத்திக்கொண்டிருக்கும் போதே அடுத்த ரூமிலிருந்த பாலாஜியும், கார்த்தியும் ஓடி வர அவர்களும் “என்னாச்சு”ன்னு கத்த... க்ளைமாக்ஸ்.

“அட பிரபுவா அது? அவ்ளோ பெரிய மூட்டைப் பூச்சியா? தலை மட்டும் பிரபுவா? மச்சி நினைச்சு பார்க்கவே செம காமெடியா இல்ல? ஹா ஹா ஹா” கார்த்தியும், பாலாஜியும் சிரித்துக்கொண்டே சென்றனர்.  போகும் போது “ஆதவா குட் நைட், டேய் மூட்டை பூச்சி  குட் நைட்” என்றவாறு சென்றனர். ம்ம்ம். உங்கள் யூகம் சரி தான். அன்றிலிருந்து மூட்டைப்பூச்சி பிரபு ஆகிவிட்டர்.

ப்போதும் கனவுகள் வருவதில்லை. எப்போது வருகிறது என்றும் தெரியவில்லை.  வராமல் இருப்பதுமில்ல (அடி தான் வாங்க போற) சிரித்து சிரித்து வயிறு வலியில் தூக்கத்திலிருந்து எழுந்த சம்பவங்களும் உண்டு. எதற்கென, யாருக்காகவென தெரியாமல் வழிந்த கண்ணீர் தடத்தை காலையில் அழித்ததும் உண்டு. வீறுகொண்டு எழுந்து பீரோவில் மோதியதும் உண்டு. ஜப்பானிய அமானுஷப்படங்களை கண்டு வீரிட்டு அலறி அனைவரையும் எழுப்பியதுமுண்டு. வருடங்களாக தொடர்ந்து வரும் கனவுகள் உண்டு.

பல்லுடைந்து பொக்கை வாயோடும்  “இது கனவு தான்.. இது கனவு தான் நம்பாதே. உன் பல் உடையவில்லை” என உறக்கத்தில் எனக்கு நானே ஆறுதல் சொன்னதும் உண்டு. ஆனா மத்தவன் கனவுல வந்ததுக்காக திட்டு வாங்கினது மட்டும் நடக்கல... இப்ப அதுவும் நடந்திருச்சு. 

சென்ற மாதம் நண்பனிடமிருந்து போன்!. மிஸ்டு காலே இருந்தாலும் ஒரு ரிங் மேல கொடுக்க மாட்டான்.  போனே செய்தது ஆச்சர்யம் எனக்கு. எடுத்ததும் “@($*&$&#)*$($)$” அர்ச்சனை செய்தான். "நிறுத்துடா. என்னடா நினைச்சுகிட்டு இருக்கீங்க.ஆளாளுக்கு கும்முறீங்க. எதுக்கு திட்டுறன்னு சொல்லிட்டு திட்டு" என்றேன்

"ரெண்டு நாள் முன்ன என் கனவுல நீ வந்த"

"அடச்சீ. அதுக்கேன் திட்டுற? நல்ல விசயம் தானே"

"@($*&$&#)*$($)$"

 "ரைட்டு என்ன கனவுன்னு மட்டும் சொல்லு"

"நீயும் நானும் அடர்ந்த காட்டுக்கு போறோம்..."

"சூப்பர். கூட பிகர் எதுவும் இல்லையா?"

"@($*&$&#)*$($)" வார்த்தை மாறாம அப்படியே திட்டுறானே!

"சரி சரி சொல்லு. உனக்கு பில்லு ஏறபோகுது" டைவர்ட் செய்தேன்

"நல்ல அடர்ந்த காடு. வழி வேற தவறிட்டோம். நல்ல பசி ரெண்டு பேருக்கும். ஏதாவது சாப்பிட கிடைக்குமான்னு தேடிகிட்டே போறோம். தீடீர்னு புலி ஒன்னு பயங்கர பசியில எதிர்தாப்புல நிக்குது"

"அய்யய்யோ. அப்புறம் என்ன ஆச்சு?"

"அது நம்மள துரத்த வர...நாம ஓட...அது துரத்தன்னு ரொம்ப தூரம் ஓடுறோம். அப்ப அங்க குடிசை இருக்கு. நீ அந்த குடிசைக்குள்ள போலாம்ன்ற. நான் வேணாம் வேற வழியில போகலாம்ன்றேன். ஆனா நீ கேட்காம  குடிசைக்குள்ள போற. நானும் வேற வழியில்லாம செத்தாலும் பிழைச்சாலும் நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் ஒன்னாவே நடக்கட்டும்னு உன் பின்னாலயே ஓடுறேன்."

"என் செல்லம். நீயல்லவா நண்பன். கண்டிப்பா ரெண்டு பேரும் பிழைச்சிருப்பமே?"

"வெண்ணை வெட்டி மேல கேளு. குடிசைக்குள்ள ஒன்னுமே இல்ல. புலி வேற துரத்திகிட்டு குடிசை நோக்கி வருது. இனி வாசல் வழியா கூட ஓட முடியாத படி அது வாசலை நோக்கி வர ஆரம்பிச்சிருச்சு. குடிசையில வேற வழி வேற இல்ல."

"அடக்கடவுளே. அப்புறம் என்னாச்சு?"

"ம்க்கும். மேல மூங்கிள் கம்பு குடிசைக்கு சப்போர்டா குறுக்கால போய் கிட்டு இருந்துச்சு. நீ அதை பார்த்த. பார்த்துட்டு எகிறி அதை பிடிச்சு தொங்கிட்ட. அப்புறம் காலையும் அதுல தூக்கி மாட்டிகிட்டு காட்டுவாசிங்க கையும் காலையும் கட்டிட்டு கொண்டு போவாங்களே? அந்த பொஸிஷனுக்கு வந்துட்ட. நானும் அதே மாதிரி நானும் பண்ணிட்டேன்"

"ஹா ஹா பார்த்தயா அந்த சமயத்துல எப்படி புத்திசாலி தனமா நடந்திருக்கேன்னு"

"வாய்ல கத்தி விட்டு சுழட்டிருவேன். கேளு ஒழுங்கா. கீழ இருந்த புலி எகிறி குதிச்சு நகத்தால நம்ம டிக்கியை தாக்க வந்துச்சு. நீ புலி எகிறிம் போது டக்குன்னு டிக்கியை தூக்கி எம்பிகிட்டே இருந்த. நானும் அதே மாதிரி பண்ணினேன்."

"அடடா நல்லா தான் தப்பிச்சிருக்கேன். இதுக்கேன் என்னை திட்டுற"

"எழவெடுத்தவனே. கட்டில்ல மல்லாக்க படுத்துகிட்டு இருந்த நான் கனவுல பண்றதை  போல துக்கத்துல பயந்து எம்பி எம்பி குதிச்சிருக்கேன். கூட வேற பயத்துல சத்தம் வேற போட்டிருக்கேன். எங்கப்பா வேற கீழ படுத்துகிட்டு இருந்தாரு. முதல்ல பார்த்துட்டு அதிர்ச்சியாகி அப்புறம் என்னை அதட்டி எழுப்பி தறுதலை எங்க இது உருப்பட போகுதுன்னு திட்டிகிட்டே படுத்துட்டார்"

"ஙே!"

சாமியே சரணம்

”என்னது முத்தமா?” வாயில் ஊற்றிய சரக்கை பாதி மேசையின் மீதும் பாதி சட்டையின் மீதும் தெறிக்க, நான் கேட்டதை பெரிதாக பொருட்படுத்தாமல் தலையை பலமாக ஆட்டினான் சரவணன்.

இன்றோடு இவன் சங்காத்தமே வேண்டாம் என்று முடிவே செய்து விட்டேன். ஓசியில் சரக்கு வாங்கி கொடுப்பதால் இவன் ஐடியாவென உளறும் அனைத்தையும் கேட்க முடியாது. ஆனால் இவன் போதையில் உளறவும் வாய்ப்பு இல்லை. இரண்டாவது பெக்கைத்தாண்டவில்லை இன்னும். எப்போதும் நான்கு தான். அதுவும் அடித்து விட்டு தெளிவாக பைக் ஓட்டுபவன். அப்படியென்றால் சீரியஸாகத்தான் சொல்கிறானா? முத்தம் கொடுப்பது தான் பந்தயமா? அடச்சே நான் எப்படி!

இவனோடு இன்றைக்கு தண்ணியடிக்க வந்திருக்கவே கூடாது. எல்லாம் அப்பாவால் வந்தது. இன்றைக்கும் காலையில் அப்பாவோடு சண்டை. முதலில் கை ஓங்கியது நான் தான். அப்பாவை அடிக்க கை ஓங்கினாயா? என யாரும் கோபப்படவேண்டாம். ஓங்கின கையை மடக்கி, அப்படியே திருகி என் முதுகோடு வைத்து ‘சுளீர்’ என்று இரண்டு அடி முதுகில் அடித்தவர் என்னவோ அவர் தான். வலியில் பொங்கிய அழுகையை அடக்க மாட்டாமல் மதிய சாப்பாடை கூட எடுக்காமல் கல்லூரிக்கு ஓடி வந்துவிட்டேன். இது  எனக்கும் அப்பாவுக்கும்  இப்போது ஆரம்பித்த சண்டையல்ல. பன்னிரெண்டு வருடங்களாக இருக்கும் பிரச்சனை.

அப்பாவுக்கு அரசு மருத்துவமனையில் பிணவறையில் வேலையாம். இதுவரை அந்த மருத்துவமனைக்கு நான் சென்றதில்லை. மிகவும் ஆஜானுபாக உடம்பு அப்பாவுக்கு. ஆனால் அம்மா தான் நடிகை கமலா காமேஷை பத்து நாள் பட்டினி போட்டது போல் இருப்பாள். நானும் அம்மாவைப்போலவே. இருவருக்கும் எப்படி திருமணம் நடந்தது என்ற இடியாப்பத்தின் முனையை தேடுவது அநாவசியம். அம்மாவை அடித்து அடித்து போரடித்து போய் கடைசியில் ஏழு வயதில் என்னை அடிக்க தொடங்கினார் அப்பா. ஏழு வயதில் பீடி வாங்கிவர தாமதமானதால் விழுந்த அடி, இன்று வரை தொடர்கிறது. மதிப்பெண் குறையும் போதும், எதிர்வீட்டு பெண்ணுடன் பேசும் போதும், தெருமுனை கடையில் தம்மடிக்கும் போதும் அடி சற்று அதிகமாகவே விழும். ஏன் என்னையும்,அம்மாவையும் அடிக்கிறார் என எனக்கு புரியாத புதிராகவே இருந்தது. அவருக்கு குடிப்பழக்கம் கூட கிடையாது.

அப்பா என்னை அடிக்கும் போதெல்லாம் அப்பாவை தடுப்பது ரயில் ஓடும் போது குறுக்கே பாய்வதற்கு சமமாததால் ஒரு ஓரமாக  நின்று கவலையுடன் வேடிக்கை பார்ப்பாள் அம்மா. பின்பு அடி நின்றவுடன் அழுகையுடன் சமாதானமும் செய்வாள். வீட்டு வசதி வாரிய குடியிருப்பின் ஒட்டு மொத்த காலணியே வேடிக்கை பார்க்கும்.

நானும் சலித்தவனல்ல..... என் பதினைந்தாவது வயதில் தான் முதல் முறையாக அப்பாவை அடித்தேன். அவர் என்னை அடித்தபோது கூட பொறுத்துக்கொண்டிருக்கிறேன். அன்று அம்மாவை அடித்த அடியை கண்டு பொறுக்க மாட்டாமல் முதல் முறையாக அப்பாவை பின்னாலிருந்து அடித்து விட்டு தலைதெறிக்க ஓடியதில் கால் தடுக்கி விழுந்து தலையில் நாலு தையல் போடுமளவிற்கு நல்ல அடி. தலையில் இரத்தம் சொட்ட சொட்ட நான் நின்றதைப் பார்த்த அவர்  திருப்பி அடிக்காமல் சென்று விட்டார். அதற்கு பிறகு கையை ஓங்கினால் கையை முறுக்கி முதுகில்  ‘பளீர்’ என்று அடி விழும். பொறுமிக்கொண்டே வெளியே வந்து விடுவேன். இன்றும் அது போலத்தான்.

எப்போது அடி கிடைத்தாலும் சரவணனிடம் வந்து சொல்வது வழக்கம். என் பால்யகால நண்பன். சில சமயம் அடி பலமாக இருந்தால் சரக்கு வாங்கி தருவான். பல நேரங்களில் ஆறுதல்களும் சில நேரங்களில் தீர்வுகளும் சொல்பவன். இன்றும்.

முதல் பெக் அழுகையுடன் போனது. “படிப்பெல்லாம் வேணாம் சரவணா. உங்கப்பாகிட்ட சொல்லி துபாய்ல ஒரு வேலை வாங்கி கொடுக்க சொல்லு. இந்தாள் கூட இருந்து அடிவாங்கி சாக முடியாது. எங்கையாவது ஓடி போலாம்னா அம்மாவை நினைச்சா கவலையா இருக்கு. அடிச்சே கொன்றுவான் அந்தாளு. துபாய்ல வேலை கிடைச்சா அம்மாவையும் கொஞ்ச நாள்ல துபாய் கூட்டிட்டு போயிடுவேன்”. “ம்ம்” தலையாட்டினான் சரவணன். இன்று இரண்டு பெக் முடிந்த பிறகு வழக்கம் போல் குருட்டு தைரியத்தில் அப்பாவை ஆள் வைத்தாவது அடிப்பதாக உறுமினேன். கேலிப்புன்னகையை விட்டான். ”அடிச்சா பிரச்சனை தீர்ந்திடுமா? அதுவுமில்லாம நீ அடிக்க போறயா? உன்னால முடியாது. பயந்தா கொள்ளிடா நீ ” என்றான். வேற என்ன செய்வது?. “சொன்னா நீ செய்ய மாட்ட. விட்டுரு"

போதையும், காலையில் ஏற்பட்ட அவமானமும் தலைக்கேறி இறங்க மறத்தது. சரவணனின் வார்த்தைகள் சூடேற்றியது. "நான் செய்வேன் டா. என்ன செய்யனும்னு சொல்லு.”

”உங்கப்பாவை கட்டி பிடிச்சு ஒரு முத்தம் கொடுக்க முடியுமாடா உன்னால? ஒரு வாரம் டைம். உனக்கு துபாய் வேலை ரெடி பண்றேன்”

ரண்டு நாட்கள் கடந்துவிட்டது. எப்படியாவது அப்பாவுக்கு முத்தம் கொடுக்க வேண்டும். சரவணன் வாக்கு தவறுவதில்லை. ஆனால் சம்பந்தமே இல்லாமல் முத்தம் ஏன் கொடுக்க சொல்கிறான்? ஒரு வேளை என் தைரியத்தை சோதிக்க இருக்கலாம். எதுவாக இருந்தாலும் எனக்கு துபாய் செல்ல வேண்டும். நடந்தால் சரி.

அப்பாவின் அருகே நெருங்கவே தயக்கமாக இருந்தது. வழக்கமாக இருக்கும் பயம் போய் கூச்சமாக இருந்தது. ஏன் என்று தெரியாத கூச்சம். இதுவரை அவர் என்னை தூக்கி கொஞ்சியதாகவோ இல்லை முத்தம் கொடுத்ததாகவோ ஞாபகம் இல்லை. நான் அவரை முகம் நோக்கி கூர்ந்து கவனித்தே வருடம் பல ஆயிற்று. நேற்று மதியம் கட்டிலில் அவர் உறங்கி கொண்டிருந்த போது முத்தம் கொடுக்கலாமா என அருகில் சென்றேன். லேசான சுருக்கங்களோடான முகம். நெற்றியின் அருகே ஒரு வடு. காதுகளில் முடி. மீசையில் வெள்ளை முடி நிறைய வந்திருக்கிறது. அருகே சென்றால் ஒரு வாசனை. இல்லை நாற்றம். என்ன வாசனை/நாற்றம் என்று தெரியவில்லை. ஒருவேளை இது பிண வாசனையாக இருக்குமோ? பிணங்களை தூக்கி தூக்கி அப்பாவிற்கும் பிண வாசனை ஒட்டிக்கொண்டதோ? குமட்டிக்கொண்டு வந்தது. வாயை பொத்திக்கொண்டு கழிவறைக்குள் ஓடினேன்.

நான்கு நாள் ஆயிற்று. அப்பாவை நெருங்க முடியவில்லை. இன்று சுவரை பார்த்தப்படி சட்டைபையில் துளாவி பணத்தை எண்ணிக்கொண்டிருந்த சமயம் பின்பக்கமாக கட்டிபிடிக்கலாம் என்று மெதுவாக சென்றேன். இருகைகளையும் விரித்தபடி அடி மேல் அடி வைத்து அவரை நெருங்கினேன். எனக்கு முன்னால சென்ற என் நிழல் விரித்த படி சென்ற என் கைகளை அடிக்க பாய்வதாக காண்பித்திருக்க கூடும். வெருட்டன திரும்பிய அப்பா கையை லாவமாக பிடித்து, வளைத்து கன்னத்தின் தாடையில் சுரீரென்று மாறி மாறி அறை விட்டார். அவமானம் மேலோங்கி அந்த இடத்திலேயே உட்கார்ந்து அழத்தொடங்கினேன். அப்பா ஒன்றும் புரியாமல் அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்து சென்றார்.

ந்தாம் நாள். இது சரிப்பட்டு வராது என்ற முடிவுக்கு வந்தேன். அப்பா கழிவறைக்குள் உள்ளே சென்ற சமயம் வெளியே காத்திருந்தேன். வெளியே வர கதவை திற்க்கும் சமயம் கட்டி பிடிக்கலாம் என்பது திட்டம். அவர் முன் நிற்கும் போது இருக்கும் பலம் முழுதும் இழந்து விடுகிறேன். கண்ணை இறுக்க மூடி காரியத்தை சாதிக்க முடிவெடுத்தேன். கதவு திறக்கும் சப்தம் கேட்டது. தயாரானேன். தலையை துவட்டியபடி செருமிக்கொண்டே வந்தார். கண்ணை மூடிக்கொண்டு முன்னே செல்ல... நிமிர்ந்தார். படப்படப்பு அதிகமாகி கையை விரித்தபடி நின்றேன். கண் திறந்த போது நேரெதிரே உற்று நோக்கிக்கொண்டிருந்தார். மிகக்கூர்மையான பார்வை. பல நொடிகளுக்கு பிறகு வாய் நடுக்கத்துடன் “அது வந்து...அப்பா...இல்ல வந்து” உளறினேன். நெற்றியை சுருக்கி புருவங்களை உயர்த்தி “என்னது அப்பாவா?” கரகரத்த குரலில் கேட்டார். அப்போது தான் உறைத்தது. இந்தாளை அப்பா என்று அழைத்து வருடங்கள் பல ஆயிற்று என்று. எதுவும் புரியாமல் அவ்விடத்தை விட்டு நகர்ந்தேன். ஓடினேன் என்பது பொருத்தமாக இருக்கும்.


துபாயும் வேணாம் ஒன்னும் வேணாம் இப்படியே இந்தாளோடு அடிவாங்கியும் திட்டுவாங்கியும் காலம் ஓடட்டும். என்றாவது இங்கேயே நல்ல வேலை கிடைத்து அம்மாவை நல்ல படியாக பார்த்துக்கொள்ளவேண்டும். சரவணனை அழைத்தேன். என்னால் முடியாது பந்தயத்தில் இருந்து விலகுவதாக சொன்னேன். சிரித்தான். “இன்னும் ஒரு நாள் பாக்கி இருக்குடா. நாளைக்கும் ட்ரை பண்ணு. இல்லைன்னா தோத்ததை ஒத்துக்கோ.” என்றான்.

”என்ன எழவு பந்தயம்டா இது? எதுக்காக என்னை முத்தம் கொடுக்க சொல்ற? சொர சொரன்னு அந்த முகம், ஒரே சுருக்கம்... அந்தாள் மேல ஒரு வாசனை வேற. பொண வாசனைன்னு நினைக்கிறேன். பாவம் எங்கம்மா எப்படி இத்தனை நாள் இந்தாளோட குப்பை கொட்டினாங்களோ. என்னால கிட்ட போக முடியலடா சரவணா. மனசெல்லாம் குறு குறுன்னு இருக்கு. படபடன்னு அடிச்சுகிறது. பயம் இல்லடா சரவணா. ஒரு அருவருப்பு.... இல்ல இல்ல ஒரு தயக்கம். இல்ல ஒரு அகம்பாவம். ஒரு ஈகோ. எது வேணா வச்சுக்கோ. என்னால முடியலடா. கிட்ட போனாலே என்னையும் அம்மாவையும்  இத்தனை நாளா அடிச்சதும் இந்தாளு பொணத்தை க்ளீன் பண்றதும் தான் ஞாபகம் வருது. அதோட எப்படி என்னால முத்தம் கொடுக்க முடியும்? சின்ன வயசுல இருந்து அந்தாளு என்னைய தூக்கி கொஞ்சினதே இல்ல தெரியும்ல உனக்கு. ஏன் எங்கம்மாகிட்ட கூட ஆசையா பேசி பார்த்ததில்ல. அப்படி இருக்குற ஆளுகிட்ட கட்டிபிடிக்க சொல்றயே? என்னால முடியலடா. எனக்கு துபாய் வேலை வேணாம். நாங்க இங்கயே இருந்துக்கிறேன்.நீ புத்திசாலிடா சரவணா நீ எதுக்கு இந்த மாதிரி பந்தயம் கட்டினேன்னு தெரியல. ஆனா என்னை புரிஞ்சுப்பன்னு நினைக்கிறேன்” போனை வைத்தேன்.


மீசையை சீப்பைக்கொண்டு வாரிக்கொண்டிருந்தார் அப்பா. அம்மா அடுப்பங்கரையில் வேலைப்பார்த்து கொண்டிருந்தாள். குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்து கொண்டிருந்த என்னை கண்ணாடியின் வழியே அப்பா கவனித்துக்கொண்டிருந்தார். சிறிது நேர நடைக்கு பிறகு தைரியம் வரவழைத்துக்கொண்டு “அப்பா”என்றேன். அடுப்பங்கரையில் இருந்த அம்மாவும் அப்பாவும் ஒரு சேர திரும்பினார்கள். வேகமாக சென்று “என்னை மன்னிச்சிருங்கப்பா” என்று கட்டிப்பிடித்து கன்னத்தில் இறுக்க “இச்ச்ச்” என்று ஒரு முத்தம் கொடுத்தேன். விறு விறு வென வெளியேறி சரவணன் வீட்டுக்கு சென்றேன்.

ரவாயில்லயே சொன்ன மாதிரி கொடுத்துட்டயே...”டப்”பென கடலை பாக்கெட்டை பிரித்தான் சரவணன்.

பொறுமை இல்லாமல் ஒரே மடக்கில் சரக்கை அடித்தேன். “துபாய் எப்ப கூட்டிட்டு போவ?”

“இருடா கொஞ்சம் பொறு. பட்டுன்னு நடக்குற விசயமா இது? ஒரு மூனு மாசம் போகட்டும்”

இருந்த கடைசி பெக்கையும் ஒரே மடக்காம குடித்தேன். “என்னது மூனு மாசமா? எனக்கு அதெல்லாம் தெரியாது. இன்னும் ஒரே மாசத்துல நான் துபாய் போகனும். எப்படியாவது ஏற்பாடு செய்” என்று எழுந்து சென்றேன். தள்ளாடிய நடை கண்டு சரவணன் அழைத்தான் “இருடா நான் கொண்டு விடுறேன்” தலையை திருப்பாமல் கையை மட்டும் உயர்த்தி வேண்டாம் என சைகை செய்து வீட்டை நோக்கி நடந்தேன்.


“ஹரிவராசனம் விஷ்வமோஹனம்
ஹரிததீஷ்வரம் ஆராத்யபாதுகம்
அரிவிமர்த்தனம் நித்யநர்த்தனம்
ஹரிஹராத்மஜம் தேவமாஷ்ரயே
சரணம் ஐயப்பா ஸ்வாமி சரணம் ஐயப்பா
சரணம் ஐயப்பா ஸ்வாமி சரணம் ஐயப்பா”

என்றைக்கும் இல்லாமல் இன்று காலையில் வீட்டில் பாடல் ஓடிக்கொண்டிருந்தது. சிறிது கண்கள் திறந்தேன். அப்பா கருப்பு சட்டை அணிந்திருக்கிறார் போல. பாடல் வரிகளை  முழுவதுமாக பாடத்தெரியாமல் சரணத்தின் “சரணம் ஐயப்பா ஸ்வாமி சரணம் ஐயப்பா” என முணங்கிய படி சாமி படத்தின் முன் நின்றிருந்தார். விபூதியை எடுத்து ஏற்கனவே சந்தனம் இருந்த நெற்றியில் பட்டையாக இட்டுக்கொண்டார். என் பக்கம் திரும்பினார். கண்களை மூடினேன். நெற்றியில் விபூதியை வைத்துவிட்டு “சாமியே சரணம்” என்றார். “லலிதா வேலைக்கு போயிட்டு வரேன் வீட்டை பார்த்துக்கோ. பையன் தூங்குறான் அந்த ரேடியோ பெட்டியை அமத்திடு” என்ற படி செருப்பு இல்லாமல் தெருவில் இறங்கி நடக்க துவங்கினார். கையில் சட்டியில் புளியை கரைத்துக்கொண்டிருந்த அம்மா சிலையாகி நின்று கொண்டிருந்தார். தலையை தூக்கி ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

“என்னது துபாய் வேலை வேணாமா? ஏன்?” சரவணன்

”இல்ல... வந்து.... எனக்கு புடிக்கல” இழுத்தேன்.  எதிர்முனையில் சரவணன் ஏதோ புரிந்த போல சிரித்துக்கொண்டிருந்தான்.

“சாமியே சரணம்!” என்றபடி போனை வைத்தேன்.

ஆதவன் சிறுகதைகள்

”ஆதவன்” இந்த பெயர் மீது இயல்பாகவே இளம் வயதுதொட்டு ஒரு ஈர்ப்பு இருந்தது. இருக்கிறது. ஏன் என்ற காரணம் இல்லாமல், கேட்க தோன்றாமல் சில விஷயங்கள், நபர்கள் பிடிக்கும். அப்படி பிடித்தது தான் இந்த பெயர். வலைப்பூ ஆரம்பிக்கும் போது ’சூர்யா’ என்ற பெயரில் சில பதிவர்களை கண்ட பிறகு, புனைப்பெயரை தேர்ந்தெடுக்க குழப்பமே இல்லாமல் வந்த பெயர் இது. (பின்பு ஆதவன் என்ற பெயரில் ஒரு பதிவரை கண்ட பிறகு இனியொரு பெயரை தேடாமல் “நான் ஆதவன்” ஆனேன்.)

ஆரம்பத்தில் இணையத்தில் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இவரது சிறுகதைகளை படித்து ஈர்க்கப்பட்டு முதலில் வாங்கிய புத்தகம் "என் பெயர் இராமசேஷன்".

 ஒருவரின் உணர்ச்சிகளை,கூடவே வாழ்ந்தாலும் புரிந்து கொள்ள முடியாத நிலையில்,உணர்ச்சிகளுக்கு துளியும் மாற்றமில்லாத எழுத்து வடிவம் தர முடியுமென்றால் அது இவரால்தான் முடியும்.

அதாவது என் போன்ற மிடில் க்ளாஸ் மேனின் பாசத்திற்கு உங்களால் எழுத்து வடிவம் தர முடியுமா? எத்தகைய எழுத்து வடிவம்? என் மனகுமுறலுக்கு? என் நிறைவேதாத ஆசைகளுக்கு? என் பொருமலுக்கு? நான் தினம் அணியும் முகமூடிக்கு? இவ்வளவு ஏன்..... செக்ஸ் ஆசைகளுக்காக நான் அணியும் முகமூடித்தனத்திற்கு? இது அனைத்தையும் ஒரு சேர முகம் சுளிக்காமல் உங்களால அளிக்க முடியுமா? ஆனால் இவை அனைத்தையும் வீட்டின் வரையேற்பைரையில் படித்துகொண்டிருக்கும் போது மற்றொருவர் அருகில் அமர்ந்திருந்தாலும் எவ்வித தடங்கலும் இல்லாமல், சிறிதும் பிசிறில்லாமல் நமக்களிக்கிறார்  ஆதவன்.


ஒரு பித்து பிடித்த நிலைக்கு தள்ளப்பட்டேன் அவர் “என் பெயர் இராமசேஷன்” படித்தபிறகு.  பாலைவனத்திலுள்ளே அவர் எழுத்தை தேடத்தொடங்கிய போது கிடைத்தது வெறும் கானல் நீரே. இணையத்திலும் இவர் எழுத்துக்கள் அதிகமாக கிடைக்கவில்லை. அதியசமாய் கிடைத்தது அவர் எழுதிய அனைத்து சிறுகதைகளும் ஒரு சேர.... உயிர்மெய் பதிப்பகம் மூலமாக. பல்வேறு இலக்கிய பத்திரிக்கைகளிலும், பல்வேறு காலங்களிலும் அவர் எழுதிய அனைத்து சிறுகதைகளையும் (60 சிறுகதைகள்) மிகவும் சிரமப்பட்டு தொகுத்திருக்கிறார் ஆர் வெங்கடேஷ்.



என் உள்ளக்குமுறலை, என் பகுத்தறிவினை, என் காதலை, என் காமத்தை என அக்கு வேறாக ஆணி வேறாக பிரித்தளித்தது இந்த சிறுகதை தொகுப்பு.
பதினென்ம காலம் வரை எனக்கும் என் அப்பாவிற்குமான ஒரு நிலை மிக ஆச்சர்யமானது. என் அப்பாவை மிக பிடிக்கும் எனக்கு. என் அனுமானத்தின் படி அப்போது என்னையும் என் அப்பாவுக்கும் மிக பிடிக்கும் என்றே நினைக்கிறேன். ஆனால் இருவரும் முகம் நோக்கி பேசிக்கொண்ட வார்த்தைகளை ஒரு பக்கத்தில் எழுதி விடலாம். மரியாதையா பயமா என தெரியாத  என் மனநிலையும், கூச்சமா இல்லை அகம்பாவமா என தெரியாத அவர் மனநிலையும் என இவ்விரு மனோநிலையையும் ஒரு சேர எழுதுவது முடியாத காரியம். அவ்விரு மனநிலையும் படம் பிடிக்க ஒரு விசேஷ ஞானத்தைப் பெற்றிருக்க வேண்டும். ஆதவனுக்கு இருந்திருக்கிறது. இந்த சிறுகதைகளை படிக்கும் போது அவ்வயதில் என் நிலையையும் என் அப்பாவின் மன ஓட்டத்தை புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.

பெரும்பாலும் ஆதவன் கதைகள் பிராமண பிரிவை சேர்ந்திருந்தாலும் படிக்கும் போது அதை மறந்து நம்மை கதை மாந்தரோடு ஒன்றச் செய்து அனைத்து வேறுபாடுகளையும் மறக்க செய்கிறது ஆதவன் எழுத்துக்கள். இதை விட சிறப்பாய் ஒரு நடுத்தர வர்க்க இளைஞனின், அல்லது நடுத்தர குடும்பத்து முதியவரின் எண்ண ஓட்டங்களை நம்முள் ஓடச்செய்து  அவரை எண்ணங்களை நியாயப்படுத்தியும், அதே சமயம் மற்றொரு கதாபாத்திரம் கொண்டு அநியாயப்படுத்தியும் நம்மை ஒரு வித தராசின் மனநிலைக்கு கொண்டு வரச்செய்திருப்பது ஆசிரியரின் வெற்றி.

ஒவ்வொரு கதைகளின் நாயகனையும் வாசகனை/என்னை வெவ்வேறு தருணங்களில் உணர வைத்திருக்கும் இல்லையேல் அந்த கதாபாத்திரங்களை கண்டிருப்போம். பெரும்பாலும் ஆரம்பிக்கும் கதைகளுக்கு முடிவும் இல்லை தொடக்கமும் இல்லை. மனித வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு தருணங்களில் பயணிப்பதை வாசகன் உணர முடிவதால் தொடக்கத்தையும் முடிவையும் பற்றி கவலைகளில்லா ஒரு உன்னத நிலையில் வாசகன் இருக்க முடியும். காற்றுக்கும் எனக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி போல் ஆகிவிட்டது ஒவ்வொரு கதைகளும். வாத்திய கருவிகளின் கம்பிகளை யாருமில்லா/எதுவுமில்லா அறையில்  மீட்டெடுக்கும் போது ஏற்படும் நுண்ணிய அதிர்வுகள் போல் மனதோரம் ஒவ்வொரு கதைகளின் அதிர்ச்சியற்ற அதிர்வுகளையும் உணர முடிகிறது.


பெரும்பாலும் இவரது சிறுகதைகளை படிக்க இரவுகளே என்னையும் அறியாமல் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறேன். உறங்குவதே உன்னத நிலை ஆகிப்போன இயந்திர வாழ்வில் இக்கதைகளைப் படிப்பதால் தானாக அவிழும் எனது முகமூடிகள் சந்தோஷத்துடன் கூடிய உறக்கத்தை அளித்தன. கனவுகளற்ற ஒரு ஆழ்ந்த தூக்கத்தை பெறவும் செய்திருக்கிறேன்.

 பெரும்பாலான கதைகள் என்பதை விட அனைத்து கதைகளும் வாழும் இடம் டெல்லியாகவே இருக்கின்றன.  உணர்வுகளுக்கு முக்கியத்துவம் தரப்பட்ட இந்த கதைக்களுக்காக பெரிதாக மெனக்கெடாமல் தன்னிடமிருந்தும் சுற்றத்திடமிருந்தும் எடுத்தாண்டிருக்கிறார் போலும். அப்பர் பெர்த்’லிருந்து தொடங்குகிறது சிறுகதைகள். வழக்கம் போல மிடில் க்ளாஸ் கதாநாயகன். ’எப்படியாவது’ முன்னேறி உயர்தர வாழ்க்கையை வாழத்துடிக்கும் நாயகன். அவன் எண்ண ஓட்டங்களை நம் முன் விரிய வைக்கிறார். நமக்குள் எங்கோ ஒளிந்து கொண்டிருக்கும் அதே கதாநாயகன் தான் அவன். படிக்கும் நம்மை கொண்டே அவரின் வார்த்தை ஜாலங்களை கொண்டு கதை நாயகனின் எண்ணங்களுக்கு நியாயம் கற்பிக்க வைக்கிறார். மெலிதான புன்னைகையோடு படித்து முடித்தேன்.
”இல்லாதது” - இருக்கிற அறுபது கதைகளில் மிகச்சிறிய கதை இதுவாக தான் இருக்க முடியும். மிக எளிமையாக கொண்டு சென்று சிறு அதிர்ச்சியோடு முடிக்கிறார். முடிவில் சிரிப்பை அடக்கவும் முடிய வில்லை. 

 எல்லாவற்றிற்கும் முத்தாய்ப்பாக “சிவப்பாக, உயரமாக, மீசை வச்சுக்காமல்...” கதை இருக்கிறது. ஒரு அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் இளைஞன் இளைஞியிடையே ஏற்படும் ஈர்ப்பு,  அவளை தன் பக்கம் ஈர்க்க அவனும் அவனை தன் பக்கம் ஈர்க்க அவளும் செய்யும் நிகழ்வுகளை சுவாரஸியமாக சொல்கிறார். இருவரும் தானாக ஏற்படுத்திய நிகழ்வுகள் இருவருக்கும் இடையே “ஈகோ க்ளாஷாக”  மாறுகிறது. இருவரில் ஜெயிப்பவர் யார் என நம்மை கதையில் ஆழ்த்தி கடைசியில் தன் நிலையை உணர்ந்து இருவரும்  தோற்றுப் போய் நம்மை நிம்மதி பெரு மூச்சு விட வைக்கிறார். இந்த கதை எழுதும் போது 80களின் தொடக்க மாக இருந்திருக்கலாம். ஆனால் இப்போதும் இக்கால என்னைப் போன்ற இளைஞர்களுக்கும் பொருந்துப்போவது ஆச்சர்யம்.

இக்கதை மட்டுமல்ல கருப்பு அம்பா கதை, ’இண்டர்வியூ, புதுமைப்பித்தனின் துரோகம், நிழல்கள் என அனைத்து கதைகளும் மிக நேர்த்தியாக பதிந்திருக்கிறார். முப்பது வருடங்கள் கழித்து படித்த எனக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புகளை வைத்து பார்க்கும் போது அப்போது இக்கதைகள் என்னவிதமான அதிர்வுகளையும், பாதிப்புகளையும் ஏற்படுத்தி இருக்கும் என யோசிக்க வைக்கிறது.
எண்ணூறு பக்கங்கள் கொண்ட அறுபது கதைகளையும் படிக்க நேரம் மிக அதிகமாக எடுத்தாலும், ஒரே முழு மூச்சில் கதைகளை படிக்க முடியவில்லை. ஒவ்வொரு கதைகளுக்கும் சிறிது நேரம் இடைவெளி விட்டு, லயித்தே செல்லத்தோன்றுகிறது. ஒரு தலைமுறையையே பாதித்த எழுத்து என கூறப்படுகிறது. தலைமுறை தாண்டிய பாதிப்புகளை கூட ஏற்படுத்துகிறது இப்புத்தகம். மிக இளவயதில் மறைந்து போன இவரது இழப்பு தமிழ் எழுத்துலகில் மிகப்பெரிய இழப்பாக இருந்திருக்கும். பல்வேறு சிரமங்கள் எடுத்து அவரது அனைத்து சிறுகதைகளையும் தொகுத்த ஆர் வெங்கடேசன் அவர்களுக்கு வாழ்த்துகள்.

பரமு (எ) பரந்தாமன் (சவால் சிறுகதை)

”பேஷ்டா பரமு, கதை நன்னா வந்திருக்கு. யார் யாரெல்லாம் நடிக்க போறா இதுல?” பரமு முகத்தை மிக சீரியஸாக வைத்துக்கொண்டான். மீசையில்லாத மொழு மொழு முகமும் எண்ணெய் தடவி நன்றாக படிய வகிடெடுத்து வாரிய தலையுமாய் இருந்த அவனுக்கு அந்த சீரியஸாக வைத்துக்கொண்ட முக பாவம் ஒத்து வரவில்லை. சிரிப்பாக வந்தது ராகவனுக்கு.

வருடா வருடம் நவராத்திரியை முன்னிட்டு ஒன்பது நாளும் அந்த அக்ரஹாரத்தில் இரவுகள் ஆடல், பாடல், நாட்டியம், நாடகம் என ஒவ்வொரு வீட்டு பிள்ளைகளும் தங்கள் திறமையை வெளிப்படுத்துவர். சென்ற வருடம் போல இந்த வருடமும் நாடகம் நடத்த பரமுவும் ராகவனும் ஆலோசிக்க தொடங்கினர். சென்ற வருடம் ”வாமு க்ரூப்” அள்ளிய பாராட்டுகளை இந்த வருடம் தட்டிச்செல்ல உறுதிமொழிகள் சென்ற வருடமே எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டன. வருங்கால பாலசந்தராகவோ பாரதிராஜாவாகவோ வளரத்துடிக்கும் அஹ்ரகாரத்து இளைஞர்கள்.


“நீ ஏண்டா ராகவா இதுக்கு சிரிக்கிற. க்ரைம் கதையாக்கும். காமெடி சீன் இல்லையே இதுல. போன வருசம் மாதிரி இந்த வருசமும் நீ ஸ்பான்ஸர் பண்ணனும் ராகவா. அப்புறம் எங்காத்துல பட்டாபி இருக்கான்ல அவனை அந்த போலீஸ் கேரக்டர்ல வச்சுக்கலாம்”

”அவனா? அவன் சரியான கும்பகர்ணனாச்சேடா பரமு. ஒத்து வருவானா?”

“சரியா போச்சு போ. முந்தா நாள் கோமு மாமி அவனுக்கு கொடுத்த சீடைய யாரோ எடுத்து தின்னுட்டா. இவனுக்கு வந்துதே கோபம். ஒவ்வொருத்தர் வாயையும் திறந்து பார்த்து தின்னது நம்ம ரங்கு மாமான்னு கண்டுபிடிச்சுட்டாண்டா. அவன் போலீஸ் கேரக்டருக்கு கரக்டா சூட் ஆவான்” பரமு முகத்தில் பிரகாசம்.

” சரி. அப்புறம்?”

“அப்புறம் என்ன கீழ உருண்டு புரண்டு அழுது ரங்கு மாமா கிட்ட இருந்தே 2 ரூபா வாங்கிட்டான். கெட்டிக்கார பயல்”

“டேய் தத்தி, அப்புறம் அடுத்த கேரக்டருக்கு யாருன்னு கேட்டா என்னன்னமோ சொல்ற?”

“அதை கேட்குறயா... நம்ம காயத்ரி மாமி பொண்ணு காமினி இருக்காளோல்லயோ? அவளையும் அழைச்சுண்டா போச்சு. ”

“டேய் அவளா? அவ சரியான அழு மூஞ்சியாச்சேடா?”

”அதெல்லாம் முடியாது. காயத்ரி மாமி நம்ம நாடகத்த பார்க்க வர்ரவாளுக்கு  அவா ஆத்துலருந்து  முந்திரி பாயாசமும் கை முறுக்கும் தரேன்னுருக்கா. அதுனால அவா பொண்ணு தான் அந்த ரோலுக்கு. நான் போன வருசம் நாடகம் நடத்துனேனோல்லயோ? அப்பேர்லந்து  மாமி என் மேல ரொம்ப ப்ரியமாகிட்டா?” அசடு வழிந்தான். அவன் உண்மையான முகமே இது தான்.

“என்னடா இது? கருமம் காம்பினேஷனே சரியில்லையே?”

“வாயை ஜலம் போட்டு அலம்புடா. ஏன் உன் புத்தி இப்படி போகுது?”

“அட! நான் முந்திரி பாயாசத்தையும், கை முறுக்கையும் சொன்னேன். நீ என்ன நினைச்ச?”

“நான் ஒரு அசடு...ஒன்னுமில்ல...விடு.”

த்ரில்லர் கதை தான் என முடிவான பிறகு தமிழின் முண்ணனி இயக்குனர் ஒருவர் சமீபத்தில் எடுத்த ஒரு த்ரில்லர் படத்தை தழுவி எடுத்து நாடகமாக்கினால் கண்டுபிடிக்க வாய்ப்பிருப்பதாக நிரந்தர தயாரிப்பாளர் ராகவன் கூறிய அறிவுரையால் வெறும் கைகுலுக்கி எடுத்த கதை தான் அந்த நாடகம்.


“நவராத்திரியில எந்த நாள்டா நம்ம நாடகம்?” ராகவன்.

“அந்த வாமு க்ரூப் அஞ்சாம் நாள் நாடகம் பண்றா. நாலாம் நாள் கல்யாணியோட பரதம் இருக்கு...நேக்கு ஒத்தப்படை தான் ராசி அதுனால மூணாம் நாள் பண்ணலாம்னு இருக்கேன். போன வருசம் மாதிரி இந்த வருசம் அந்த வாமு க்ரூப்புக்கு கைதட்டல் கிடைக்க கூடாது ராகவா. நாம இந்த தடவை நன்னா பண்ணனும்”

“சரிடா பரமு ஆனா அந்த வில்லன் கேரக்டருக்கு நல்ல ஒரு ஆள் வேணுமே. கதையோட பலமே அந்த கேரக்டர் தானே.என்ன பண்றதா உத்தேசம்?”

”ஏன் டா ராகவா என்னைப் பார்த்தா உனக்கு நல்ல வில்லனா தெரியல?”  பரமு முகத்தை சீரியஸாக வைத்துக்கொண்டான்.


“கஷ்டகாலம்... முருங்கைக்கா கீழ் பகுதிய ரெண்டா உரிச்சு பேண்ட் போட்ட மாதிரி இருக்க. உன்னையெல்லாம் எப்படி வில்லனா ஆடியன்ஸ் ஏத்துப்பா?”

“டேய் ராகவா கதை தாண்டா முக்கியம். நம்ம கதையில இருக்குற த்ரில் பார்த்தே இல்ல? நாடகம் ஆரம்பிக்கச்ச இதயம் பலவீனமானவர்கள் பார்க்க வேண்டாம்னு விளம்பரம் போடனும்டா. அப்ப தான் சரியாகும். யாருக்காச்சும் ஒன்னு கெடக்க ஒன்னு ஆகிப்போச்சுன்னா கஷ்டமாகிடும் ஆமா”

“ம்க்கும். இப்படி தான் போன தடவை காமெடி நாடகம் போடுறேன்னு "சிரித்து சிரித்து வயிறு வலித்தால் கம்பெனி பொறுப்பல்ல” ன்னு சொன்ன.. கடைசியில நாலைஞ்சு ஜோடி செருப்பு  தான் கிடைச்சுது.. அதுவும் எனக்கு தான்  கிடைச்சது அந்த செருப்படி. நீ ஓடிட்ட" ராகவன்.

விவாதம் ஒத்திகைக்கு சென்றது.

”டேய் பரமு மாமா  எங்கடா அதிர்சம்? தரேன்னு சொல்லி தானே அழைச்சுண்டு வந்த? கொடுடா” பரமுவின் வேட்டியை பிடித்து பட்டாபி கத்திக் கொண்டிருந்தான். நம் கணிப்பு சரியானால் அடுத்த இரண்டு நிமிடங்களில் அவன் தரையில் புரண்டு அழ வேண்டு... விழுந்தே விட்டான்.
அவன் அழுவதைப் பார்த்த காமினிக்கு சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை. ஓட்டைப் பல் தெரிய சப்தமாக சிரித்தாள். அவளை நறுக்கென தலையில் ஒரு கொட்டு வைத்த பரமு “சிரிக்காதே அசடு. நான் கொடுத்த டயலாக்கை மனப்பாடம் செய். செத்த நாழில்ல நான் வந்து கேட்பேன்” என்றான். அவள் அழுது கொண்டே டயலாக்கை படித்தாள். அய்யோ அழத்தொடங்கி விட்டாளே? எப்போது நிறுத்துவாளோ!

மேல் சட்டை பாக்கெட்டில் எண்ணெய் வழிந்த காகிதத்தில் தயாராக சுருட்டி வைத்திருந்த பொட்டலத்தை பட்டாபியிடம் கொடுத்தான் பரமு. கொடுக்கும் முன் “என் செல்லம்ல பட்டாபி, மாமா நோக்கு கூலிங்கிளாஸ் வாங்கி தரேண்டா. இந்த டயலாக்கை மட்டும் சொல்லிடுடா”

“ம்ம் ஷொல்லு” அதர்சத்தை மென்று கொண்டே பட்டாபி.

“’ஹா ஹா ஹா காமினி என்கிட்ட வசமா மாட்டினயா?. ஒழுங்கா பரந்தாமன் எங்கிருக்கான்னு சொல்லு’ எங்க இதை சொல்லுடா பட்டாபி.

கவனமாக கேட்டுக்கொண்ட பட்டாபி “ ஹா ஹா ஹா...”என்ற போது வாயிலிருந்த அதிரச துண்டு கீழே விழுந்தது. அதை எடுக்க ஓடினான் பட்டாபி.

“டேய் பரமு இந்த கும்பகர்ணன் வேண்டாம்னு சொன்னேன்ல. இப்ப பாரு.. படுத்தி எடுக்குறான்” ராகவன் புலம்பினான்.


“இனி வேற யாரை தேடுறது.. இவனை வச்சு தான் சமாளிக்கனும். டீ.. காமினி நீயாவது படிச்சயா? எங்க அந்த டயலாக்கை சமத்தா சொல்லு பார்க்கலாம்” காமினி பக்கம் திரும்பினான் பரமு

அழுது கொண்டே வந்தாள் காமினி “ம்ம் இன்ஸ்பெக்டர் சிவா ம்ம்ம்....இன்ஸ்பெக்டர் சிவா.... வந்து சிவா. சிவா......” ஓ வென அழ ஆரம்பித்தாள்.
பரமுவை பார்த்தான் ராகவன். உண்மையாலும் பரமு முகம் வில்லைனைப் போல்  இருந்தது.

ரமு தாவாங்கட்டையை சொறிந்தவாறு அந்த பையனை மேலும் கீழும் பார்த்தான். பட்டாபியின் வயது தான் இருக்கும். பெட்டிகடை கண்ணன் ரெக்கமண்டேசனில் ஏதாவது ஒரு கேரக்டர் கேட்டு வந்திருக்கிறான். கண்ணன் வாங்கி வந்த லட்டு பொட்டலத்திலிருந்து ஒரு லட்டை வாயில் போட்டவாறு பட்டாபியும் அந்த பையனை மேலும் கீழும் பார்த்தான்.

"உன் பேர் என்னடா அம்பி"பரமு

அவன் நிதானமாக கண்ணாடியை சரி செய்தவாறு "ஹரி..... டாக்டர் ஹரி" என்றான்.
 
"என்னது டாக்டரா?"

"ஆமான்டா பரமு இப்பவே பெருசானா டாக்டரா ஆகனும்னு வைராக்கியம் வச்சுண்டு இருக்கான். அதான் யார் பேர் கேட்டாலும் டாக்டர் ஹரின்னு சொல்றான். இவனை எப்படியாவது டாக்டராக்கிடுடா பரமு" கண்ணன்

"என்னடா உளர்ற"

"உன் நாடகத்துல டாக்டர் வேஷம் இருக்குன்னயே பரமு. அதான் இவனை அழைச்சுண்டு வந்தேன்"

பரமு அவனை ஏற இறங்க பார்த்தான். "அம்பி இந்த டயலாக்கை படிச்சு மாடுலேசனோட சொல்லு பார்ப்போம்." என்றவன் காமினி பக்கம் திரும்பி "காமினி இந்த சீன்ல நீ பெட்ல படுத்துகனும். படுடி."அவ்ளை பெட்டில் படுக்க வைத்து மூக்கில் மாஸ்கை பொருத்தினான். 

"அப்ப நான் கிளம்பட்டா பரமு?" கண்ணன் போகமனமில்லாமல் கேட்டான்.

"இருடா பக்கத்தாத்துல குழந்தை பொறந்திருக்கு. குழந்தைக்கு பேரு வச்சுட்டு போயேன்." பரமு

"ஹி ஹி இல்ல செத்த நாழி ஒத்திகை பார்க்கலாம்னு....."

"தொந்தரவு பண்ணாம இங்கிருந்து போடா முதல்ல" பரமு கத்தத்தொடங்கினான். "என்ன டாக்டர் அம்பி... ரெடியா?"

டாக்டர் சிறுதி நேரம் இங்கும் அங்கும் நடந்து அதை மனப்பாடம் செய்து விட்டு "ம்ம்ம்" என்றபடி காமினியிடம் வந்தான்.

"இன்ஸ்பெக்டர் சிவா இவங்களுக்கு தலையில அடிப்பட்டதால எதுவா இருந்தாலும் 24 மணி நேரம் கழிச்சு தான் சொல்ல முடியும். இப்ப இவங்களுக்கு நிறைய ஊசி போடனும்" என்றவாறு கண்ணாடி கழட்டினார் டாக்டர்.

"சபாஷ்டா அம்பி" பரமுவுக்கு சந்தோஷம்.

"என்னது ஊசியா?" பயத்தில் அழத்தயாராகினாள். டாக்டர் அகன்றதும் காமினி எழுந்து தன் முகத்தில் இருந்த மாஸ்கை அக்ற்றிவிட்டு, வயர்களையெல்லாம் பிடுங்கி விட்டு அருகிலிருந்த கண்ணாடி ஜன்னலைத் திறந்து வெளியே குதித்தாள். ஒரே ஓட்டமாக அழுதவாறு ஓடினாள். 


"மாமாஆஆஆஆஆஆஆ காமினி ஓடுறா"


“பிடிடா அந்த அழுமூஞ்சிய” 

லட்டு வாயுடன் பின்னால் பட்டாபியும் ஓடினான். 

பரமுவை பார்த்தான் ராகவன். இப்போதும் பரமு முகம் வில்லனைப்போல் தான் இருந்தது.


"காமினி இங்க வாடி. நம்ம பரமு மாமா டி. ஏன் பயப்படுற. வா நான் இருக்கேன்ல" வாசலில் காயத்ரி மாமி நின்று கொண்டு காமினியை அழைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

"மாமி காமினி இனி வேண்டாம். நாங்க வேறாளை பார்த்திக்கிறோம். சீனு மாமா பொண்ணு நாலாங்கிலாஸ் படிக்கிறா. அவளை நடிக்க சொல்லி கேட்டிருக்கோம். என்ன தத்தக்கா பித்தக்கான்னு பேசுவா. ஆனா கற்பூர புத்தி.. சொன்ன படியே நடிப்பா" பரமு கோபத்தில் படபடவென பொறிந்தான்.

"என்னடா கண்ணா கோவிச்சுக்கிற." என பரமு கன்னத்தை லேசாக கிள்ளிய மாமி " சின்ன வயசுலயே நான் சரோஜா தேவி மாதிரி ஆகனும்னு நினைச்சேன். எனக்கெங்க கொடுப்பினை இருக்கு. சின்ன வயசுல நான் இருக்குற இடமே தெரியாது”

”அப்போ அவ்ளோ ஒல்லியா மாமி நீங்க?” சுற்றளவை நோட்டம் விட்டவாறு ராகவன் இடைமறித்தான். 

”இல்லடா அம்பி.. எனக்கு இந்த நாடகம், சினிமான்னு அப்ப ஒன்னும் தெரியாதுன்னு சொல்ல வந்தேன். என் தோப்பனார் ரொம்ப ஆச்சாரம் வேற.. ஒரு போட்டோ கூட எடுக்க விடமாட்டார்னா பார்த்துக்கோயேன்.”
“ஏன் மாமி ஆச்சாரமா இருக்குறவாள போட்டோ எடுக்குறதில்லன்னு போட்டோகிராபர் சொல்லிட்டாரா?” ராகவன்

”நீ செத்த நாழி சும்மா இருடா.. நான் பரமுட்ட தானே பேசிட்டு இருக்கேன். பரமு இவளையாச்சும் ஸ்ரீதேவி மாதிரி வரனும்னு நினைச்சு இப்பவே நடிக்க கத்துகொடுத்துண்டு வரேன். இவளோட தோப்பனார் "காஞ்சனா"ன்னு வச்ச பேரையே சினிமாவுக்காக "காமினி" மாத்திட்டேன். அவளை பெரிய நடிகையாக்க வேண்டியது உன் கையில தான் பரமு இருக்கு. இப்ப கூட உன் நாடகத்துக்காக முந்திரி பாயாசம், கைமுறுக்கோட பனியாரமும் செஞ்சு தரலாம்னு இருக்கேன் பரமு. ஆனா நீ என்னடான்னா...." விம்மலுடனும் லேசாக கலங்கிய கண்களுடன் பொருமி நிறுத்தினாள் காயத்ரி மாமி.

"அய்யோ மாமி இப்ப ஆச்சுன்னு கண்கலங்கிறேள். காமினி நல்லா தான் நடிக்கிறா... ஆனா என்ன செல்லம் ஜாஸ்தி. ஒரு சொல்லு பொறுக்க மாட்டேங்கிறா காமினிய நல்லா நடிக்க வைக்க வேண்டியது என் பொறுப்பு."பரமுவும் உணர்ச்சி வசப்படலானான்.
“ தாங்ஸ்டா பரமு. காமினி அப்பாக்கு கிடைச்ச மாதிரி உனக்கும் அழகும் அறிவோட நல்ல மாட்டு பொண்ணு கிடைக்கனும்னு நான் ஸ்ரீரங்கநாதனை சேவிச்சுகிறேண்டா”

“மாமி என்ன சொல்றேள்? மாமா உங்க சம்மதத்தோட சின்ன வீடு வச்சிருக்காறா? ராகவன் பதறினான்.

“அபிஷ்டு வாயை அலம்புடா... நான் என்னைய தான் சொன்னேன். பரமு உன் சமத்து ராகவனுக்கு வராதுடா” பரமுவின் கையை பிடித்தவாறு மாமி உணர்ச்சிவசப்பட்டாள்.

"என்ன எழவு காம்பினேசன் இது? கருமம்" ராகவன் தலையில் அடித்துக்கொண்டான்.


மாமி "ஏன்டா அம்பி? என்ன சொல்ற நீ?"


"அவன் கைமுறுக்கையும் பனியாரத்தையும் சொல்றான் மாமி. நீங்க கிளம்புங்கோ" பரமு ராகவனை முறைத்தான். 


ந்த தடவை ஒத்திகையை ராகவன் கவனித்துக்கொண்டான். பரமு ஒரு ஓரமாக உத்திரத்தைப் பார்த்தவாறு உட்காந்திருந்தான். யோசிக்கிறான் போல என்று ராகவன் ஒத்திகை வேலையை பார்த்தான். "பட்டாபி அடுத்த சீனை படி"

"“ஸாரி.. எனக்கு வேற வழி தெரியலை” என்று காமினியின் நெற்றிப் பொட்டில் துப்பாக்கியை வைத்தான் சிவா." பட்டாபி வாசித்தான்.  

"மாமா எனக்கு ஒரு சந்தேகம்"  பட்டாபி. 
"சொல்லுடா பட்டாபி. சந்தேகம் வந்தா அப்பப்ப கேட்டு தெளிவாக்கிடனும். அதான் சமத்து." ராகவன் சிரித்தவாறு பரமுவை பார்த்தான். பரமுவும் சிரித்தான்.

"நெத்தியில தானே பொட்டு வைப்பா? அப்புறேன் நெற்றிப்பொட்டுன்னு சேர்த்து சொல்றா? பொட்டுல துப்பாக்கிய வைன்னு சொன்னா போதாதா?

"படுத்தாதடா பட்டாபி இதை மட்டும் செய்” ராகவன்

"காமினி இன்னைக்கு பொட்டே வைக்கலயே? அப்போ நான் துப்பாக்கிய எங்க வைக்கனும்?" பட்டாபி

“ம்ம்ம்ம்ம்..என் தலையில வைச்சு தொலடா அபிஷ்டு” ராகவனும் கத்தத்தொடங்கினான்.

“உங்களுக்கும் பொட்டு இல்லையே மாமா. சரி ஓக்கே. ஆனா எட்டாதே மாமா. கொஞ்சம் குனியிரேளா?” பட்டாபி

“டேய் பட்டாபி என்னைய இம்சை படுத்தி கொல்லாதடா” ராகவன் எரிச்சலில் சிணுங்க தொடங்கினான்.

“சரி மாமா கொல்லல..” பட்டாபி துப்பாக்கியை கீழே போட்டான்.

“அய்யோ அய்யோ அய்யோ” என்றபடி ராகவன் லெட்டர் பேடில் தலையில் அடித்துக்கொண்டான்.

"நோக்கு பசிக்கிறதா செல்லம்?” பரமு
“எப்படி மாமா கண்டு பிடிச்ச?” சந்தோஷமானான் பட்டாபி.

”போய் ஆத்துக்கு போய் சாப்பிட்டு வா பட்டாபி. பசியில இந்த மாதிரி எடக்குமடக்கா யோசிச்சு கேள்வி கேட்காத சரியா? ஆத்துக்கு போ" பல்லை கடித்துக்கொண்டு பரமு சொன்னான். 
"ம்ம் சரி மாமா"  பட்டாபி ஒரே ஓட்டமாக ஓடினான்.

ராகவனின் முகம் பார்த்தான் பரமு. ராகவன் முகம் இப்போது வில்லனை போலவே இருந்தது.

"ராகவா டென்சனா இருக்குடா. எல்லாம் ஷேமமா நடக்கும்ல? அந்த வாமூ க்ரூப் ஆளுங்க நம்ம கண்ணன் கடையில முட்டை  வாங்கிட்டு போனாங்களாம். நம்ம நாடகத்துல அடிக்க தான் கண்ணன் அடிச்சு சொல்றான்" பரமு டென்சனாக இருந்தான்.

"பரமு வீணா அலட்டிக்காதடா. நாம நல்லா நடிச்சா யார் என்ன பண்ண முடியும்."

எல்லா வருடமும் கொலுவின் போது இரவு நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும் அஹ்ரகாரத்தின் கிழக்கு தெரு மண்டபத்தின் திண்ணை போன்ற மண்மேடையில் இங்குமங்கும் பரமு ஓடி  கொண்டே இருந்தான்.

"ராகவா ஆள் நிறைய பேர் வந்தாச்சு நாடகம் ஆரம்பிக்கனும். காயத்ரி மாமியை பாயாசம் எடுத்துண்டு வரச்சொல்லு. எல்லாருக்கும் கொடுத்திறலாம்.
நாடகம் ஆரம்பமானது. பரமு மேடையில் தோன்றி "நாடகம் திகிலாக இருக்குமென்பதால் ஹிருதய பலமீனமானவர்கள் பார்பதை தவிர்க்கவும்" என தொடங்கினான். கூட்டத்தில் ஒரே சலசலப்பு. ஒருத்தொருக்கொருத்தர் கிசுகிசுத்துவிட்டு எல்லோரும் எழுந்து கிளம்ப தயாராயினர். 

அலறி அடித்துக்கொண்டு ராகவனும், பரமுவும் அனைவரையும்  "ஏன்னா அவ்ளோ திகில் இருக்காது சும்மா சொன்னேன். பயம் வேண்டாம். உட்காருங்கோ" என கெஞ்சி தொடங்கினார்கள்.

வேண்டா வெறுப்பாக அனைவரும் அமர்ந்தனர்.
நாடகம் ஆரம்பமானது.
பட்டாபிக்கு ஆரம்பத்தில் முதல் இரண்டு காட்சிகள். இரண்டும் போலீஸ்காரனின் சாகச காட்சிகள். கைதட்டல்கள் அமோகமாக இருந்தது.  
காமினியுடன் அடுத்தடுத்த காட்சிகள். 

"ஹா ஹா ஹா காமினி என்கிட்ட வசமா மாட்டினயா?. ஒழுங்கா பரந்தாமன் எங்கிருக்கான்னு சொல்லு" பட்டாபி அந்த கேரக்டராகவே மாறினான். "சொல்லு... சொல்லு வைரம் எங்க?" அதிக அழுத்தம் கொடுக்கவே... காமினி மிரள ஆரம்பித்தாள். "சொல்லுடின்னா"என்று கன்னத்தில் பளாரென ஒரு அறை கொடுக்க. "போடா கும்பகர்ணா.." அழுத படி கீழே இறங்கினாள். "எங்கடி போற?" அவளது சடையை பிடித்து இழுத்தான். 

"போடா பைத்தியம், மக்கு, முண்டம்" என்றபடி கீழே கிடந்த மண்,கல்லை தூக்கியெறிந்து அம்மா என அழுதபடி சென்றாள்.

"அய்யய்யோ ராகவா அவ அழ ஆரம்பிச்சுட்டாளேடா ... என்ன டா பண்றது?" 

"சரி நீ அந்த சீன்ல போய் எப்படியாவது சமாளிடா பரமு" துரத்தினான் ராகவன்
"என்னோட சீன் அடுத்து தானேடா?" 

"இப்ப போய் சமாளிடா போ" பரமுவை விரட்டினான் ராகவன்.

சடாரென ஸ்டேஜில் தோன்றி “காமினி... வெல்டன்.. எப்படியோ போலீஸ் கண்ல மண்ணைத் தூவிட்டு இந்த டைமண்டைக் கொண்டு வந்துட்டியே” என்று பாராட்டினார் பரந்தாமன். 

"ச்சீ போடா. என் அப்பாகிட்ட சொல்றேன் இரு " எனத்தள்ளிவிட்ட படி அழுதுகொண்டே கீழே இறங்கினாள் காமினி. 

நிலைமை விபரீதமாவதை உணர்ந்த ராகவன் மேடை மேல் ஏறி "தடங்கலுக்கு வருந்துகிறோம். சிறிது நேர இடைவேளைக்கு..... " என கூறிக்கொண்டிருக்கும் போதே கூட்டத்தில் எங்கிருந்தோ பரமுவை நோக்கி வந்த முட்டை குறி மாறி "நச்" என ராகவன் தலையில் மோதி உடைந்தது. பரமு அதை பார்த்ததும் "உவ்வேக்க்க்க்" என குமட்டியவாறு ராகவன் பின்னால் ஒழிந்தான். சர சர வென்று கூட்டத்தின் நாலா புரத்திலிருந்தும் பறந்து வந்த முட்டைகள் ராகவன் முகத்தை மஞ்சளாக்கியது. 

ராகவன் ரியாக்‌ஷன் எதுவும் இல்லாமல் மெதுவாக மேடையிலிருந்து இறங்கினான்.  அவனை கவசமாக்கி பரமுவும் இறங்கினான். 

ராகவன் தலை குனிந்தவாறு நடந்து கொண்டிருந்தான் இரண்டடி தள்ளி வந்து கொண்டிருந்த பரமு "என்னடா ராகவா இது இந்த முட்டை இப்படி கொமட்றது? சரி சரி விட்றா ராகவா குளத்துல முங்கி எழுந்தா சரியாகிடும். எல்லாம் அந்த வாமூ க்ரூப் ஆளுங்க பண்ணினது தான். அவன்களை விட பிரமாதமா நாடகம் பண்ணினோம் பொறாமைடா அவன்களுக்கு. அடுத்த வருசம் நாடகத்துல ஜமாச்சிரனும்டா. எவ்ளோ செலவானாலும் பரவாயில்லடா. நீ இருக்கேல்ல நேக்கு..." ராகவன் தலை நிமிர்ந்து பரமுவை அதிர்ச்சியுடன் பார்க்க..  

முட்டை தன் கையில் படாதவாறு ராகவன் தோளை உலுக்கி "நீ என் நண்பேன்டா" என்றான் 'பரமு (எ) பரந்தாமன்'.

தாய்லாந்து ஸ்பெஷல்

கோரல் ஐலேண்ட்:

ஹோட்டலுக்கு எதிராகவே கடல் இருக்குறதால மறுநாள் காலையில பொடி நடையா நடந்து போனோம். அங்க எங்களுக்கான அதிவேக விசைப்படகு காத்துக்கொண்டிருந்தது. அந்த தீவிற்கான கைடாக ஒரு பெண் வந்திருந்தார். கிளம்பும் முன் அனைவரும் படம் எடுத்துக்கொள்ளலாம் என கரையின் அருகே நின்றோம். புகைப்படமும் எடுத்தோம்.

கரையில் யாரோ ஒருவர் “ஸ்மைல் ப்ளீஸ்” என கூறி வளைத்து வளைத்து எங்களை படம் பிடித்தார். யாருடா இவர் நம்மள எதுக்கு படம் பிடிக்கிறார் என நண்பனை பார்த்தேன். “தாய்லாந்து”ல எல்லாருமே நல்லவங்கடா என்றான் நண்பன். ஆமோதித்து நன்றியுடன் அவருக்கை கை கொடுத்துவிட்டு கிளம்பினோம். 

கடற்கரைக்கு நடுவே ஒரு பெரிய மேடை போல் அமைத்து ஸ்பீட் போட் மூலம் பாராசூட்டில் செல்ல பல மேடைகள் அமைக்கப்பட்டிருந்தன. நம்ம பெண் கைடுக்கு "தேவைப்பட்ட" ஒரு மேடையில் எங்களது போட் நிறுத்தப்பட்டது. 500 பாத் செலவில் பாராசூட் மூலம் கடலின் மேல் பறக்க தயாரானோம்.  

கடலின் மேலே சுமார் இரண்டு நிமிடங்கள் பறக்கும் இந்த பாராசூட் அட்டகாசமான அனுபவம். மிகவும் குறைந்த விலையில் இது போன்று கிடைக்கும் வாய்ப்புகளை தவற விட கூடாது என்று நண்பர்கள் அனைவரும் ஆர்வம் காட்டினர். அங்கு செல்பவர்கள் இதை தவறாமல் அனுபவித்து வரவும். 


 (ஹி ஹி நானே தான்.)

பின்பு அங்கிருந்து கோரல் ஐலேண்டை நோக்கி எங்கள் பயணம் புறப்பட்டது. சுமார் 20 நிமிட பயணத்தில் கோரல் ஐலேண்டை அடைந்தோம். ஐந்து பேரும் இறங்கிவுடன் ஒரு லுக் விட்டோம். ஹி ஹி நினைத்ததிற்கு சற்றும் குறைவில்லாமல் இருந்தது அந்தத்தீவு.

(குப்பைத்தொட்டி ரொம்ப டீசெண்டாக்கும். ஸோ ஒன்லி கார்டூன்)


சொர்க்கத்தை வெட்டி எடுத்ததை போல் உள்ளது அந்தத்தீவு. சுற்றிலும் யாரைப்பற்றியும் எதைப்பற்றியும் கவலையில்லா மனிதர்கள். அவர்களோடு கலக்க தயாரானோம். முதலில் கேட்பாராற்று கிடந்த “வாழைப்பழ படகை” தேர்ந்தெடுத்து போனோம். முன்னால் அதி வேகப்படகு இழுத்துச்செல்ல பின்னால் வாழைப்பழ படகு செல்லும். கடலுக்கு நடுவே சென்று முன்னால் போன படகு வேகமாக திரும்ப பிடிமானம் இல்லாமல் அனைவரும் கடலில் விழுந்தோம். ”வாழ்க்கை ரவிக்கை(life jacket)” போட்டிருந்ததால் தப்பித்தோம். இதே போல ஒரு அரை மணி நேரம். மிகவும் ஜாலியான விளையாட்டு இது. நாங்கள் செய்த கலாட்டாவைப் பார்த்து தொடந்து பல ஐரோப்பிய குடும்பங்கள் அதில் பயணம் செய்தன :) இதையும் தவற விட வேண்டாம். 
 (வாழைப்பழ படகு)

பின்பு நீஈஈஈண்ட நேர ஆனந்தக்குளியல் :) பாதுகாப்பான கடற்கரை. பயப்பட தேவையில்லை. நீச்சல் தெரியாத நாங்கள் எந்த வித பயமும் இல்லாமல் குளித்தோம். 
 (ஆனந்த குளியல்)

கரையிலிருந்து கைடு  மதிய உணவு உண்ண அழைக்க ஆரம்பித்தார். நல்ல பசியில் சென்றோம். ஐந்து பேரில் இரண்டு பேர் மட்டும் அசைவம். ”ஸ்பெஷல் sea food” உங்களுக்காக மதிய உணவாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டுள்ளது என கைடு கூறினான். நல்ல பசியில் சென்று உட்கார்ந்தால் வாழ்க்கையே வெறுத்து போச்சு. எதுவும் நம்ம டேஸ்டுக்கு ஒத்து வரல.வெறும் சோறை மட்டும் தின்றோம். காலையில் தங்கியிருந்த ஹோட்டலில் வயிறு முட்ட தின்றது சற்றே ஆறுதல் :)

பக்கத்து டேபிள்ல இருந்த சைவத்தை பார்த்தால் எங்களை விட பாவமா இருந்துச்சு :) வெறும் சோறையும் மிளகாய் தண்ணீரையும் போட்டு சாப்பிட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள். உணவு முறை மட்டுமே அங்கே பெரிய குறை.
(மீன்,சிக்கன்,ப்ரைடு ரைஸ்,இறால், ஷெல் etc..)

(Special sea foodஆம்ம்ம்ம்)

ஒரு வழியாக அங்கிருந்து கிளம்பினோம். கரைககு வந்ததும் வளைச்சு வளைச்சு போட்டோ எடுத்தவன் எடுத்த போட்டோவையெல்லாம் ஒரு ப்ளேட்ல ப்ரேமா போட்டு நம்மகிட்ட கொடுத்து 100 பாத் தாங்கன்னான். அடப்பாவி! திரும்பி நண்பனை பார்த்தேன். அவனும் என்னைய பார்க்க கடைசியில ஒரே ஒரு க்ரூப் போட்டோ மட்டும் 100 பாத் கொடுத்து வாங்கினோம் :)
(ஹி ஹி இதுக்கும் கார்டூன் போதும்)

அன்று மாலை உலகிலயே மிகப்பெரிய நகைக்கடையான "ஜெம்ஸ் ஜூவல்லரி" க்கு சென்றோம். வைரம்,பவளம்,முத்து தங்கம்,வெள்ளி, யானை தந்தம் என அனைத்தினால் செய்யப்பட்ட நகைகள் கிடைக்கும். அதுவுமில்லாமல்  உள்ளே நுழைந்ததும் ஒரு குகைக்குள் ரயில் மூலம் சிறு பயணம் ஏற்பாடு செய்கிறார்கள். அந்த குகையில் பல்வேறு கனிமங்களை எவ்வாறு வெட்டி எடுத்து நகைகளாக ஆக்கப்ப்டுகிறது என விளக்கம் கொடுக்கிறார்கள். தாய்லாந்தின் வரலாற்றில் அணிகலண்களின் பெருமையும் காண்பிக்கப்படுகிறது. மிக அருமையான பயணம் அது. பல கோடி செலவில் செயற்கையாக செய்யப்பட்ட குகை அது. அதில் புகைப்படம் எடுக்க அனுமதியில்லை. :(



பின்பு அவர்கள் வைரங்களை கொண்டு நகைகள் செய்யும் சிறிய தொழிற்சாலையும் காண்பிக்கப்படுகிறது. நேரடியாக அதை கண்ட போது வித்தியாசமான அனுபவமாக இருந்தது. அங்கிருந்து சிரித்த முகத்துடன் உலகின் மிகப்பெரிய நகைக்கடைக்குள் பணிப்பெண் அழைத்துச்சென்றாள். வாங்குகிறோமோ இல்லையோ நமக்கு சிரித்த முகத்துடன் அனைத்து நகைகளைப் பற்றிய விளக்கம் கொடுக்கிறார்கள். வித்தியாசமான அனுபவம் அது. நண்பர்கள் சில வைர கற்களை வாங்கினார்கள். நாம எதுவும் வாங்கலைன்னா எப்படி? அதான் அடுத்த நாட்டாமை ஆகலாம்னு யானை தந்தத்துல செய்த இந்த டாலர் வாங்கிட்டேன் :) 
இனி பதிவுலகத்துக்கே நாட்டாமை நான் தான்டா.. ஏலே பசுபதி எட்றா வண்டிய

அன்று இரவே பேங்காங் நோக்கி பயணப்பட்டோம். காலையில் 8.30 க்கு கைடு வருவதாக போன் வந்தது. நேரம் தவறாமைக்கு ஜப்பானுக்கு அடுத்த படி இவர்கள் தான் போல. மிகச்சரியாக 8.30 மணிக்கு ஹோட்டல் லாபியில் வெயிட் செய்திருந்தார் கைடு.

ஆக்ஷ்னுடன் விளக்கும் கைடு, ஆர்வத்துடன் கேட்கும் நாங்கள்(வேற வழி!)

ங்கொய்யால கைடு என்னமோ நல்ல மனுசன் தான்.. ங்கொய்யால ஆனா..........

அவரை பத்தி அடுத்த பகுதியில சொல்றேன் :)

அல்கஸார் ஷோ - தாய்லாந்து

"உண்மையாலும் அது காப்ரேவா?"

"ஆமாம்" வேகமாக தலையாட்டினான் டூரிஸ்ட் கைடு.


மனதுக்குள் கொண்டாட்டம் தான். "தாய் பெண்கள் மட்டும் நடனமாடுவார்களா? இல்லை வேற்று நாட்டு அழகிக்கூட்டமும் உண்டா?" நண்பன் சோழப்பேரரசு ரேஞ்சுல கேட்க.

நமுட்டு சிரிப்பு சிரித்த அந்த கைடு "ஆடுவது பெண்கள் அல்ல" என்றான்.

அடப்பாவி "அவனா நீயி?" என்ற கேள்வியுடன் ஒருத்தொருக்கொருத்தர் முகத்தை பார்த்துக்கொண்டோம். "ஆடுவது திருநங்கைகள்" என்றான். "அட!" என அனைவரும் ஆச்சர்யமானோம். நண்பனொருவன் “அண்ணே உலகமும் உருண்டை தான் லட்டும் உருண்டை தான். ஆனா லட்டை மட்டும் தான் சாப்பிட முடியும் உலகத்தை சாப்பிட முடியாது. அது மாதிரி நாம இதையெல்லாம் ரசிக்க முடியுமா?” என்று தூய ஆங்கிலத்தில் சொன்னான். கைடுக்கு ஒன்னும் புரியாமல் முழிக்க “ஆத்து மீனு கடலுக்கு போனா செத்திடும் கடல் மீனு குளத்துக்கு போனா செத்துடும்”னு தொடங்க அவனை வாயை அடைத்து அழைத்துக்கொண்டு உள்ளே போனோம். “ஙே”வை விட மோசமாய் அந்த டூரிஸ்ட் கைடு பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான்.

அந்த ஷோவின் பெயர் "அல் கஸார்(alcazar)" சிறுது நேரத்தில் அங்கு கூடிய அழகிய திருநங்கைகள் கூட்டம் புகைப்படம் எடுக்க போஸ் கொடுத்த வண்ணம் இருந்தது.





ஆம் ஆச்சர்யங்களின் தொகுப்பு தான் இந்த “அல்கஸார் ஷோ”. முழுக்க முழுக்க திருநங்கைகள் கொண்டு நடத்தப்படும் இந்த நிகழ்ச்சி காண்போரின் கண்களை கட்டிப்போட்டு விடும். ஒரு மணி நேரம் பதினைந்து நிமிடங்கள் நடத்தும் இந்த ஆடல் பாடல் நிகழ்ச்சி ஒவ்வொரு பாடல்களுக்கும் இடைவெளி இல்லாம மிக நேர்த்தியாக ஒருங்கிணைக்கப்பட்டு முழு மூச்சாக நடத்தப்படுகிறது. ஒன்பது அழகிய நங்கைகள். பல்வேறு நடன குழுவினருடன் ஆரம்பிக்க படுகிறது அந்த நிகழ்ச்சி. ஒன்பது திருநங்கைகளும் ஒவ்வொரு ரத்தினங்களாக சித்திரிக்கபடுகிறதாம். கண்ணை கவரும் ஒரு பிரம்மாண்ட அரங்கம். அந்த நங்கைகளுடன் அந்த அரங்கமே ஒளிர்கிறது. பிரம்மாண்டம் என வெறும் வார்த்தைகளால் அடைத்து விட முடியாத ஒரு பிரம்மாண்டம் அது. ஒவ்வொரு ரத்தினங்களும் கடவுள்களாக/அரசர்களாக காண்பிக்கபடுவதாக தெரிகிறது. பின்பு வேறொரு சக்திகளால் சூறையாடப்படுவதாக காட்சிகள் வருகின்றன.

பின்பு அதே நவரத்தின அழகிகளின் தனித்தனியான நடனங்களோடு ஒவ்வொரு நாட்டின் கலாச்சார அடையாளத்தோடு தொடர்கிறது நடனங்கள். இந்தோநேஷியா,தாய்லாந்து, சீனா, இந்தியா, ஜப்பான் என இது வரை கண்டுபிடிக்க முடிந்தது. ஆனால் இன்னும் சில நாட்டின் கலாச்சாரத்தை பிரதிபலிக்கும் கண்ணியமான கலாச்சார நடங்கள் அரங்கேறின. நிற்க....

ஒவ்வொரு பாடல்களுக்கும் எந்த ஒரு இடைவெளிகளும் இல்லை. பார்வையாளர்களுக்கு சிறிதும் அலுப்பு தோன்றாத வண்ணம் மிக வேகமாக அரங்கேற்றப்பட்டது. வெளியரங்கத்தில் நடனமாடும் நேரம் திரைமறைவில் உள் அரங்கத்தின் கட்டமைப்பு மாற்றப்படுகிறது. ஒவ்வொரு நாட்டின் கலாச்சாரத்தை பிரதிபலிக்கும் அரங்கமும் பிரம்மிப்பூட்டுகிறது. அனைத்தும் பிரம்மாண்டம். வண்ணமயம். கண்கள் இமைக்க மறந்த காட்சிகள் அவை. இதில் அரை நிர்வாண பாடல்களும் இடம்பெறுகிறது. சிறுதும் கூச்சமில்லாமல் குழந்தைகளுடன் கண்டு ரசிக்கும் பாடல்களாக இருக்கிறது.







ஆடல்களில் உடல் அசைவில் நேர்த்தியும் ஒழுங்கும், ஒரு பாடலுக்கும் மற்றொரு பாடலுக்கும் உள்ள தொடர்பும் மற்றும் நேரமும் என அந்த நங்கைகள் கடைப்பிடித்திருப்பவையை காணும் போது நம்மூர் “கெமிஸ்ட்ரி”யாவது மண்ணாங்கட்டியாவது என எண்ணத்தோன்றுகிறது. 10/15 நிமிடங்களில் ஒப்பனைகளை மாற்றி அடுத்த ஆட்டத்திற்கு புத்தணர்ச்சியோடு தயாராகி விடுகிறாள் ரத்தின திருநங்கை. கொடுத்த 600 பாத் பணத்திற்கு கொஞ்சமும் குறைவில்லாத ஒரு திருப்தியான நடனங்களை காண முடிகிறது.

ஒரு முழு திரைப்படத்தை கண்ட திருப்தியோடு மக்கள் வெளியேறுகின்றனர். வெளியே அத்திருநங்கைகளுடன் பணம் கொடுத்து புகைப்படம் எடுத்துக்கொள்ளலாம். பண்ம் கொடுத்து நிறைய பலர் எடுத்துக்கொண்டனர்.


காப்ரே பற்றிய ஒரு தவறாத எண்ணம் அனைவருக்கும் முடிவுக்கு வந்திருந்தது. திருநங்கைகளுக்கான மரியாதை வியப்பளித்தது அனைவருக்கும்.

“நாளைக்கு எங்க போறோம்?”என்றேன் கைடுடன்

“கோரல் ஐலேண்ட். காலையில ரெடியாகிடுங்க” என்றான் நமுட்டு சிரிப்புடன் கண்ணை சிமிட்டியபடி. அச்சிரிப்பிற்கான அர்த்தம் மறுநாள் புரிந்தது :) கோரல் ஐலேண்ட் காத்திருந்தது எங்களுக்காக...

தொடரும்..

(கடைசி போட்டோவை தவிர அனைத்தும் எங்களால் எடுக்கப்பட்டதே)

தாயகம் மறக்க வைத்த தாய்லாந்து

கோவா? அப்படின்னு ஆரம்பிச்சு டெல்லி, சிம்லா, சிங்கப்பூர், மலேசியா, இல்ல இல்ல சுவிஸ் போலாம்னு எங்க எங்கயோ சுத்தி கடைசியா எல்லாரும் ஒன்னா வந்து நின்ன இடம் "தாய்லாந்து". (ஹி ஹி எல்லாம் ஒரே குட்டையாச்சே). இதில் இதைத் தேர்ந்தெடுக்க மிக முக்கிய காரணம் விசாவை அங்கு சென்று பெறலாம்.(on arrival visa)

ஒவ்வொரு ஈத் திருநாள் விடுமுறைக்கும் அமீரகத்திற்குள்ளாகவோ, வளைகுடாவிற்குள்ளாகவோ சுற்றி அலுத்து விட்டதால் இந்த தடவை தாய்லாந்தை தேர்ந்தெடுக்க ஆரம்பித்தோம். "தாய்லாந்தா? கலக்குற மச்சி.........." என ஆரம்பிக்கும் முன் ஒன்றை தெளிவுபடுத்த விரும்புகிறேன். தாய்லாந்து கோவில்களை காண ஆர்வமிகுதியால் மட்டுமே இந்த பயணம். (அப்படின்னு சொன்னா மட்டும் நம்பவா போறீங்க?)

அமீரகத்தில் தாய்லாந்து செல்லவும் சுற்றலாவை மிக அருமையாக ஒருங்கிணைக்கவும் எந்த டிரவால்ஸ் சிறந்தது என ஆராய்ந்து, பணம் அதிகம் போகாமல் மிக அருமையாக ஒருங்கிணைத்த பெருமை நண்பர்களையே சேரும். நான் வெறும் "டேபிளை இங்க நகர்த்து, அந்த சொம்பை ஓரமா வை, காலிங் பெல் அடிக்குது பாரு" என்ற லெவலுக்கான வேலைகள் மட்டுமே செய்தேன். கூடுதலாக துளசி டீச்சர், கானா பிரபா, பினாத்தலார் என ஏற்கனவே சென்று வந்தவர்களிடம் ஆலோசனையைப் பெற்று நண்பர்களிடம் தெரிவித்ததோடு சரி.

கதார் ஏர்வேஸில் துபாய்-கதார்-பேங்காங்க் என பயணம் முடிவானது. பயணம் இனிதே தொடங்கியது. கிட்டதட்ட ஏழு மணி நேர பயணத்திற்கு பிறகு கண்கள் கசக்கிய ஒரு அழகிய காலைப் பொழுதில் விமானத்திலிருந்து தாய்லாந்தை காண முடிந்தது.

வளைந்தோடும் ஆறுகளிடையே பேங்காங்க் நகரம். சிறிது நேரத்தில் பச்சை பசேல் வயல்வெளி. கலந்து கட்டி ஆச்சர்யத்தை ஏற்படுத்தியது தாய்லாந்து. பல நிமிட சுற்றலுக்குப் பிறகு “சுவர்ணபூமி” விமான நிலையத்திற்கு வந்தது விமானம். துபாய் விமானநிலையத்திற்க்கு சற்றும் குறைவில்லாத விமான நிலையம். “அந்நியன்” படத்தில் “கண்ணும் கண்ணும் நோக்கியா” பாடல் இங்கும் எடுக்கப்பட்டிக்கிறதாம். நல்லது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு விசா எடுப்பதற்காக வழிகாட்டி பலகையின் உதவியோடு சென்றோம். 10 நிமிசத்தில் விசா ரெடி!

சற்று நேரம் விமான நிலையத்தை நோட்டம் விட்டவாறு பொறுமையாக வெளியேறினோம். எங்கள் பெயர் தாங்கிய பலகையை தாங்கியவாறு ஒரு அழகிய தாய் பெண்மணி முகமெங்கும் சிரித்த முகத்தோடு காத்திருந்தார். இந்த சிரிப்பை பிறக்கும் போதே தாய்பாலுடன் தாய் புகட்டி விடுவாறா எனத் தெரியவில்லை. என் ஐந்து நாள் பயணத்தில் தாய்லாந்து மக்களிடையே சிரிப்பை எந்த சூழ்நிலையிலும் காண முடிந்தது! கலைநயமும் நவீனமும் கலந்த விமானநிலையம். அப்பெண்மணி எங்களை அழைத்து முன்பே போட்டிருந்த அட்டவணைப்படி “பட்டாயா” நகரத்திற்கு வாகனம் ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.

வண்டி பட்டாயா நோக்கி புறப்பட்டது. இரண்டு மணி நேர பயணம். வேடிக்கையும், உறக்கமும், கேலியும், உற்சாகமும் என இரண்டு மணி நேர பயணம் இரண்டு நிமிடமானது. பட்டாயா நகரமும் வந்தது.

ஹோட்டலில் செக் இன் வேலையை முடித்தோம். அவர்களது நொறுங்கிய ஆங்கிலம் பாடாய் படுத்தியது. இருந்தாலும் அதுவும் இல்லையென்றால் தூர்தஷன் ஒன்றரை மணி செய்திகள் நிலைக்கு ஆளாகியிருப்போம்.
14வது மாடி. அதுவும் கடற்கரையை பார்க்கிற மாதிரியான அறை. என்னதான் அமீரகத்தில் சுதந்திரமாக இருந்தாலும் இங்கு வந்ததிலிருந்து ஒரு சுதந்திர உணர்வு. 5 நாட்கள் அலுவல்,நெட்,போன் என எந்த தொல்லையும் இல்லாமல் நான் நானாக இருக்க வேண்டிய நாட்கள்.


முதல் பிரச்சனை இப்போது தான் ஆரம்பமானது. நல்ல பசியில் இருந்தோம். ஹோட்டலில் லஞ்ச்(பேக்கேஜில்) கிடையாது. சரி காலாற நடந்து ஏதாவது ஒரு இந்தியன் ஹோட்டலில் போய் சாப்பிடலாம் என எண்ணினோம். ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் கேட்டு “அலிபாபா” என்ற இந்தியன் ரெஸ்டாரெண்ட் அட்ரஸை வாங்கினோம். வெளியில் வந்தது தான் தாமதம் டாக்ஸி காரர்கள் சுற்றிக் கொண்டார்கள். “அலிபாபா” போகனும் என செய்கையிலும் மொழியிலும் எடுத்துரைக்க “100 பாத்” என்றார் டாக்ஸி டிரைவர். எல்லாவற்றிக்கும் பேரம் பேசு என அறிந்தவர்கள் சொன்னதின் பேரில் பேரம் பேச... எதுவும் எடுபட வில்லை. ஐந்து விரலை மடக்கி மடக்கி அவன் ஏதோ சொல்ல. குத்தத்தான் வருகிறானோ என பயந்தால் மொத்தம் ஐந்து கிலோமீட்டர் தூரம் இருக்கிறதாம் அந்த ஹோட்டல். சரி இருக்கிற பசியில் பேரம் வேலைக்கு ஆகாது என டாக்ஸியில் அமர்ந்தோம்.

ஏறி இரண்டு அடி கூட நகர்ந்திருக்காது கண்ணெதிரே “மகாராஜா” இந்தியன் ஹோட்டல், சிறிது தூரத்தில் “சவுத் இந்தியன்” ஹோட்டல், இன்னும் சிறிது தூரத்தில் பாம்பே ஹோட்டல்... பவ்வ்வ் ஆகிட்டோம். சரி “அலிபாபா”விற்கே செல்லலாம் என நினைத்துக்கொண்டிருக்கும் போதே அலிபாபா வந்து விட்டது. அரை கிலோ மீட்டர் கூட கிடையாது. அடப்பாவிகளா இப்பவே ஏமாந்துட்டோமா? இனி என்னென்ன நடக்க போகுதோ என இறங்கினோம்.

 ஹோட்டலின் முன் ”நண்பேன்டா” :)
ஆனால் முதலும் கடைசியமாக ஏமாந்தது அது. அதன் பின் நடந்ததெல்லாம் ருசிகரம். அலிபாபா முன்பு இறக்கிவிட்டாலும்,வெளியில் இருந்த மெனு கார்டை பார்த்துவிட்டு பிடிக்காமல் அதற்கு அடுத்திருந்த மற்றொரு ஹோட்டலில் நுழைந்தோம். இங்கே பல ஹோட்டலில் இருக்கும் நல்ல பழக்கம் ஹோட்டலின் வெளியேவே மெனு கார்டை வைத்திருக்கிறார்கள். அதைப்படித்து பிடித்திருந்தால் உள்ளே செல்லலாம்.

அனைவரும் உள்ளே செல்ல ஆயத்தமான போது ஒரு தாய்லாந்து காரன் மட்டும் பின்னால் இருந்து நச்சரித்துக்கொண்டிருந்தான். அனைவரையும் போகச்சொல்லி விட்டு நான் அவனிடம் “என்னேடாஆஆஆ” என கேட்க அவன் கொடுத்த விளக்கத்தில் பதிலேதும் கொடுக்காமல் அங்கிருந்து நழுவினேன். பசங்க “யார்டா மச்சி அது?” என கேட்க “தாய்மாமாடா மச்சி” என்றேன்.

”அடப்பாவி உனக்கு இங்க தாய்மாமாவா? அதுவும் சப்ப மூக்கா இருக்கேடா மச்சி? உண்மைய சொல்லு யார் அவன்?”  நச்சரித்தனர்

”அடப்பாவிகளா அந்தாளு இந்த தாய்லாந்தோட “மாமா”டா அதான் சுருக்கி தாய்மாமான்னேன்.

அப்போது ஆரம்பித்த தாய்மாமா தொல்லைகள் பட்டாயா நகரம் வெளியேறும் வரை விடவில்லை :)

அன்று இரவு அட்டவணைப்படி “காப்ரே” நடனம் பார்பதாக இருந்தது. காப்ரேவா?????? என ஜொள்ளு விட்டபடி இரவு 8 மணி வரை காத்திருந்தோம்.....

(தொடரும்..)
படங்கள் அனைத்தும் எங்களால் எடுக்கப்பட்டவையே.

சேட்டன் அப்டேட்ஸ் - பஞ்சாமிர்தம்

"சொல்லத்தான் நினைக்கிறேன்.. சொல்லாமல் தவிக்கிறேன் காதல் சுகமானது" ஏதோ ஒரு டிவியில் சிநேகா பாடிக்கொண்டிருந்தார். சேட்டன் கையில் சொடுக்கு போட்டுகொண்டே "தம்பி இ பெண்ண அறியோ?" என்றார். "என்னது தெரியுமாவா? இந்த கேள்விய மட்டும் வேற எவனா கேட்டிருந்தா நடக்குறதே வேற" என்றேன்.(வேறு எவன் கேட்டிருந்தாலும் என் பதில் இதுதான் என்பது வேறு விசயம்).

"ஏன் தம்பி?"

"சேட்டா இது தமிழ் நடிகை. சார்ஜால தான் பிறந்ததும் படிச்சதும். தெரியுமா?" என்றேன். சேட்டன் டென்சனாகி விட்டார். "தம்பி அவ மலையாளியானு. அவளு ஜனிச்சது படிச்சது எல்லாம் இவடயாக்கும்"

அறையில் ரெட்டி எங்கள் இருவருக்கிடையே உள்ள உரையாடல் புரிந்தாலும் என்ன பேசுகிறோம் என புரியாமல் முழித்திருந்தான்.

அவ்வ்வ் அல்ரெடி இதே மாதிரி ப்ரியாமணி, நாடோடிகள் அனன்யான்னு  தமிழ் பிகர்ஸ்னு நினைச்சுட்டு இருந்த என் நினைப்புல மண்ணள்ளி போட்டாங்க. இனி பாக்கி இருக்குறது த்ரிஷாவும் சிநேகாவும் தான். த்ரிஷா அல்ரெடி பாலக்காடுன்னு சொல்லி வேறொரு விவாதம் பெண்டிங்ல இருக்கு. இப்ப சிநேகாவுமா? இப்படி ஒவ்வொருத்தரையா இழந்துட்டு தமிழன் கடைசியில அநாதையா தான் நிக்கனுமா? உள்ளூர சிநேகா மலையாளியாக இருக்க கூடாதுன்னு கடவுளை வேண்டிக்கொண்டேன்.

"சேட்டா சிநேகா சுத்தமான தமிழச்சியாக்கும். அவ பேசுற தமிழ் கேட்டா அப்படி இருக்கும் தெரியுமா? எங்கயாவது மலையாளம் பேசி கேட்டிருக்கீங்களா?" நானும் கொஞ்சம் டென்சனாகி கேட்டேன். சேட்டன் முல்லை பெரியாரை விட்டு கொடுத்தாலும் கொடுப்பார் நடிகையை விட்டு கொடுக்க மாட்டார் போல. செம ரகளை யாகிடுச்சு. கடைசியா ஆண்டவர்கிட்டவே கேட்கலாம்னு கூகுளில் தேடினோம்.

பவ்வ் ஆகிட்டோம். சிநேகா தெலுங்காம் (நன்றி விக்கி). ஙே'ன்னு திரும்பி ரெட்டிய பார்த்தோம். ரெட்டி கேவலமா ஒரு லுக் விட்டுட்டு அவன் வேலைய பார்க்க ஆரம்பிச்சுட்டான்.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
என் பையனை சேர்க்க 1 லட்சம் கொடுத்தேன். எம் எல் ஏவை பிடிச்சேன். அங்க பணத்தை கொடுத்தேன் இங்க பணத்தை கொடுத்தேன் என பல புலம்பல்களை படிக்க சிரிப்பாக இருக்கிறது (ஹி ஹி பேச்சுலர்) ஏன் இவ்வளவு பணம் கொடுத்து அந்த பள்ளியில் சேர்க்க வேண்டும்? அதுவும் ஒரு பள்ளியில் காலை 6 மணியிலருந்து  8 மணிவரை பன்னிரண்டாம் வகுப்பு பாடங்களும் 8 மணியிலருந்து  4 மணிவரை பதினொன்றாம் வகுப்பு பாடங்களும் பின்பு மாலை 4கிலிருந்து 6 மணி வரை பன்னிரெண்டாம் வகுப்பு பாடங்கள் என்று அடுத்த வருட பாடத்தை முன்கூட்டியே நடத்துகிறார்களாம். என்ன கொடுமை இது?

ஏன் யாருக்கும் மாநகராட்சி பள்ளியே நினைவிற்கு வர மாட்டேன் என்கிறது? அவ்வளவு கேவலமாக போய்விட்டதா? தற்காலத்தில் அங்கு மட்டுமே முழுக்க முழுக்க மாணவர்களுக்கு சுதந்திரம் கொடுத்து மூளையில் அனைத்தையும் திணிக்காமல் பாடங்கள் நடத்தபடுகிறது. குழந்தைத்தனத்துடன் குழந்தைகளை அங்கே தான் அதிகமாக பார்க்கமுடிகிறது. ஒரே ஒரு பின்னடைவு மட்டுமே. ஆங்கில அறிவு! அது அவசியமா இல்லையா என்ற மிகப்பெரிய சர்ச்சைக்குள் போகாமல் அவற்றை ஸ்போகன் இங்கிலீஷ் மூலமா கூட சரி பண்ணிடலாமே. யோசிங்க பெற்றோர்களே யோசிங்க...
----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
நான் மகான் அல்ல பார்த்தேன். திரைக்கதை நேர்த்தி இருந்தா எதையும் ரசிக்க முடியுது. வன்முறைய கூட!. மாணவர்களை முக்கியமா அரசு கலைக்கல்லூரி மாணவர்களை அவ்வாறு காண்பித்து இயக்குனர் எதுக்காக தன்னை திருப்திபடுத்திகிட்டாருன்னு தெரியல. கொஞ்சம் வன்முறைய குறைச்சிருக்கலாம்.

காஜல் அகர்வாலுக்காகவே படத்துக்கு போனேன். இரண்டாம் பாதியில சரியா காண்பிக்கவே இல்லை :( ரொம்ப ஏமாத்தமா போச்சு. (இதுக்கு மேல இந்த படத்தை பத்தி பேசினா பஸ்ல கும்மின மாதிரி இங்க கும்ம வாய்ப்பிருக்கிறனால எஸ்கேப்ப்ப்ப்ப்)
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
பதிவர்கள் கலந்து கொண்ட நீயா நானா பார்த்தேன். டெக்னாலிஜினால இரவு முழுக்க சாட்டிங்ல இருந்துட்டு தூக்கம் கெட்டு, படிப்பு கெட்டு தன்னை சார்ந்தவங்களையும் கெடுத்துகிறாங்கன்னு நிறைய பேர் சொன்னாங்க. எனக்கும் ஆமாம்னு தான் தோணுச்சு.  இதைப் பத்தி இன்னொரு பதிவரோட ரொம்ப காரசாரமா  இரவு ஒரு மணி வரை சாட்டிங்ல வாதாடி அவரையும் இது உண்மைன்னு ஒத்துக்க வச்சேன்.

அங்கு வந்த எழுத்தாளர் அ.முத்துகிருஷ்ணன் மிக அழகா இணையத்தை ஒரு வரைமுறைக்கு கொண்டு வருவதை பத்தி எடுத்துரைத்தார். அவருக்கு போட்டியா வந்திருந்த சாம்சங் "மாணிக்கராஜ்" "வாலப்பல தோளை கீழ ஏன் போடுறாங்கன்ற ஆதங்கத்தை கூட நெட்ல,ப்ளாக்ல பதியலாம்" "தமிள் Resources இன்னும் அதிகமா வரும்காலங்கல்ல வரும்"னு அவரும் அலகா பேசினார்.

கலந்து கொண்ட பதிவர்கள அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள்.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
தெரியாமல் காலை மிதித்த சேட்டன் 'ஸாரி" என்றார். "பரவாயில்லை" என கூறினேன். "அப்ப இன்னொரு தடவை மிதிச்சுக்கிறேன்" என்று இன்னொரு தடவை மிதித்து விட்டு, ஆள்காட்டி விரலை கொக்கி போல் மேலும் கீழும் வளைத்து ஒழுங்கு காட்டியபடி சென்றார் சேட்டன்.

அடுத்த நாள் அவர் காலை மிதித்து நான் "ஸாரி" என்றேன் "!@(*$&^@( (#*$&$^" என்றார் சேட்டன். "ஸேம் டூ யூ" என்றபடி நகர்ந்தேன். 

காலை எழுந்தவுடன் "பல்லு விளக்கியே தீரனுமா" என்றார் சேட்டன். சிங்கமெல்லாம் பல்லா விளக்குது என்றேன். வெக்கப்பட்டு சிரித்தபடி சாப்பிட கேண்டீனுக்குள் ஓடினார் சேட்டன். 

இப்பெல்லாம் அடிக்கடி இரவு கனவுல நீ வந்து தொல்லை கொடுக்குற என்றார் சேட்டன். இனி எனக்காக வாங்கி வச்ச சரக்கை அடிச்சுட்டு தூங்காத சேட்டா என்றேன். தெரிஞ்சுடுச்சா என கன்னத்தை கிள்ளியபடி ஓடினார் சேட்டன். 




ஆளாளுக்கு நிறைய அப்டேட்ஸ் போடுறாங்கப்பா. இனி நானும் 'சேட்டன் அப்டேட்ஸ்' போடலாம்னு இருக்கேன். சாம்பிள்ஸ் ஓக்கேவா?

புனைவு எழுதுவது எப்படி?

”என்னை எப்படித் தெரியும்?” என்ற முதல் கேள்விக்கு ”அடுத்த ஜென்மத்துல உனக்கு ரொம்ப நெருக்கமானவளா இருக்கப் போறேன். அதற்காக இந்த ஜென்மத்துல சும்மா உன்கிட்ட இண்ட்ரோ பண்ணிக்கலாம்னு வந்தேன்” உடன் ஸ்மைலியோடு அந்த பதிலை எதிர்பார்க்கவில்லை. உரையாடல் பெட்டியில் அந்த பொம்மை என்னை கேலியோடு சிரிப்பது போல் இருந்தது. தொடர்ந்து :))))))))))))))) வந்துகொண்டே இருந்தது. அப்’ புறம் சிரிக்கிறாள் போல. கலகலவென்று சிரிக்கிறாளோ? இல்லை இந்த 12.30 இந்திய மணிக்கு யாரேனும் எழக்கூடும் என உணர்வில் வாயைப் பொத்தி சிரிக்கக்கூடும். நானும் சிரித்தேன். அது பெண் தான் எனவும் அவள் இந்தியாவில் தான் இருக்கிறாள் எனவும் வெறும் முதல் கேள்வியில் எப்படி என்னால் உறுதியாக நினைக்கமுடிந்தது? சிரிக்கிறேன். பதிலுக்கு நானும் :))))))))))))))))) இடுகிறேன். சேட்டன் சிரிப்பின் ஒலியினால் கணைப்புடன் புரண்டு படுக்கிறார்.

”நீ ஏன் சிரிக்கிற?” என்று அழகுத்தமிழில் வார்த்தை பெட்டியில் விழுந்தது. ”நீ எப்படி சிரிப்பன்னு நினைச்சுப் பார்த்தேன்”

“அதுக்கேன் நீ சிரிக்கிற? நீ என்ன லூசா?”

”கூடிய சீக்கிரம் ஆகிடுவேன்”. அப்படித்தான் இருந்தது. மூன்று முறை மடல் அனுப்பியிருந்தாள். உடன் பிறந்த சோம்பேறித்தனம் எந்த மடலையும் பார்க்க விட வில்லை. வெக்கையும் வேலையும் உடம்பை இரண்டாக கிழிந்திருந்தது.  நண்பர்களுடன் மனம் விட்டு உரையாடி நாட்கள் பல ஆகின்றன. மனம் முழுவதும் வெப்பமாக இருப்பதாகவே தோன்றியது. பியர் பாட்டிலுடன் நேற்று தான் அனைத்து மடல்களையும் படிக்க தொடங்கினேன். அவளா? அவனா? எனத்தெரியாத ஒரு பொதுவான மடல். முதல் மடலில் பொதுவாக நன்றாக எழுதுவதாகவும்  ஏன் இப்போதெல்லாம் எழுதுவதில்லை எனவும் கேட்டிருந்தாள்/ன். இரண்டாவது மடலில் ”பிசியா?” என்ற ஒற்றை வார்த்தையோடு நிறுத்தியிருந்தாள்/ன். மூன்றாவது மடலில் “ஐயா ரிப்ளே அனுப்ப மாட்டீகளோ?”ன்றருந்தது. வழக்கம் போல் பதில் எதுவும் அனுப்பாமல் இருந்தேன்.

நேற்று இரவு நான்காவது மடலும் வந்தது. ”டேய் பிசாசே மெயில் அனுப்பினா ரிப்ளே பண்ண மாட்டயா? ஒழுங்கா ரிப்ளே பண்ணு. அப்படியே சாட் ரிக்வெஸ்டும் அக்ஸெப்ட் பண்ணிக்கோ. இல்லைன்னா மூக்கு மேல குத்துவேன் :)”. அனைவரும் விலகி இருப்பதாக நினைத்து இருந்ததில் இவளின் நெருக்கமான மடல் என் வெப்பத்தை குறைத்தது. உடனே அவளின் உரையாடல் அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டேன். அவளும் ஆன்லைனில் இருந்தாள். யார் முதலில் அழைப்பது என்ற இருவருக்குமான போட்டியில் நானே தோற்றேன். சில நொடிகள் அமைத்திக்கு பிறகு  ”என்னை எப்படித் தெரியும்?” என்றேன். பின் நடந்தது தான் முதல் பத்தி.

டுத்தநாள் அலுவலக ரிசப்ஷனிஸ்ட் புருவங்களையும், இடையே க்ளைண்ட் மீட்டிங்கில் வந்த பெண் சிவில் இன்ஜினியர் வழு வழுப்பான கன்னங்களையும்,  மதிய உணவு இடைவேளையில் தொலைக்காட்சியில் கண்ட சிநேகாவின் கண்களையும் ஹலோ எப் எம் தொகுப்பாளினி குரலையும் இடையிடையே கண்ட அரபுப்பெண்களின் அங்கங்களும் என கூட்டாக சேர்த்து அந்த சிநேகிதிக்கு உருவம் கொடுத்திருந்தேன்.  இப்போது எப்படி சிரித்திருப்பாள் என யோசித்துப்பார்த்தேன். மிக அழகாக இருந்தாள்.

இன்று மாலை   பச்சை நிறத்தில் உரையாடியில் வந்தேன். வந்ததும் “ம்” என்ன வார்த்தை அவளிடம் இருந்து உடனே வந்தது.

என்ன ‘ம்’?

“ஹாய்”

“ஹாய்”

”நீ எப்படி புனைவு எழுதுற? என்றாள்.

”நான் என்னைக்கு புனைவு எழுதினேன்? எனக்கு மொக்கையை தவிர ஒன்னுமே தெரியாதே!”

“இல்ல ஒன்னுரெண்டு பார்த்தேன். நல்லாயிருந்தது. எப்படி அதெல்லாம் எழுதுற?”

 எனக்குள் இருந்த கதநாயகன் உச்சத்தில் ஏறினான். “புனைவுகளும் குழந்தைகள் மாதிரி தான். ஆனா தானா பிறக்கும்” கதாநாயகன் உளறினான்.

“புனைவுகள் பிறக்குமா? எப்படி?”

“உன்னை சுத்தி இருக்குறதை இப்ப வரைய சொன்னா வரைவையா?” கதநாயகனுக்கு என்ன பேசுகிறோம் என்றே தெரியவில்லை. தன்னிடம் மாட்டிக்கொண்ட நாயகியை கவர ஏதேதோ உளறினான்.

“ம்ம் வரைவேனே..... ஆனா அச்சு அசலா எனக்கு வரைய தெரியாதே...இப்ப வரைஞ்சா அலங்கோலமா இருக்குமே!” கொஞ்சினாள்.


 ”ம்ம் அது தான் புனைவு”

“அட.. அப்படியா?!” ஆச்சர்யப்பட்டாள். கதாநாயகனுக்கு ஒரு அணையை கட்டிமுடித்த பெருமிதம் வந்தது.

“எனக்கு அது அப்படின்னு ஏதாவது இப்ப எழுதி காண்பியேன்”

“கண்டிப்பா நாளை எழுதிட்டு அனுப்புறேன்” கதாநாயகன்

நெடுநேர ‘ம்’ அமைதிக்கு பிறகு. ”உனக்கு என்னை பிடிச்சிருக்கா?” என்றாள்.

கேள்வியின் தோரணை பல படிமங்களை கொண்டிருப்பதால் கதாநாயகனை விரட்டினேன். அவன் இதற்கு மேல் இருந்தால் என் வாழ்க்கையையே நாடகமாக்க வாய்ப்புண்டு.

சிரிப்பான் ஒன்றை பதிலளித்தேன்.

”என் கூட பேசனுமா?” என்றாள்.


அவளின் கற்பனை குரலான ஹலோ எப்.எம் தொகுப்பாளினியின் குரல் மிகவும் பிடிந்திருந்தது. அதை மாற்ற மனமில்லாம்ல் சிரிப்பானையே இதற்கும் பதிலளித்தேன். என்ன நினைத்திருப்பாள் என தெரியவில்லை. ஜிமெயிலின் வாய்ஸ் சேட்டில் திடீரென அழைத்துவிட்டாள்.

எடுத்தேன்.

முதல் இரண்டு நிமிடங்கள் எதுவும் பேசவில்லை. அவளும். பின்பு சிரித்தாள். என்னவொரு சிரிப்பு! நாளை முதல் அந்த ஹலோ எப் எம் கேட்பதில்லை என முடிவெடுத்தேன். நிற்க போகிற மழை போல் மெது மெதுவாக அமைதியானாள். இன்னும் சிரிப்பு வருகிறது போல. அடக்கி கொண்டே பேசுகிறாள். “எப்படிடா செல்லம் இருக்க?”

சிரித்தேன். ”அடுத்த ஜென்மம் என்றாயே? அதை பொய்யாக்கிவிடு. இப்பவே உன்னை பார்க்கனும்.” என்றேன்

சிரித்தாள் ”ம்ம்ம்ம்... ஆசை தோசை”

“ஏன் முடியாதா?”

“ச்சீ போ. நான் கட் பண்ண போறேன்”

”ஏஏஎய்ய்ய் உன் பேர் சொல்லாம போற?”

”ம்ம்ம்ம்ம் ராட்சஷி “ என சிரித்து உரையாடலை அணைத்தது தேவதை.

ன்று  எனக்கு புனைவு எழுத தெரியாது என இந்தப் பதிவை படித்து தெரிந்து கொள்ளட்டும் அந்த ராட்சஷி.

தி கிங் (சல்மான்)கான்

ஒருநாளில் எத்தனை பேருக்கு பாடம் எடுக்க முடியும்?  100? 200? 500? ஆனால் கிட்டதட்ட ஆயிரம் பேருக்கு மேல் பாடம் எடுக்கிறார் கலிபோர்னியாவில் வசிக்கும் 33 வயது இளைஞர் சல்மான் கான். நேரில் அல்ல.  கணினி மூலமாக. இவரைப் பற்றி இணையத்தில் புழங்கும் பெரும்பாலானவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கலாம். khan academy என்ற பெயரில் ஒரு சிறிய கல்வி கூடமே இணையத்தில் இலவசமாக நடத்துகிறார். இவரது முயற்சியால் மாதம் 10 லட்சம் மாணாக்கர்கள் பயன் பெறுவதாக கூறப்படுகிறது. (10 லட்சத்தில் ஒருவன் ஹி ஹி)


1+1=2 என்பதில் இருந்து தொடங்கி laplace transform வரை, மிக எளிமையாக படிக்கும் மாணவனின் மனநிலைக்கு வந்து சொல்லி கொடுக்கும் விதம் மாணவனை பாடத்தோடு ஒன்றச்செய்கிறது. வியாபாரமாகி போன கல்விச்சூழலில் இலவசமாக மாணவர்களுக்கு இவர் செய்து வரும் தொண்டு விலைமதிக்க முடியாதது. அதற்கான அவர் உழைப்பு ஆச்சர்யப்படவைக்கிறது.

இதுவரை 1400 காணொளிகள் பாடங்களாக இவர் கொடுத்திருக்கிறார்.
இவரின் எளிமையான பாடங்களை  youtube வாயிலாக தினந்தோறும் ஆயிரக்கணக்கான மாணவர்கள் படித்து பயன்பெறுகிறார்கள்.

அனைத்து ஆசிரியர்களும் அனைத்து மாணவர்களுக்கு தெளிவாக புரியவைக்கமுடியவதில்லை. ஆதலால் கல்லூரியில் பாடத்தை கவனித்த பின் அதை இங்கே காணொளி மூலமாக காணும் போது இன்னும் தெளிவாவதாக மாணவர்கள் கூறியுள்ளனர். 10 நிமிட காணொளியில் சிறிய சிறிய சந்தேகங்கள் கூட நாம் கேட்காமலயே தெளிவாக்கி விடுகிறார்

தன் 33 வயதிற்குள் B.S in mathematics, B.S in electrical engineering, B.S in computer science, M.S. in electrical engineering, M.S in  computer science மற்றும் MBA வரை படித்திருக்கும் இவர் நான்கு வருடங்களுக்கு முன் தன் உறவினரின் குழந்தை கணக்கு பாடம் மிகவும் கடினமாக இருப்பதாக கூற, அக்குழந்தைக்கு கணக்கு பாடம் எடுக்க ஆரம்பித்தவர் தான்...... அதன் மூலம் கிடைத்த ஆதரவுகள் மற்றும் கடிதங்கள் அவரை இந்த அளவிற்கு உயர்த்தியிருக்கிறது. வெறும் கணக்கு பாடத்திற்கு மட்டும் மாதம் கட்டணங்களை உருவும் ஆசிரியர்களுக்கிடையே இவர் இலவசமாக கற்றுக்கொடுக்க தொட்டிருக்கும் பாடங்களை பார்க்கும் போது மலைப்பாக இருக்கிறது. Algebra, biology, physics, history, chemistry, linear algebra, trigonometry, arithmetic, pre calculus, statistics, geometry, probability, calculus, brain teasers, current economics, banking and money, finance, physics, differential equation இப்படி பட்டியல் நீண்டு கொண்டே போகிறது.

எலக்ட்ரானிக் கரும்பலகை மூலம் இவர் நம் தோள்களுக்கு பின்னே பாடத்தை நடத்துவது ஒன்றும் இணைய உலகிற்கு புதிதானது அல்லவே. ஆனால் மாணவரை தன் பக்கம் ஈர்த்து பாடத்தின் மீது கவனம் கொண்டு வர இவர் செய்யும் எளிமையான வழிமுறைகளை கண்டு பல பல்கலை கழகங்களே மூக்கின் மேல் விரலை வைக்கின்றன.  பல பல்கலை கழகங்களும், கல்லூரிகளும் மாணவர்களுக்காக இவரை உரையாற்ற அழைத்துள்ளனர்.

யூடியூப் தளம் கொடுத்துள்ள வெறும் 10 நிமிடங்களில் எடுத்துக்கொண்ட தலைப்பிற்கு எளிமையாக கற்றுக்கொடுப்பது சவாலாக இருப்பதாக கூறும் இவர், வகுப்பறையில் மாணவர்களை திசைதிருப்பாமல் பாடம் எடுப்பதை போலவே இதுவும் கடினம் என்கிறார். ஆசிரியர் பணியை மிகவும் சந்தோஷத்தோடு ஏற்றுக்கொண்டதாக கூறுகிறார். மேலும் ஆப்ரிக்க கண்டங்களில் இணைய வசதி கூட இல்லாத கிராமங்களுக்கு கல்வியறிவு அளிக்க சென்ற குழுக்களுக்கு மிகவும் உதவி புரிந்துள்ளார்.



இந்தியா,ஆப்பிரிக்கா,அமெரிக்கா,வளைகுடா,இங்கிலாந்து என உலகம் முழுவதும் விரிந்துள்ள இவருடைய மாணவர்கள் இவரை தலையில் வைத்து கொண்டாடாத குறையாக பேட்டிகளும், பின்னூட்டங்களும் கொடுத்துள்ளனர். வகுப்பறையில் கேள்வி கேட்க கூச்சப்படும் பல மாணவர்கள் இவரது தளத்திற்கு உடனடியாக சென்று தங்களின் சந்தேகங்களை தீர்த்து கொள்கின்றனர். மைக்ரோசாஃட் இவருக்கு Microsoft education award (tech) கொடுத்துள்ளது. இவர் ஒரு இந்திய வம்சாவளியாக இருப்பது கொஞ்சம் நமக்கு பெருமையளிக்க கூடியதாகவும் உள்ளது.

இது இவரின் தளம்

CNN-ல் சல்மான் கான்


அவரது தளத்தை தெரிந்த மாணாக்கர்களுக்கு தெரிவியுங்கள். பயனடையட்டும்.
Related Posts with Thumbnails