கலக்கும் பதிவர்கள் - பஞ்சாமிர்தம்

தொடர்ச்சியாக பல பதிவர்கள் அச்சு ஊடகங்களில் தங்கள் பங்களிப்பை கொடுத்துக் கொண்டிருக்கும் போது அடுத்ததாக அய்யனாரும் இதில் தன் பங்களிப்பை கொடுத்துள்ளார். அவருடைய மூன்று புத்தங்கள் சென்னை புத்தக கண்காட்சியில் வெளிவர இருக்கின்றன. அவருக்கு என் வாழ்த்துகள். விவரங்களை அறிய இங்கே சொடுக்கவும்.

பழைய கிசுகிசு: பதிவர் மாதவராஜ் பல பதிவர்களின் சிறுகதைகளையும் கவிதைகளையும் தொகுத்து “கிளிஞ்சல்கள் பறக்கின்றன - தொகுப்பு மாதவராஜ்(வலைபதிவுகளிலிருந்து நூறு கவிதைகள்)” மற்றும் “மரப்பாட்சியின் சில ஆடைகள் - தொகுப்பு மாதவராஜ்(வலைபதிவுகளிலிருந்து சில நவீன சிறுகதைகள்)” என இரண்டு புத்தகங்களாக வம்சி புக்ஸ் மூலமாக வெளியிடுகிறார். இதில் பல பதிவர்களின் கவிதைகளும், கதைகளும் வருகிறதாம். இடம்பெறும் அனைத்து பதிவர்களுக்கும் என் வாழ்த்துகளும், பாராட்டுக்களும் :)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
மனோனரமா நியூஸ் சேனலில் இந்த வருடத்தின் அரசியல் காமெடிகள் என்ற பெயரில் ஒரு நிகழ்ச்சி வந்தது. சேட்டன் பரிந்துரைசெய்து பார்க்கச் சொன்னார். கேரள சுதாதாரத்துறை அமைச்சர் ஸ்ரீமதி ஒரு மருத்துவகல்லூரி விழாவிற்கு சென்ற போது பேசிய ஆங்கில உரையின் தொகுப்பை வெளியிட்டுருந்தார்கள்.பார்க்க வெடிச்சிரிப்பாக இருந்தது அந்த உரை. அவருக்கு ஆங்கிலம் வரவில்லை. வலுக்கட்டாயமாக ஆங்கிலத்தை கொத்து பரோட்டா போட்டுக்கொண்டிருந்தார். சேட்டன் விழுந்து விழுந்து சிரித்துக்கொண்டிருந்தார். எனக்கு பாவமாக போய்விட்டது.



“சிரிக்க வேண்டாம் சேட்டா” என்ற போது, அந்த நிகழ்ச்சி கேரளத்தில் ஒரு மருத்துவ கல்லூரியில் நடப்பதாகவும், மலையாளத்திலேயே பேசலாம் என்றாலும் அமைச்சர் வலுக்கட்டாயமாக ஆங்கிலத்தில் பேசினார் என்றும் கூறினார். “இருந்தாலும்...” இழுத்த போது அந்த அமைச்சரைப் பற்றி ஒரு விசயம் கூறினார் சேட்டன்.


அமைச்சர் ஸ்ரீமதி 2006ல தான் மந்திரி பதவி ஏற்றதும் தன் மருமகளை தனக்கு சமையல்காரியாக அரசாங்க உத்தியோகத்தில் அமர்த்தினாராம். என்னது தன் மருமகளையா? என அதிர்ச்சியடைய வேண்டாம். பின்பு ஒரு வருடம் கழித்து 2007ல ஒரேடியாக கெஜட்டட் ஆபிஸராக( gazetted officer-தமிழ்ல என்ன?) பதவி உயர்வு கொடுத்திருக்காங்க இந்த அம்மா. ஏற்கனவே அந்த பதவியில இருந்தது இந்த அம்மாவோட உறவினர் தானாம். விசயம் பெரிசாகி எதிர்கட்சியில் பிரச்சனை பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டாங்களாம். ஆனா இப்ப அந்த மருமகளை வேலைய விட்டு தூக்கினாலும், ரெண்டு வருசம் வேலை பார்த்ததால பென்சன் பணம் கண்டிப்பா வருமாம். என்ன கொடுமை சார் இது? 


அப்புறம் இன்னொன்னு காமெடியும் சொன்னாங்க கேரளத்தின் உள்துறை அமைச்சரும், சுற்றுலாத்துறை அமைச்சருமான கொடியூர் பாலகிருஷ்ணன் திருவனந்தபுரத்தில் நடைபெற்ற போலீஸ் துறையில் தொழில்நுட்ப சம்பந்தப்பட்ட புதியதுறையை தொடஙகி வைக்கவந்தபோது எழுதினது :)


 யாரையும் எங்கேயும் ஆங்கிலத்தில பேசச்சொல்லி கட்டாயப்படுத்தல. நாடாளுமன்றத்திலேயே நம்ம எம்பிக்கள் ஆங்கிலம் தெரியலைன்னா தமிழ்ல தான் பேசுறாங்க. இல்லைன்னா மொழி பெயர்ப்பாளர் வச்சுகிறாங்க.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
”என் பெயர் ராமேஷேசன்” படிச்சதிலிருந்து ஆதவன் மேல கொஞ்சம் பித்து பிடிச்ச மாதிரி ஆகிடுச்சு. அவரோட சிறுகதைகளோட(அநேகமா மொத்த சிறுகதைகளும்) தொகுப்பை கிழக்கு பதிப்பகம் வெளியிட்டுயிருக்கு.  ஆர். வெங்கடேஷ் என்பவர் தொகுத்திருக்கார்.தமிழின் மிகச்சிறந்த சிறுகதைகளாக பல கதைகளை உள்ளடக்கியது இந்த தொகுப்பு.

மொத்தம் 800 பக்கங்கள். இதுவரை பகுதிக்கும் மேல் முடித்தாயிற்று. ஒவ்வொரு மத்திய தர , அல்லது அதற்கும் மேலே உள்ள மனிதனின் பிரச்சனைகளையும், உள்ளக்குமுறல்களையும், விருப்பு வெறுப்புகளையும், அவரின் வாழ்க்கைக்கான உண்மையான சுயதேடல்களையும், தன் இரத்த பந்தங்களிடையே  கூட இடும் மூகமூடித்தனத்தையும் வெட்ட வெளிச்சமாக காட்டுகிறது ஒவ்வொரு சிறுகதையும். ஒவ்வொரு கதையும் வெவ்வேறு தளத்தில் பின்னப்பட்டிருந்தாலும் ஒரேவிதமான பாதிப்பையும், அதிர்வலைகளையும் ஏற்படுத்த தவறவில்லை.முழுதும் படித்து முடித்த பின் சற்றே விரிவாக காணலாம்
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
”அவதார்-3டி” ஒருவழியா போன வாரம் பார்த்துட்டேன். நிறைய விமர்சனம் படிச்சிருப்பீங்க.  சின்ன சின்ன விசயங்களை பார்த்து பார்த்து பண்ணினவங்க கதையிலும், திரைக்கதையிலும் கவனம் செலுத்தாம விட்டுட்டாங்க. 2.45 மணி நேரம். கொட்டாவி வந்திடுச்சு. இருந்தாலும் சில விசயங்கள் பாராட்டாம இருக்க முடியல. குழந்தைங்களோட 3டியில் கண்டிப்பா பார்க்கலாம். உலக சினிமா தொழில்நுட்பத்துல ஒரு மைல் கல் இந்த படம்.

நைட்டு பார்த்துட்டு வந்து மொட்டு வளையத்தைப் பார்த்து யோசிச்சுட்டு இருந்தப்ப ஒரு விசயம் தோணிச்சு. இதில் சொல்ல வந்த விசயத்தை கவனிக்கனும். “நாவி” என்ற வேற்று கிரக வாசிகளோட உருவ அமைப்பு, வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றைப் பார்க்கும் போது இந்தியத்தாக்கம் அதிகமா தெரியுது. கடவுள் பக்தி மற்றும் இயற்கையான விசயங்களான மரம் செடிய கூட வழிபடுறதுன்னு நிறைய விசயம் ஒத்து போச்சு. அதாவது நாம தான் உலகத்துல முதலில் தோன்றிய மனித இனம், அப்படி இன்னொரு கிரகம் இருந்ததுன்னா அதுவும் இந்தியர்கள் போலத்தான் இருக்கும்னு சொல்ல வர்ர மாதிரி இல்ல? (ஹிஹி நைட் ஷோ பார்த்துட்டு தூக்கம் வரலைன்னா எப்படி எல்லாம் யோசிக்க வேண்டியிருக்கு)
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
“இன்னொரு முறை ரூம்ல கால் வச்ச காலை ஒடுச்சு போட்டுருவேன்” நண்பனின் அறைக்கு சென்றபோது இதை கேட்டு ஜர்க்கானேன்.

நண்பன் ஒருவன் வேறொரு நண்பனை திட்டிகொண்டிருந்தான். “என்ன மச்சி ஆச்சு?”என்றேன்

திட்டு வாங்கியவன் “டாய்லெட்டிலிருந்து வர்ரதுக்கு ஒரு அரைமணி நேரம் ஆச்சுடா. அதுக்கு போய் திட்டுறான்” என்றான்

திட்டியவன் “எதுக்கு லேட்டாச்சுன்னு கேளுடா”

திட்டு வாங்கியவன் “காலையில பேப்பர் படிச்சாதான் எனக்கு கக்கா வரும். அதுனால லேட்டாச்சுடா”என்றான். நான் அவன் பக்கம் திரும்பினேன்

“பேப்பர் படிச்சது குத்தமாய்யா” என்றேன்

திட்டியவன் “அதெல்லாம் குத்தமில்ல... “ஈ-பேப்பர்” படிச்சா குத்தமா இல்லையா? அதுவும் என் லேப்டாப்ல” என்றான் கோவம் மாறாமல்.

ங்கொய்யால.....
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
அனைவருக்கு என் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துகள் :)

ஊருவிட்டு ஊரு வந்து....

ஒரே வயதொத்த(?) பதிவர்களுடனும், அனைத்து பதிவர்களுடனும் என இரு தினங்களாக  நடைபெற்ற பதிவர் சந்திப்பை முடித்துவிட்டு நேற்று என் அறைக்கு திரும்பாமல் நண்பனை காணச் சென்றிருந்தேன். பதிவுலகம் அறியாத என் சென்னை நண்பர்களின் அறை அது. அலுப்பும் உடல் வலியோடு அந்த அறைக்கு சென்றால் அங்கே நடக்கும் பேச்சுக்களும், அரட்டைகளும் அனைத்தையும் மறக்கச் செய்யும்.  ஆனால் நேற்று நடந்ததோ வேறு!

படுக்கை அறையில் தலையை தலையணையில் புதைத்து கூனிக்கொண்டு படுத்திருந்தான் தணிகைவேலன்.நெற்றியில் விபூதி பட்டையை இட்டுருந்தான். அவனை அந்த கோலத்தில் பார்க்க சற்று சிரிப்பாக இருந்தாலும் சூழ்நிலை அவனுக்கு ஏதோ உடல்நிலை சரியில்லாமல் இருப்பதாக காட்டவே படுக்கை அறையை விட்டு வெளியே வந்தேன்.

விஷயம் ஏதுமறியாமல் சாதாரணமாக நினைத்து வரவேற்பறையில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சியைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். என்றுமில்லாமல் அன்று நண்பனின் அறை சூன்யம் பிடித்தது போல் இருந்தது. அருகில் அமர்ந்து தொலைக்காட்சியில் கண்களை மட்டும் செலுத்தியிருந்த பிரபு கூட ஏதும் சொல்லாமல் இருந்தான்.

“என்னடா ஆச்சு. ஏன் எல்லாம் உம்முன்னு இருக்கீங்க? அவன் என்னடான்னா அப்படி சுருண்டு படுத்திருக்கான்? என்னாச்சு எல்லாருக்கும்?” என்றேன்.

பிரபு பாலாஜியைப் பார்க்க, பாலாஜி ஒன்றும் சொல்லாமல் தலையை கவிழ்ந்து கொண்டான். ஏற்கனவே அசதியில் இருந்த எனக்கு இவர்களின் செயல் கோபத்தையே வரவழைத்தது. என் கோபத்தின் விளைவு அனைவருக்கும் தெரியுமாததால் பிரபு தான் மெல்ல ஆரம்பித்தான்.

“இல்ல...வந்து. இன்னைக்கு....” பிரபு

“டேய் சும்மா இரு. ஒன்னுமில்ல சூர்யா. அப்புறமா சொல்றேன்” என்றான் பாலாஜி.

“இப்ப சொல்ல போறீங்களா இல்லையா?” நான்

“இல்லைடா இன்னைக்கு தணிகை ரொம்ப நச்சரிச்சான் அதான் நாங்க மூனு பேரும் அங்க போனோம்டா”  பிரபு

“அங்கன்னா....... எங்க?” சந்தேகம் வர ஆரம்பித்தது.

“அங்க தான். நாங்க மூனு பேரு தான். உன்கிட்ட சொல்ல வேணாம்னு நினைச்சோம். ஆனா.....”

நாற்காலியை பின்னால் தள்ளி விருட்டென எழுந்தேன். சந்தேகம் சரி தான்.

“!@#$%.. அப்புறம் எதுனா சொல்ல போறேன். அசிங்கமா இல்லைடா உங்களுக்கு?”

“இல்லடா தணிகை ரொம்ப வற்புறுத்தினான். ஆசைய அடக்கமுடியலைன்னு ஏதேதோ சொல்லி எங்க மனசையும் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மாத்திட்டான். யோசிக்காம போயிட்டோம்டா. ஏதேதோ நடந்து போச்சு மச்சி. இப்ப தணிகை போன தடவை போல பயந்து படுத்திருக்கான். ” தலையில் அடித்துக்கொண்டான் பிரபு.

” ம*று அன்னைக்கு தான் அங்க எல்லாம் போக மாட்டோம்னு சாமி படம் முன்ன சத்யம் பண்ணீங்க?  போன தடவை போயிட்டு வந்தப்பவே ரொம்ப பயந்து போய் ஒரு மாசம் வரை எப்படி இருந்தீங்கன்னு ஞாபகம் இல்லையா? அதுக்குள்ள என்னடா அவசரம் உங்களுக்கு? நம்பள நம்பி தானே நம்ப வீட்ல இங்க அனுப்பியிருக்காங்க. நமக்கு ஏதாவது ஏடாகூடமா ஆகிப்போச்சுன்னா அவங்க நிலைமைய நினைச்சுப் பார்த்தயா?”

“ஸாரிடா.. சத்தியமா இனிமே இந்த தப்பு பண்ண மாட்டோம்டா. அந்த போன் நம்பரை கூட டெலிட் பண்ணிட்டோம். வேணும்னா செக் பண்ணி பாரு. ஆனா தணிகைக்கு மட்டும் கொஞ்சம் தைரியம் சொல்லு. அவனுக்கு.......”

“அவனுக்கு....? அவனுக்கு என்ன?”

“அவனுக்கு ஸேப்ட்டிக்காக கொடுத்ததை அவன் யூஸ் பண்ணல. போயிட்டு வந்து இப்ப  பயப்பட்டுகிட்டு இருக்கான். பாவம் கண்டதை நினைச்சு கற்பனை பண்ணிட்டு இருக்கான் மச்சி. இப்ப ஆறுதலா எது சொன்னாலும் காதுல விழாத மாதிரியே இருக்கான். பயமா இருக்குடா” பாலாஜி.

“அடப்பாவிகளா! அதான் டிவியில பத்திரிக்கையில, நெட்லன்னு எத்தனை விழிப்புணர்வை படிக்கிறீங்க? அப்படி இருந்துமாடா? எத்தனை முறைடா உங்களுக்கு சொல்றது? நாடு விட்டு நாடு பொழைக்க வந்த இடத்துல கையையும் காலையும் வச்சுட்டு சும்மா இருக்க முடியலல்ல உங்களுக்கு? ஒழுங்கா ஊரு போய் சேருற ஐடியா எல்லாம் இல்ல போல. உங்க அம்மா அப்பாவுக்கெல்லாம் தெரிஞ்சா எவ்வளவு கஷ்டபடுவாங்க” என்றேன்.

“யோக்கியன் மாதிரி பேசாதடா. நீ தானே அந்த நம்பர கொடுத்ததே. இப்ப நடக்க வேண்டியதைப் பத்தி மட்டும் பேசு. தணிகை ரொம்ப பயந்து போயிருக்கான். எப்ப என்ன பண்றதுன்னு மட்டும் சொல்லு” பாலாஜி

“ஓ நம்பர் கொடுத்தா எல்லாத்துக்கும் காரணம் நான் ஆகிடுவேன்னா? நீங்கெல்லாம் கேட்டதால தானே நான் என் இன்னொரு நண்பன் கிட்ட இருந்து வாங்கி கொடுத்தேன். உங்களுக்கெல்லாம் கல்யாணம் பண்ணி வச்சா தான் சரிப்பட்டு வரும்” என்மீதே பழி வந்த போது கொஞ்சம் அதிர்ச்சியடைந்து தான் போனேன். இருந்தாலும் அந்த சூழ்நிலையின் கைதியாகி அவர்களின் குற்ற உணர்ச்சிக்கு ஆறுதலாக இருந்திருக்கலாம் தான். ஆனால் அது முடிவாகாது. தீயை அணைக்காமல் கங்காக இருக்க விடுவது அடுத்து தீயை மூட்ட வசதியாகவும் இருக்கலாம்.

”சரி இப்ப என்ன செய்யனும்னு சொல்லு மச்சி? அவனை கூட்டுட்டு ஆஸ்பிட்டல் போகலாமா?”

“டாக்டர்கிட்ட  என்னென்னு சொல்லுவ?” கேலிப்புன்னகையை உதிர்த்தேன்.

“உண்மைய தான். அவர்கிட்ட பொய் சொல்லி என்னாகப்போகுது?” பிரபு கூறியதும் உண்மை தான்.

ணிகை படுத்திருக்கும் கட்டிலில் அமர்ந்து அவன் மெதுவாக எழுப்பினேன். மெதுவாக திரும்பினான். அழுதிருப்பான் போல. அவனை அந்த கோலத்தில் பார்க்க பார்க்க சிரிப்பு தான் வந்தது. அடக்கிக்கொண்டேன்.

“அப்படி என்னடா ஆசை. கொஞ்சம் பொறுத்திருக்க கூடாதா? இல்ல ஸேப்டியா இருந்திருக்கலாம்ல”

“ஸாரி மச்சி. உன்னையயும் கூட்டுட்டு போயிருந்தா இப்படி நடந்திருக்காதுன்னு நினைக்கிறேன்.” தணிகை

“அடிங்க.... இதுல நான் வேறயா?”

“ஏன் மச்சி. அனுஷ்க்காவுக்காக ஒரு தடவை பார்க்கலாம்டா.”

“அப்படிங்கிற.........” இழுத்தேன்

” ஆமாடா. செமயா இருக்காடா. ஸேப்டிக்கு காதுல வைக்கிறதுக்கு பஞ்சை எடுத்திட்டு போக மறந்திராத?”

ம்ம் என்றபடி தலையை ஆட்டினேன்.

”ஓடு ஓடு ஓடு...................... வரான் பாரு வேட்டைகாரன்” பாலாஜியின் ரிங் டோன் அடித்தது.

கூடு

ண்ணீர் பாட்டிலை வாங்கிவிட்டு திரும்பும் போது எதிர்பாராத விதமாக அவள் மீது மோதினான். “ஸாரி...” என்றான். “இட்ஸ் ஓக்கே.. இட்ஸ் ஓக்கே"" என்று முறைத்தபடி அவள் கடந்து சென்றாள். அவள் அழகைக் கண்டு நினைவிழந்து நின்ற போது ஒரு வயதானவர் தன்னை பார்த்துக்கொண்டிருப்பது தெரிந்தது. “மை காட்... என்ன பார்வை இது. எப்படி முறைக்கிறான். ஒரு வேளை அவள் சொந்தகாரனாக இருப்பானோ” என்றவாறு மூன்றாம் ப்ளாட்பாரத்தை நோக்கி நகர்ந்தான் ரவிஸ்ரீநிவாஸ் என்கிற ரவி.

எங்கு பார்ப்பினும் கூட்டம்... ஹவுரா இரயில் நிலையத்தின் ஜன நெரிசலை எதிர்கொண்டவாரே கொரமண்டல் எக்ஸ்பிரஸில் தன் கம்பார்ட்மெண்ட் அருகில் வந்து நின்றான். எத்தனை விதமான மனிதர்கள்.... பாசம், காதல், பிரிவின் சோகம், சந்தோஷம் என பலவிதமான முகங்கள். இவர்களின் நடுவே தன் முகம் எவ்வகையான உணர்வை வெளிப்படுத்துகிறது என நினைத்து, தன் முகத்தைத் தொட்டு பார்த்துக் கொண்டான். பயணம் பற்றிய எண்ணம் வந்தது. எரிச்சலே மிஞ்சியது. முணுமுணுக்க தொடங்கினான். ”ச்சே இந்த அம்மாவுக்கு என்ன அவசரம். ரெண்டு வாரத்துல ஆடிட்டிங் வேற இருக்கு....” சட்டென யாரும் தன்னை கவனிக்கிறார்களா என திரும்பிய போது, மோதிய அப்பெண், இவனைப் பார்த்தவாறு அடுத்த கம்பார்ட்மெண்டில் ஏறினாள்.

கைப்பேசி ஒலித்தது. "amma calling.." ப்ச்....  எத்தனை முறை போன் செய்வாள் அம்மா. பதில் சொல்லி மாளல. “அம்மா ரயில்ல இப்ப தான் ஏறப்போறேன். நாளைக்கு சாயங்காலம் இறங்கிடுவேன்மா.... ப்ளைட்ல டிக்கெட் கிடைக்கலம்மா.... நேக்கு தெரியும் தெரியும்... பூஜையை நாளைக்கு சாயங்காலம் தள்ளி வச்சுக்கோயேன்...சரி வந்திடுறேன். பை” இந்த காலத்தில் பூஜை, ராசி என்று ச்சே என்று நினைத்தவாறு கைப்பேசியை அணைத்தான்.

இருக்கைக்கு வந்து ”The Exorcist" புத்தகத்தில் மூழ்கினான். ஒரு கட்டத்துக்கு மேல் படிக்க முடியாமல் புத்தகத்தை மூடினான். என்ன ஒரு முட்டாள் தனம். ஒரு பக்கம் பேய் என்று பயமுறுத்துகிறார்கள் மற்றொரு பக்கம் கடவுள்,பூஜை என்று அம்மாவை யாரோ அங்கு ஏமாற்றுகிறார்கள். நாளை பூஜைக்கு நான் இருந்தே ஆகவேண்டுமாம். என்ன ஒரு ஏமாற்று வேலை.

யில் ஒரிசாவிற்குள் நுழைந்தது. புவனேஸ்வரை தாண்டிய போது தான் கவனித்தான்.  மொத்தம் இருபது பேர் கூட இருக்கவில்லை இந்த கம்பார்ட்மெண்டில். ஏறிய அனைவரும் இறங்கி விட்டார்களா? அடுத்த கம்பார்ட்மெண்ட் வரை போய் வரலாமா? அவள் இருந்தால் பேசலாமே. பார்க்க தமிழ் பெண் போல தான் இருக்கிறாள். ஒரு வேளை தெலுங்காக இருக்குமோ? தெலுங்காக இருந்தால் இடையே இறங்கிவிட்டால்? ரயிலுக்கு நிகரான எண்ண ஓட்டங்களுக்கு ஈடு கொடுக்க முடியாமல் எழுந்து அடுத்த கதவருகே நின்று சிகரெட்டை எடுத்தான்.

நிலவு இல்லாமல் தாரை இழுத்து போர்த்தியிருந்தது இரவு. ரயில் பெட்டிகளின் வெளி்ச்சங்கள் தண்டவாள கற்களை கூட தாண்டாமல் சுருங்கியிருக்கவே, இருக்கைக்கு வர திரும்பியவன் ஒரு கணம் அதிர்ந்து தான் போனான்.

வெளியே கிடைக்காத முழு நிலவு மதியம் மோதிய பெண்ணின் வடிவில் நிற்க ஒரு கணம் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் அப்படியே நின்றான்.

"ஸாரி...”

“எதற்கு. மதியம் என் மீது மோதியதற்கா?”

“இல்ல... வந்து .... அட நீங்க தமிழா?”

சிரித்தாள். அந்த குளிரிலும் அவனுக்கு வியர்த்து போனது. ”என்ன ஒரு வசீகர சிரிப்பு. இவள்.. இந்த தேவதை என்னிடம் பேசுவது உண்மையா? தேங் காட்” என கடவுளுக்கு நன்றி சொன்னான். அட கடவுள்!

“நீங்களும் சென்னை தான் போறீங்களா?”

“இல்லை. நான் இடையே இறங்கி விடுவேன்”

”ஓ.. பை தி வே என் பேரு ரவி. உங்க பேரு என்ன?”

“பூஞ்செல்வி”

“வாவ். அருமையான பெயர். இந்தகாலத்துல கூட இந்தமாதிரி பெயர் வைக்கிறாங்களா என்ன? உங்க தமிழ் கூட ரொம்ப சுத்தமான தமிழா இருக்கே?”

அதற்கும் சிரித்தாள். இன்னும் கொஞ்சம் சிரிக்க வேண்டி காலைப்பிடித்து கெஞ்ச வேண்டும் போல் இருந்தது. சில்லென்ற காற்றும் அவளிடமிருந்த வந்த வாசமும் நாடி நரம்புகளில் ஒரு வித கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்த என்ன சொல்வது என்ன செய்வது எனத்தெரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவனை ஒரு குரல் அவனை அவனுக்கு மீட்டுத்தந்தது.

”சார். நீங்க டாக்டரா?” கேண்டீனில் டீ விற்கும் பையன் ஹிந்தியில் வினவினான்.

“இல்லப்பா. ஏன் என்னாச்சு?”

“S4 கம்பார்ட்மெண்ட்ல ஒரு பாட்டி ஒருத்தங்க பேச்சு மூச்சு இல்லாம இருக்காங்க. கண்ணு மட்டும் திறந்திருக்கு. கண்ணுல இருந்து தண்ணி தண்ணியா வந்துகிட்டு இருக்கு. ஏறும் போது நல்லா தான் இருந்தாங்களாம். டீ டீ ஆர் யாராவது டாக்டர் இருக்காங்களான்னு பார்க்கச் சொன்னாங்க. அவர் அந்த பக்கம் தேடி போயிருக்காரு” என்றவாறு அவளைப் பார்த்தான். பிறகு ரவியையும் பார்த்தான்.

“இல்லப்பா அடுத்த கம்பார்ட்மெண்ட் போய் பாரு” என்று அவனை துரத்தினான். சரியான கரடி அதுவும் சிவபூஜையில். அட மறுபடியும் கடவுள்!. தனுக்குள்ளேயே சிரித்துக் கொண்டான்.

“ஏன் சிரிக்கிறீங்க?”

“நான் சிரிச்சேன்னா? இல்லையே?”

“இல்லை உங்க கண்ணும் உதடும் நீங்க சிரித்ததை சொல்லிற்று. பொய் சொல்ல வேண்டாம்” என சிரித்தாள்.

“நீங்க சைக்காலஜி படிக்கிறீங்களா என்ன? எப்படி கண்டுபிடிச்சீங்க?....” நிறுத்தினான் பிறகு “கொஞ்ச நேரம் வரைக்கும் கடவுள், பூஜை,  ராசி, பேய்ன்னு எதுமேலயும் எனக்கு நம்பிக்கை இல்லாம இருந்தது. உங்கள பார்த்த பிறகு  என்னையறியாம கடவுளை நினைக்க ஆரம்பித்துவிட்டேன். இனி பொய்யெல்லாம் மெய்யெனத் தெரியும் போல”

“கடவுள் மேல நம்பிக்கை இல்லையா? ஹா ஹா ஹா” வாய்விட்டு சிரிக்க ஆரம்பித்தாள். ஏதோ பெரிதாக சொல்ல வருகிறாள் என நினைத்தவனுக்கு அவள் ஒரு குழந்தை போல் கைகளைக் இருக்க கட்டிக் கொண்டு ”எனக்கு இங்கே மிகவும் குளிர்கிறது . வாங்களேன் என் இருக்கைக்கு போகலாம்.” அழைத்தாள்.

அழைத்தாளே தவிர இவன் பதிலுக்கு காத்திராமல் அடுத்த கம்பார்ட்மெண்டில் நுழைய இவன் காந்தத்திடம் ஈர்க்கப்பட்ட இரும்பு போல சென்றான்.

டுத்த கம்பார்ட்மெண்டில் பத்து பேர் கூட இருக்கவில்லை. ஆட்கள் இல்லாத இருக்கைகளில் விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டிருந்தது. ஆட்கள் இருந்த இருக்கைகளிலும் உறக்கத்திற்காக விளக்குகள்  அணைக்கப்பட்டு அங்கொன்று இங்கொன்றுமாக எரிந்து கொண்டிருந்தது. காற்றோடும், அவளின் வாசத்தோடும் இந்த கருமையும் சேர்ந்துகொள்ள அவன் மனது சில வாலிப சூத்திரங்களுக்குட்பட்ட கணக்குகளை போடத் தொடங்கியது.

“இங்கே உட்காருங்கள்” என்ற அவள் காட்டிய இருக்கையின் அருகே இருந்தவரைப் பார்த்து கொஞ்சம் அதிர்ந்து தான் போனான். இதுவரை போட்ட கணக்குகள் எல்லாம் தப்பு கணக்காக மாற ஆரம்பித்தது. அவளை மோதிய போது தன்னை வெறித்துப் பார்த்த அந்த வயதானவர். சுருட்டை புகைத்துக்கொண்டிருந்தார்.

வர் இருமியதை கண்டபோது உடலாரோக்கியம் பற்றி தெரிந்தாலும்,   கண்களில் இருந்த ஒரு வித ஈர்ப்பு, முகமெல்லாம் சுருக்கம், கழுத்தில் இருந்த சிவலிங்கம், நெற்றியில் விபூதியினூடே வரைந்த சூலம், கைகளில் கட்டியிருந்த பல வண்ணக்கயிறுகள் என அவரது தோற்றம் அவனைச் சற்றே பிரமிக்க வைத்தது.

“உன்னால் இந்த சுருட்டை சிறுது நேரம் கூட பிடிக்காமல் இருக்க முடியாதே” என்றவாறு அவர் கையில் இருந்த சுருட்டை எடுத்து ஜன்னலின் வெளியே வீசினாள்.

“இது..... உங்க தாத்தாவா?”

சிரித்தாள். கொல்கிறாள் இவள். இவளை சிரிக்க வேண்டாமென சொல்ல வேண்டும். இவள் சிரித்தால், மற்றதை மறந்து விடுகிறேன். அவரும் சிரித்தார்.

“நீங்க ஏன் சிரிக்கிறீங்க?”

“அவள் சிரிப்பை நிறுத்த முடியாது. அலைகடலைப் போன்றது அது!” இருமினார்

”மைகாட்! சரியான சைக்காலிஜிகல் குடும்பமா இருக்கும் போலயே? மனசுல நினைக்குறதை அப்படியே சொல்றீங்க. எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல”

“மந்திரங்கள் சொல்”

“வாட்!?”

“மந்திரங்கள்.” அழுத்திச் சொன்னார். ரயில் சென்ற வேகத்தில் காற்றும் சிறிது நின்று அவர் சொல்வதை கேட்டது போன்ற கணீர் குரல்.

“எதுக்கு? மந்திரங்கள் எதுக்கு நான் சொல்லனும்? மந்திரம் சொன்னால் என்ன ஆகும்”

”ஓம் ஸ்ரீம் ஸ்ரீம் ஸ்ரீம் ஓம் வகார மகார நகார
நமஹா சிவாய நமஹ........... மந்திரங்கள் சொன்னால் நடக்காதது எதுவும் இல்லை. காற்றை நிறுத்தலாம். புயலையும்  மழையையும் வரவழைக்கலாம், பூமியை பிளக்க வைக்கலாம், ஏன் கடல் அலைகளையும் நிறுத்தலாம்....இவள் சிரிப்பையும் கூட நிறுத்தலாம்."

"என்னை பார் இந்த உடல் என்னும் கூடுக்கு 90 வயது ஆனால் என் ஆத்மாவுக்கு வயதில்லை. எல்லாம் மந்திரங்களினால் மட்டுமே சாத்தியம்”

“எனக்கு ஒன்னும் புரியல. நீங்க யாரு? என்ன சொல்ல வரீங்க?”

“உன்னைப்போல் பிறந்த தேதியும் ராசியும் உள்ளவன், மேலும் எழுபது  ஆண்டுகளுக்கும் அதிகமான வருடங்களுக்கு பிறகு இன்று வரும் கிரகணத்தில் மந்திரம் சொன்னால் நடக்காதது எதுவும் கிடையாது”

“நோ....நோ ஐம் கன்பியூஸ்டு. நான் போறேன். எனக்கு தூக்கம் வர்ர மாதிரி இருக்கு” நாக்கும் அவன் மனதை போல் தள்ளாடியது

“உட்காருங்கள் பிறகு போகலாம்.” இடைவெளி விட்டு  ”இருவரும்” என்ற படி சிரித்தாள். கடவுளே இவளை சிரிக்க வேண்டாமென சொல். என் மதியை மயக்குகிறாளே. காலில் விழுந்து “சிரிப்பதை நிறுத்து பெண்ணே. என்னை நானாக இருக்க விடு” கெஞ்ச வேண்டும் போலிருந்தது.

சிரித்தார்கள் இருவரும். ஓ! இதுவும் அவர்களுக்கு தெரிந்துவிட்டதா. அந்த இரயில்பெட்டியில் எரிந்த ஒன்றிரண்டு விளக்குகளும் அணைந்திருந்தன. அந்த இருட்டில் இவர்களின் முகம் மட்டும் சர்பவிஷத்தை கலந்த பாலின் நிறத்தில் மிகத்தெளிவாக அவனுக்கு தெரிந்தது.

ரயிலின் ஓடும் சப்தம் மெதுவாக குறைந்து கொண்டே வந்தது. இப்போது அவர் குரல் மட்டும் அதிரும் வண்ணம் மிக பிரம்மாண்டமாய் ஒலிக்கத்தொடங்கியது.

வஸ்த்ரம் ஸூக்ஷ்மம் துகூலே ச தேவாநாமபி துர்லபம் | 
 க்ருஹாண த்வம் உமாகாந்த ப்ரஸந்நோ பவ ஸர்வதா || 
  உமாமஹேச்வராய நம:, வஸ்த்ரம் ஸமர்ப்பயாமி

மகுடியாய் கிழவன் குரல் ஒலிக்க நாகமாய் அவன் ஆழ்மனதிலிருந்து திரும்ப திரும்ப  அந்த மந்திரத்தைச் சொல்ல, உலகமே இருளத் தொடங்கியது. அந்த இருளில் யாரோ ருத்ர தாண்டவம் ஆட கண்கள் நிலைகுத்தி வாய் ஒட்டி, அந்த ஆட்டத்தின் ருத்ரத்தை கண்டவன்  ஆடியவனின் காலில் கண்ணீருடன் விழுந்தான்.

யக்கம் தெளிந்த போது அவள் மடியில் படுத்திருந்தான். 

“எழுந்து விட்டாயா?” என்றபடி வாயோடு வாய் வைத்து முத்தம் கொடுத்தாள். ”இப்போது எப்படி இருக்கிறது”

“பரவாயில்லை.....” என்றபடி எழுந்தான். “இறங்கும் இடம் வந்து விட்டதா?” இரயில் தன் நிலையம் இல்லாத ஒரு காட்டில் நின்றிருந்தது.

“ம். வா போகலாம்” என்ற படி அழைத்துச் சென்றாள்.

பாதி தூரம் சென்றவன் “அய்யோ சுருட்டை எடுக்க மறந்து விட்டேனே” என்றபடி கிழவனை நோக்கினான்.

கிழவனின் உடல் அசைவின்றி கிடந்தது. கண்கள் மட்டும் திறந்திருந்தது.  கண்களில் இருந்து தாரை தாரையாக கண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது.

“உன்னால் இந்த சுருட்டை சிறிது நேரம் கூட  பிடிக்காமல் இருக்க முடியாதே” என்ற படி அவனை இழுத்துச் சென்றாள்.

இதமுபாயநம் ஸதக்ஷிணாகம் ஸதாம்பூலம் ஸாம்பசிவ ப்ரீதிம் 
  காமயமாந: துப்யமஹம் ஸம்ப்ரததே ந மம||
முணுமுணுத்தபடி அவளுடன் கைக்கோர்த்தபடிச் சென்றான். 
 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------

“செம்மொழிப் பைந்தமிழ் மன்றம்” சிறுகதை போட்டிக்காக எழுதப்பட்ட சிறுகதை.

ப்ப்ப்ப்பா.....

’பா’ - படத்தின் பெயர் போடும் விதத்திலேயே அனைவரையும் நிமிர்ந்து உட்கார வைக்கிறார் இயக்குனர். ஜெயாபச்சன் அனைவரின் பெயரையும் சொல்லி, அறிமுகம் ‘அமிதாப் பச்சன்’ என சிரித்துக் கொண்டே கூறுவது ரசிக்கமுடிகிறது. ‘அறிமுகம்’ என்பது முழுக்க முழுக்க உண்மை என்பது படத்தைப் பாத்ததும் உணர முடிகிறது.



ஆரம்பகாட்சியில் அபிஷேக் கையில் விருது வாங்க Auroவாக அமிதாப் வரும் போது,  இது அழுகாச்சி படமோ என நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே தன் கிங்காங் சேட்டையை ஆரம்பித்து நம்மை கலகலப்பூட்டுகிறார். Auro அபிஷேக் மகனா? வித்யாபாலனும் அபிஷேக்கும் காதலர்களா? ஏன் பிரிந்தார்கள்? என அடுக்கடுக்கான கேள்விகளையும், திடீர் திருப்பங்களையும் வைக்காமல் முதல் 10 நிமிடத்தின் பாடலில் அனைத்தையும் தெளிவாக்கிவிடுவது புதுமை.

பின்பு Auro தன் அப்பா அபிஷேக் எனத் தெரிவது தான் பெரிய திருப்பமாக இருக்கும் என நினைத்தால் அதுவும் முதல் பாதியிலேயே மிகச் சாதாரண காட்சியிலேயே சொல்லப்படுகிறது. அதுவும் புதுமை. பின்பு கதை எதை நோக்கி தான் செல்கிறது? என கேள்வியை வைத்தால் மிகச்சாதாரணமான அல்லது எதிர்ப்பார்த்த இலக்கை நோக்கியே செல்கிறது.

அமிதாப் சிறுவனாக நடித்துள்ளார் என்பதை தவிர இப்படம் முழுக்க முழுக்க மசாலாப்படமே. கண்டதும் காதல், அரசியல்வாதியாக குடிசைவாசிகளுக்கு நல்லது செய்வது, கேமரா முன் வீரவசனம் பேசுவது, சிறுவன் வயதுக்கு மீறின வசனம் பேசுவது என ஒரு மசாலாப்படத்திற்கான அனைத்து அம்சங்கள் இருந்தும் படத்தை வேறொரு தளத்திற்கு அழைத்துச் செல்வது அமிதாப்.

’அமிதாப்’ அனைவரும் சொல்வது போல திரையில் இவரை பார்க்கமுடியவில்லை. அந்த ஆளுமையென்ற கிண்ணம், பன்னிரெண்டு வயது சிறுவனாக, நடை, பாவனை என நிற்கும் போது  நிரம்பித்தான் போகிறது. அதற்கு மேல் நடிக்கும் போது கிண்ணத்திலிருந்து வழிந்தோடுவது போல மனதில் எதுவும் நிற்கவில்லை. அமிதாப் தான் அந்த சிறுவன் என்ற எண்ணம் திரையில் காணும் போது வர மறுக்கிறது. ஆனால் பன்னிரெண்டு வயது சிறுவனாக அவர் பேசும் வசனங்கள், அதிலுள்ள நக்கல்கள் என எதையும் ஏற்கமுடியவில்லை. அதிகபிரசங்கிதனமாகத்தான் தோன்றுகிறது. அச்சமயத்தில்(மட்டும்) இது அமிதாப் என்கிற எண்ணம் வந்து சமாதானம் செய்கிறது :)

வித்யாபாலன். இவரை முதன் முதலில் ஒரு தமிழ் படத்தில் ஒப்பந்தம் இட்டு பின்பு நடிக்க தெரியவில்லை என்று மாற்றிவிட்டார்களாம். பின்பு தான் ஹிந்தி திரையுலகிற்கு சென்றிருக்கிறார். இப்படத்தை மட்டும் அவரை நிராகரித்த இயக்குனர் பார்த்தால் நிச்சயம் வருத்தப்பட வாய்ப்புண்டு. பல பக்கங்கள் பேச வேண்டியதை இவரின் முகபாவங்களும், கண்களும் நமக்கு உணர்த்துகின்றன. பக்குவப்பட்ட நடிப்பாக தோன்றுகிறது. தொய்வான பல காட்சிகளில் இவர் தூக்கி நிறுத்துகிறார்.

அபிஷேக் சொல்லிக்கொள்ளும்படியான நடிப்பு இல்லையென்றாலும் கொடுத்த வேலையை செய்திருக்கிறார். இவரின் அரசியல் சார்ந்த காட்சிகள் படத்தின் வேகத்தை குறைக்கின்றன. இவ்வளவு விரிவாக அக்காட்சிகள் தேவையா என தோன்றுகிறது.

இசை & பின்னணி இசை...... சொல்ல வார்த்தைகள் இல்லை. கண்டு  கேட்டு அனுபவியுங்கள் :)

படம் முழுதும் கூர்மையான மற்றும் நகைச்சுவையான வசனங்கள். ஒவ்வொரு காட்சிக்கும் சிரிக்க முடிகிறது. பாரெஷ் ராவல், அருந்ததி ஆகியோரின் நடிப்பும் குறிப்பிடும்படி உள்ளது.

"The very rare Father-son Son-father story..." என்று சொல்லி அதற்குண்டான ஒரு அடர்த்தியான காட்சியமைப்புகள் இல்லாமல் இருப்பது படத்தின் பலவீனம். இரண்டு நாட்கள் தந்தையோடு வெளியே சுற்றுகிற போது வருகிற  ஒரு பாடலின் நடுவே காண்பிக்கப்படும் காட்சிகளை தவிர வேறு எந்த இடத்திலும் ஈர்ப்பு இல்லை.

ஒரு சிறுமியை வைத்து மிக எளிமையாக க்ளைமாக்ஸை முடித்திருப்பது மிக அழகு. புத்திசாலிதனமும் கூட. இயக்குனருக்கு பாராட்டுக்கள்.  க்ளைமாக்ஸ் அனைவரையும் நெகிழச் செய்யும் காட்சி. அதற்கு மிகமுக்கிய காரணம் இளையராஜா. முன்னிருக்கையில் இருந்த பெண்மணி படம் முடிந்தும் எழுந்து வர மனமில்லாமல் அழுதுகொண்டே இருந்தார்.

படத்தில் பணிபுரிந்த அனைவருக்கும் வாழ்த்துகள்.

டிஸ்கி: எவன்யா இது “பெஞ்சமின் பட்டன்” கதைன்னு சொன்னது? போஸ்டர் பார்த்து கதை சொல்ற க்ரூப்பா இருக்குமோ? அதுக்கும் இதுக்கும் அணு அளவு கூட சம்பந்தம் கிடையாது.

மாட்டு கொட்டா வீடு!

ள்ளி மாணவிகள் முதற்கொண்டு கல்லூரி மாணவிகள் வரை அந்த வீட்டை கடக்கும் போது துப்பட்டாவின் உதவியோடு மூக்கைப் பொத்திச் செல்லவதை காணலாம். ஆனால் பதினைந்து வருடங்களாக அதே தெருவில் வசித்தும், ஒரு தடவை கூட எனக்கு அந்த ”வாசனை” முகம் சுளிக்க வைத்தது இல்லை.

இரண்டுபக்கமும் மூன்று மாடி கட்டிடங்கள், நடுவே ஆஸ்பெஸ்டாஸ் ஷீட் இட்ட கொட்டகையாக இருந்தது அந்த “மாட்டு கொட்டகை”. அதனுள்ளேயே அவர்களின் வீடு. மலையாளி. எனது வீட்டுற்கு எதிரே சரியாக மூன்று வீடுகள் தள்ளி இருக்கிறது அந்த வீடு. பரப்பரப்பான சென்னையில், அதுவும் அடுத்தடுத்து குடியிருப்பு இருக்கும் ஒரு தெருவில் எப்படி இவ்வளவு பெரிய கொட்டகை இருந்தது என்பது இப்போது ஆச்சர்யம் அளிக்கிறது.



தெருவில் சில நேரங்களில் சில மாடுகள் உலவும். இங்கு கிடைக்கும் வைக்கோலுக்காக சில நேரம் வெளியே  காத்திருக்கும்.

சிறு வயதில் தெருவினில் பந்தை வைத்து விளையாடும் ஆட்டத்தில் எப்படியும் அந்த கூரையின் மேல் பந்து விழும். பந்தை அடித்தவர்கள் கூரை மேல் ஏறி எடுக்க வேண்டும் என்ற கட்டுபாடு எங்களுக்குள் இருந்தது. அப்படி அதன் மேல் ஏறி எடுக்கும் போது மிகச்சரியாக மாட்டை அடிக்கும் பிரம்புடன் வெளியே வருவார் அந்த மலையாளி. ஆனால் இதுவரை யாரையும் அடித்ததில்லை. பார்க்க மலையாள நடிகர் திலகன் போலவே இருப்பார். எப்பொழுதும் ஆறாவது விரலோடு இருப்பார்.

“ஓய்ய்ய்ய்ய் மாட்டு கொட்டா காரன் வந்துட்டான் ஓடுங்கடா...” என்றபடி ஓடுவோம். கோரஸாக “மாட்டு கொட்டா வீடு...ஓய்ய் மாட்டு கொட்டா வீடு” என கத்துவோம். அப்படி கத்துவது அவருக்கு பிடிக்காது என்பது மட்டும் எங்களுக்கு தெரியும். மலையாளத்தில் ஏதோ திட்டுவார்.

”ஏம்பா மாட்டு கொட்டா வீட்டுல காசு வாங்கிட்டயா?” “மாட்டு கொட்டா வீடு பக்கத்துல ஒரு பொண்ணு குடி வந்திருக்காடா” “நேரா போனீங்கன்னா ஒரு மாட்டு கொட்டா இருக்கும். அங்கிருந்து நாலாவது வீடு” ”எது அந்த மாட்டு கொட்டா தெருவா? அது அடுத்த தெருல்ல..” இப்படி எங்கள் தெருவிற்கு ஒரு அடையாள சின்னமாக மாறி போனது.

ல்லூரி செல்லும் நாட்களில் சிநேகப் புன்னகையை உதிர்ப்பார். ஒப்புதல் புன்னகையும் செலுத்துவேன். ஒருநாள், பெட்டி கடையில் என் சிகரெட்டை வாங்கி நெருப்பை பற்ற வைத்த அவர், தன் மகன் அஜித்தும் கல்லூரி படிப்பை கேரளாவில் எங்கோ படித்துவிட்டு வந்திருப்பதாக கூறினார். விசாரித்ததில் “மெரைன் இன்ஜினியரிங்” சம்மந்தமாக ஏதோ படித்து விட்டு வேலைக்காக காத்திருப்பதாக தகவல் வந்தது.

“ஏன்யா அந்த மாட்டு கொட்டா வீட்டு பையன் ஏதோ கப்பல்ல வேலைக்கு சேர்ந்திருக்கானாம். ஒரு லட்சம் சம்பளமாமே? நீயும் அதெல்லாம் படிக்கலாமாய்யா” அப்பா வீட்டில் இருக்கும் போது, அவர் காதில் விழுமாறு அம்மா கேட்ட போது தான் எனக்கு அவனுக்கு வேலை கிடைத்தது தெரிந்தது.
”அம்புட்டு பணத்துக்கு எங்க போகுறது? அதுக்கெல்லாம் நிறைய செலவாகுமாம். அவன் எருமை மாட்டை வச்சே பணம் பண்ணிட்டான்” அப்பாவின் இயலாமை கோபம் செறிந்த வார்த்தையாக விழும்.

பெட்டி கடையின் முன் நண்பர்கள் வழக்கம் போல் பேசிக்கொண்டிருந்த அன்று, மாட்டுகாரர் சிகரெட் வாங்க வந்திருந்தார். சிரித்த அவரை தினேஷ் “என்ன சேட்டா வீடெல்லாம் இடிக்கிறீங்க? மாடுகள வேற கொஞ்ச நாளா காணோம்? என்னாச்சு?” பேசி வைத்தபடி கேட்டான்.

“ஆங்.... வீடு கட்ட போறோம். இனி மாட்டு கொட்டா வீடு இல்ல அது” என்று சிரித்தபடி சிகரெட்டை வலித்துக் கொண்டு சென்றார் மாட்டுகாரர்.

“பார்றா மாட்டுகாரனுக்கு வந்த வாழ்வ. மகனுக்கு கப்பல்ல வேல கிடைச்சவுடனே ரொம்ப தான் பிகு பண்ணிகிறான்” தினேஷ் வெம்மினான்.
“உனக்கேன் காண்டு? விடுடா மச்சி”
“இல்ல மச்சி, நேத்து அவன்கிட்டயே வந்து ஒருத்தன் மாட்டுகொட்டா வீடு எங்க இருக்குனு கேட்டிருக்கான். அதுக்கு இந்தாளு சண்டை போட்டிருக்கான். அதான் இப்ப மாடெல்லாம் இல்லையே இப்ப எதுக்கு அப்படி கூப்பிடுறீங்கனெல்லாம் கேட்டிருக்கானாம்” சிரித்துக் கொண்டே கூறினான்.
“நாலு மாடி வீடு கட்ட போறானாம். எல்லாம் கப்பல்ல இருந்து மகன் அனுப்புற காசுடா மச்சி” எல்லாருக்கும் பெருமூச்சு தான் வந்தது. வேலை கிடைக்காமல் கம்யூனிசம் பேசி அரசாங்கத்தை திட்டி கொண்டிருந்த நாட்கள் அவை.

”இங்க கண்ணையன் வீடு எங்க இருக்கு?” கரை வேஷ்டியுடன் அம்பாஸிடர் காரில் இருந்து இறங்கியவரைப் பார்த்தவுடன் எந்த கட்சி என்று தெரிந்தது. சிகரெட்டை தூரப் போட்டுவிட்டு தினேஷ் பொட்டி கடை திண்ணையிலிருந்து எழுந்தான்.  “நேர போனீங்கன்னா ரைட் சைடுல ஒரு மாட்டுகொட்டா வீடு வரும். புதுசா கட்டியிருக்குற நாலு மாடி வீடு. முன்னாடி ”அஜித்”னு போர்டு இருக்கும். யாரை கேட்டாலும் சொல்லுவாங்க. அதுக்கு எதித்தாப்புல தான் கண்ணையன் வீடு இருக்கு”.
கார் சென்றவுடன் ”டேய் கண்ணயன் எப்படா இந்த கட்சியில சேர்ந்தாரு” என்றபடி தூரப்போட்ட சிகரெட்டை தேடினான். சிகரெட் விழுந்த இடத்தில் மாட்டுகாரர் நின்று கொண்டிருந்தார். இவனை வெறித்துப் பார்த்தபடி.

மூன்று வருடங்களுக்கு பிறகு விடுமுறையில் சென்னை சென்றிருந்த போது, பெட்டிக்கடை திண்ணையில் உட்கார்ந்து சசியுடன் பேசிகொண்டிருந்தேன். பெட்டிக் கடைக்காரர் வாசலில் நின்று கடையை வெறித்துப் பார்த்து கொண்டிருந்த ஒரு மாட்டை விரட்டிக்கொண்டிருந்தார்.

“ஒரு பாக்கெட் சிகரெட்” சத்தம் கேட்டு திரும்பினேன். மலையாள மாட்டுகாரர். “அப்படியே இரண்டு வாழைப்பழம்...........”

அதற்குள் என்னை அடையாளம் கண்டுகொண்டார். வழக்கமாக உதிர்கும் அதே சிரிப்பு. சிநேகமா, கடமையா என அடையாளம் காண முடியாத சிரிப்பு அது. கண்ணாடி அணிந்திருந்தார். கைகளில் தங்கத்தில் வளையல் போல ஏதோ அணிந்திருந்தார்.

“என்ன சேட்டா. எப்படி இருக்கீங்க?. வீடை விக்க போறதா சொன்னாங்க?” என்றேன்

“ஆமாப்பா. 25 லட்சம் தான். வாங்கிறயா? நீதான் துபாய்ல வேலை பாக்குறேயே. சம்பளம் என்ன ஒரு 50ஆயிரம் இருக்குமா மாசம்” என்றபடி சிகரெட்டை பற்ற வைத்தார்.

சிரித்தேன். “எதுக்காக விக்குறீங்க?”

“ம்ம்ம்ம்ம் அடையாறுல வீடு வாங்கிட்டான் என் பையன். அங்க போகப்போறோம்.” என்றபடி உத்துப்பார்த்தவர் “இனி மாட்டு கொட்டா வீடு கிடையாது அது” என்று சிரித்தார். விரக்தியா சந்தோசமா என தெரியாமல் இருந்த அந்த சிரிப்புக்கும் ஒரு புன்னகையே பதிலளித்தேன்.

வாங்கிய இரண்டு வாழைப்பழைத்தை கடையின் வாசலில் நின்றிருந்த அந்த மாட்டுக்கு கொடுத்து அதன் நெற்றியை தடவிக் கொண்டிருந்தார்.

சட்டை சூப்பரப்பு - பஞ்சாமிர்தம்

கடந்த மே மாதம் அண்ணனின் கல்யாணம் மதுரையில் நடந்தது. கல்யாணம் நடந்த அன்று காலை.......

"அடடே வாங்க வாங்க சின்ன மாப்ள, காபி சாப்பிட்டீங்களா? “

“சாப்பிட்டேன் மச்சான்” சிரித்தேன். அண்ணியின் பெரிய அண்ணன்.

இது தான் கல்யாண டிரஸா? சூப்பரா இருக்கு மாப்ள” என்றபடி அங்கிருந்து நகர்ந்து கல்யாண வேலையில் மூழ்கி போனார்.

“சின்ன மாப்ள......” சத்தம் கேட்டு திரும்பினேன்.

“வாங்க மாமா. வணக்கம்” பெரிய மாமா. அண்ணியின் பெரியப்பா.

“டிபன் சாப்பிட்டீங்களா மாப்ள?”

“இல்ல மாமா. நமெக்கென்ன அவசரம். வந்தவங்க மொதல்ல சாப்பிடட்டும். ஆமா காலையில டிபன் என்ன மெனு ”

“எல்லாம் இருக்கு மாப்ள. போய் மேல ஒரு எட்டு பார்த்துட்டு வந்திருங்க ரெடியாகிருச்சான்னு. அப்புறம் இது தான் கல்யாண சட்டையா?”

தலையை ஆட்டினேன். “சட்டை சூப்பரா இருக்கு மாப்ள” என்றபடி அவசரமாக சென்றார். சட்டை மேல் கொஞ்சம் கர்வம் வந்தது.

5 நிமிடம் கழித்து......

“அடடே வாங்க மாப்ள. குளிச்சு ரெடியாகிட்டீங்க போல?” சத்தம் கேட்டு திரும்பினேன். அண்ணியின் அப்பா

“ஆமாம் மாமா. காபி சாப்பிட்டீங்களா மாமா” இந்த தடவை நான் முந்தினேன்.

“அதெல்லாம் ஆச்சு மாப்ள. ஆமா இது தான் கல்யாண டிரஸா? “

”ஆமா மாமா”

செலக்‌ஷன் சூப்பர் மாப்ள. அருமையா இருக்கு” என்றபடி தலைக்கு மேல் இருக்கும் ஆயிரத்தில் ஒரு வேலையைப் பார்க்க சென்றார்.

மைல்டா டவுட் வர ஆரம்பிச்சது. இருந்தாலும் போய் வாசலில் நின்று வருபவர்களை வரவேற்றுக்கொண்டிருந்தேன்.

“மாப்ளே......” அட சின்ன மச்சான். அண்ணியின் கடைசி அண்ணன்

“குட் மார்னிங் மாப்ள. என்ன இம்புட்டு லேட்டா எழுந்திருச்சிருக்கீக?”

“இல்ல மச்சான். நேத்து நைட்டு ப்ரெண்ட்ஸ ஹோட்டல்ல விட்டுட்டு வரலாம்னு போனேன். அவங்களோட ஓட்டல் ரூம்லயே தங்க வேண்டியதா போச்சு. காலையில நேரா எழுந்திருச்சு வாரேன்”

“சட்டை எங்க வாங்கினீக? துபாய்லயா?”

“இல்ல சென்னையில தான்.....” கொஞ்சம் டவுட்டோடு

இல்ல சூப்பரா இருக்கு. அதான் கேட்டேன்” அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ் கன்பார்ம்டு.......

ங்கு வந்து அந்த சட்டையை போடுவதே இல்லை. போன மாசம் ஒரு நாள் அதை எடுத்து அயர்ன் செய்யும் போது சேட்டன் வந்தார்.

“தம்பி ஷர்ட் புதுசா? எப்ப எடுத்த?”

“சென்னையில சேட்டா”

சூப்பரா இருக்கே..................

அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ்..... அப்படியே அயர்ன் செய்த சட்டையை மடித்து உள்ளே வைத்து விட்டேன்.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
உலகத்தில் என்னென்ன படம் ரிலீசாகி இருக்கிறதோ அத்தனையும் பார்த்திருப்பார்கள் போல நம் பதிவுலகத்தில் சில மக்கள். சீனா, கொரியா, ஸ்பெயின், பிரஞ்ச் என பல மொழி படங்களின் மீதான இவர்களின் ஆர்வம் வியக்க வைக்கிறது. சென்ஷி, அய்யனார், கார்த்திகேயன், கலையரசன், ஹாலிவுட் பாலா போன்ற சிலர் சில நல்ல எடுத்துகாட்டு.

“old boy" என்கிற வித்தியாசமான கொரிய படத்தை கலையரசன் பரிந்துரைக்க இந்த வாரம் கண்டேன்.



காரணமே தெரியாமல் நமது ஹீரோவை 15 வருடம் தனிமை சிறையில் அடைத்து வைக்கப்படுகிறான். தன்னுடைய மனைவியையும் மூன்று வயது குழந்தையையும் பிரிந்து வாடுகிறான். அவனுடைய மனைவி கொல்லப்படுகிறாள். அதன் பழி இவன் மேல் விழுவதுமில்லாமல் தலை மறைவாகிவிட்டான் என்ற பழியும் கிடைக்கிறது.

15 வருடம் கழித்து 5 நாட்களுக்கு மட்டும் விடுவிக்கப்படும் அவன் தன்னை அடைத்து வைத்தது யார்? ஏன்? என்ற கேள்விக்காக அலைகிறான். அவனுக்கு உதவியாக தன் பழைய நண்பனும், ஒரு 18 வயது பெண்ணும் இருக்கிறார்கள். அந்த பெண்ணும், ஹீரோவும் காதலில் விழுகின்றனர். அடைத்து வைத்தவனை கண்டுபிடிக்கிறான். ஆனால் காரணம் கண்டுபிடிக்க முயல்கிறான். காரணமும் கண்டுபிடிக்கிறான்.

உதவியாக இருந்ததற்காக நண்பனை இழக்கிறான். காதலியையும் கொலை செய்து விடுவேன் என வில்லன் மிரட்டுகிறான். ஆனால் முடிவு????? யாருமே எதிர்பார்க்காத முடிவு. disaster ending :( பழிவாங்குதலின் உச்சக்கட்டம் இதுவாகத்தான் இருக்க முடியும்.

அந்த வித்தியாசமான முடிவை மிக லாவகமாக கையாண்டிருக்கிறார் இயக்குனர். ஆனால் நாம் அதை ஏற்போமா? என்னால் ஜீரணிக்க கூட முடியவில்லை. மதில் மேல் பூனையாக நிற்க வைக்கப்படுகிறோம். உங்களால் முடிகிறதா என பார்த்துவிட்டு சொல்லுங்கள். சப்-டைட்டிலோடு பார்க்கவும்.
------------------------------------------------------------------------------------------------
நீண்ட நாள் ஆசையாக ஹிட்லரின் வாழ்க்கை வரலாரைப் படிக்க வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். ஹிட்லர் சிறையில் இருக்கும் போது எழுதிய “மெயின் காம்ப்”யை தமிழில் மொழி பெயர்த்து “எனது போராட்டம்” என ஸூப்பரமண்யம் எழுதியி்ருக்கும் புத்தகம் ஒரு மாதம் முன்பு கிடைத்தது.

ஆரம்பத்தில் கொஞ்சம் மெதுவாக செல்ல ஆரம்பத்த புத்தகம், 19ஆம் நூற்றாண்டின் ஐரோப்பிய அரசியலை மிக விரிவாக விவரிக்க விவரிக்க...... கொட்டாவி வருவதை தவிர்க்க முடியவில்லை. ஐம்பது பக்கங்களை கூட தாண்டாமல் அப்படியே மூடி வைத்து விட்டேன். அதுவும் ஒரு வார காலமாக ஐம்பது பக்கங்கள் தான் படிக்க முடிந்தது. கொஞ்சம் சுருக்கியாவது எழுதியிருக்கலாம். அவர் எழுதியதை அப்படியே அச்சு பிசகாமல் மொழி பெயர்த்திருக்கிறார் போல. போதும்டா சாமி என்றாகிவிட்டது.

அதிலும் அதிகமான சமஸ்கிருத சொற்கள் வேறு. ஆசிரியர் பெயர் ஸ.ஸூப்பரமண்யம் என்றிருக்கும் போதே கொஞ்சம் உசாராகி இருக்க வேண்டும். மலேசியத்தமிழராம். நேர விரயம் தான் மிச்சம். ஹிட்லர் பற்றிய ஏதேனும் வேறு நல்ல புத்தங்கள் தமிழில் இருந்தால் பின்னூட்டத்தில் தெரிவியுங்கள்.
------------------------------------------------------------------------------------------------
இந்தியர்கள் அனைவரும் ஆவலோடு எதிர்பார்திருக்கும் அடுத்த படம் ‘Paa’ என்ற ஹிந்தி படம். ஏற்கனவே இளையராஜாவின் பாடல்களும், தீம் மீயூஸிக்கும் சக்கை போடு போட்டுக்கொண்டிருக்க, பி.சி ஸ்ரீராமின் ஒளிப்பதிவும் அனைவராலும் பாராட்டைப் பெற்றுள்ளது. தீம் பாடலாக அது ஒரு கனா காலம் படத்தில் வரும் “காட்டு வழி” என்ற பாடல்.

இன்னும் மூன்று தமிழ்பாடல்களையும் உபயோகித்துள்ளார். அமிதாப் இளையராஜாவை போகும் இடமெல்லாம் புகழ்ந்து தள்ளுகிறாராம். இயக்குனரும் தமிழர் தான். ஆக தமிழிலும் மொழிபெயர்க்க வாய்ப்புள்ளது. ஏற்கனவே இந்த ஜோடி கொடுத்த “சீனி கம்” ஹிட். இதுவும் எதிர்பார்ப்பை கூட்டியுள்ளது.

வழக்கம் போல சில சர்ச்சைவாதிகள் இது பிராட் பிட்’டின் “பெஞ்சமின் பட்டன்” படத்தின் அப்பட்டமான காப்பி என புலம்பி வருகின்றனர். எதுவாக இருந்தாலும் படத்தைப் பார்த்துவிட்டு விமர்சிக்கலாம். சும்மா அடிச்சு விடக்கூடாது. அப்புறம் படத்தின் பட்ஜெட் 15 கோடி தானாம். மேக்கபிற்கு மட்டும் 4 கோடியாம். (கமல்ஹாசனைப் பார்த்தால் ஏனோ பாவமாகத்தான் இருக்கிறது)



-------------------------------------------------------------------------------------------------
இது பல பேருக்கு தெரிந்திருக்கலாம். தெரியாதவர்களுக்காக இந்த செய்தி.
”நவீன தமிழ் இலக்கிய கர்த்தாக்களின் படைப்பு பெட்டகம்” என்ற தலைப்பில் ஒரு வலைப்பூவை ஒருவர் நடத்தி வருகிறார். பல இலக்கிய எழுத்தாளர்களின் அறிய எழுத்துகள் இங்கு கிடைக்கப்பெறுகின்றன. நகுலன், புதுமைப்பித்தன், மௌனி, சுரா, பா சிங்காரம் என பலரது கதைகள் இங்கு கிடைக்கின்றன.

மிகவும் சிரத்தையோடு பதிந்து வரும் அந்த அன்பருக்கு பாராட்டுகள். நேரம் கிடைக்கும் போது படியுங்கள்.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
ஸ்ரீ ஸ்ரீ மங்கள தினத்தில் ...................... இன்னாருடைய மகனுக்கும், இன்னாருடைய மகளுக்கும் என ஆரம்பிக்கும் கலயாணபத்திரிக்கையும், டஸ்ஸூ, புஸ்ஸூன்னு ஆங்கிலத்தில கவிதை பாடி அழைக்கும் பத்திரிக்கைகளையும் தூக்கி சாப்பிடுற மாதிரி ஒரு அழகான தமிழ் பத்திரிக்கை மின்னஞ்சல்ல வந்தது. ரொம்ப ரசிக்கத்தக்கதா இருந்தது இந்த பத்திரிக்கை.



இதே மாதிரி தமிழ்ல இனி முயற்சி செய்யலாம் போலயே :)

குடிகாரன் பேச்சு அப்பவே போச்சு!

குடிப்பதும் நல்ல நாட்களின் சம்பிரதாயமாய் ஆகிவிட்ட காலத்தில் என் பிறந்தநாளை குடியோடு முடிக்கலாம் என சேட்டன்(கேரளா) விடுத்த கோரிக்கையை என்னால்(தமிழ்நாடு) நிராகரிக்க முடியவில்லை. மோகன்ரெட்டியும்(ஆந்திரா) அதை ஆமோதிக்க KFCயோடு ஒரு முழு பாட்டிலும், இரண்டு டின் பியரும் வாங்க ஆயுத்தமானோம். வாங்கினோம்.

முழு பாட்டிலை வாங்கி, அதை தொடங்கும் முன் மேசையின் நடுவே வைத்து விட்டு விதவிதமாக புகைப்படம் எடுப்பது அறையின் ஒரு வருட வழக்கமாகி விட்டது. எதற்காக படம் எடுக்கிறோம் என்று யாருக்கும் தெரியவில்லை. எடுத்த படத்தை என்ன செய்தோமென்றும் ஞாபகம் இல்லை. காரணமே இல்லாமல் அதுவும் கொண்டாட்டத்தின் ஒரு பகுதியாக ஆகிவிட்டுருந்தது.



புகைப்படம் எடுத்துகொண்டிருக்கும் போதே ரெட்டியின் கைப்பேசி அழைக்க, அவன் நண்பன் அறைக்கு வருவதாக தெரிவித்துள்ளான். ’விருந்தோம்பலுக்கு’ மூன்று மாநிலமும் ஒன்றுக்கொன்று சலித்ததல்ல என்பதனால் அவனையும் கொண்டாட்டத்தில் சேர்த்துக் கொள்ள தீர்மானித்தோம். அதுமட்டும் காரணமா என்று சரியாக சொல்ல முடியவில்லை. தமிழர்கள் மட்டும், அல்லது மலையாளிகள் மட்டும் குடித்தாலும் குடிக்கும் நேரத்தில் யார் வந்தாலும் வற்புறுத்தி குடிக்க வைப்பதை கண்டிருக்கிறேன்.

ரெட்டியின் நண்பனுக்காக காத்திருந்தோம். வந்தான்.

நான்கு வருட அமீரக இயந்திரவாழ்க்கையில் என் அங்கமாகிவிட்ட மலையாள மொழியால், நானும் சேட்டனும் சரளமாக உரையாடியதை வைத்து அந்த ரெட்டியின் நண்பன் நாங்கள் இருவரும் மலையாளிகள் என்ற எண்ணத்திற்கு வந்திருக்க வேண்டும். இருந்த போதிலும் முடிந்த வரை அனைவருக்கும் பொதுவான ஹிந்தியில் உரையாடினோம். (உடனே ஹிந்தியின் மகத்துவத்தைப் பார்த்தாயா? என்றபடி யாரும் ஓடி வந்துவிட வேண்டாம்).

உடம்பில் கொழுப்புகள் எங்கிருந்தாலும் பிரச்சனை தான். முக்கியமாக வாய்கொழுப்பு. அது தமிழனுக்கு எவ்வளவு இருக்கிறதோ அதைவிட அதிகமாக மலையாளிகளுக்கும், தெலுங்கர்களுக்கும் இருக்கிறது என்பது கடந்த சில வருடங்களாக உணர முடிந்தது. இங்கே பிரிவினையை கொண்டு வராமல் தென்னிந்தியர்களுக்கு ‘வாய்கொழுப்பு அதிகம்’ என முடிக்கலாம் அனைவருக்கும் பொதுவாக.

”வாங்க ஆரம்பிக்கலாம்” என சேட்டன் அனைவரையும் அழைக்க, சற்றே தயங்கிய ரெட்டியின் நண்பன் “இல்லை எனக்கு வேண்டாம்” என்ற எதிர்பார்த்த பதிலை கொடுத்தான். “ஏன்” என்ற அடுத்த கேள்விக்கு “பழக்கமில்லை” என்ற பதில் வரலாம் என்று நினைத்த போது “அதிகம் பழக்கமில்லை” என்ற பதில் சற்றே அனைவருக்கும் ஒரு புன்னகையைத் தந்தது.

சேட்டன் அவன் குடிப்பதை உறுதி செய்தவராக நாலு கண்ணாடி க்ளாஸ்களில், அனைவருக்கும் ஒரே அளவாக ஊற்றினார். முதல் சுற்று முடிவடைந்தது.

வாய்கொழுப்பு ஆரம்பமானது இங்கு தான். “எனக்கு தெரிந்து தெலுங்கர்கள் அதிகம் குடிப்பார்கள். இதுவரை குடிக்காத தெலுங்கனை கண்டதில்லை. நீ வேண்டாம் என்ற போது மிகவும் ஆச்சர்யமாக இருந்தது” சேட்டன் முந்திரியை எடுத்து வாயில் போட்டவாறு அவனைப் பார்த்தார். சேட்டன் ரெட்டியின் நண்பனுக்கு வைத்த ’ஆப்பு’ மிகச்சிறியதாக இருந்தாலும் கூராக இருந்ததது.

பொதுவாக எதுவும் குடித்திறாத போதே, நான் நாலு மலையாளிகளுடனோ, வட இந்தியர்களுடனோ பேசும் போது மாநிலம் சார்ந்த அரசியல் பேச்சுகளை தவிர்ப்பேன். முல்லை பெரியார், கருணாநிதி, ஹிந்தி திணிப்பு, ராஜ்&பால் தாக்கரே என பல விசயங்களில் ஒதுங்கி இருந்திருக்கிறேன். இப்போது அனைவரும் குடித்திருக்கிறோம்.

சேட்டனின் கேள்வியில் சற்றே நெளிந்த அவன் என்ன பதில் சொல்வது என்று தெரியாமல் ரெட்டியைப் பார்க்க, ரெட்டியும் ஒரு வித சங்கோஜ நிலைக்கு போக கடைசியில் ரெட்டியின் நண்பன் ஒரு முடிவுக்கு வந்தவனாக “அப்படியெல்லாம் கிடையவே கிடையாது. எனது ஊரில் யாரும் அதிகமாக குடிப்பது கிடையாது.” என்று கூறி முடித்திருந்தால் அங்கேயே வேறு தலைப்புக்கு சென்றிருக்கலாம்.

ஆனால் யாரை திருப்தி படுத்துவதற்காக மேலும் இதைச் சொன்னானோ தெரியவில்லை “எனக்கு தெரிந்து தமிழர்கள் தான் அதிகம் குடிப்பவர்கள். அவர்களைப் போல் குடிக்கவே முடியாது” என்றான் . அதுவரை நான் தமிழன் என்று அவனுக்கு தெரியாது.

’ஆப்பு’ மிக அழகாக எனக்கும் அவனிடமிருந்து எடுத்து வைக்கப்பட்டது. கொஞ்சம் நானும் நெளிய தொடங்கினேன். என்னடா இவன் கேட்டததே கேனத்தனமான கேள்வி. அதற்கு பதில் சொல்லியே இருக்க கூடாது. சரி அப்படியே சொன்னாலும் கேட்ட கேள்விக்கு மட்டும் பதில் சொன்னால் என்ன? என்று எரிச்சலடைந்தேன்.

சேட்டனிடம் ஒரு உதட்டோர புன்னகையும், ரெட்டியின் நண்பன் பாரம் இறக்கி வைத்த நிம்மதியுடன் அடுத்த ‘ஸிப்’ பருகுவதையும் கண்டேன். ரெட்டி “யரா அத்தனு தமிழ்றா” என்னை நோக்கி கை காண்பித்து சிரித்தான். அவன் நண்பன் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை.

அவசரமாக வாயறருகே கொண்டு சென்ற க்ளாஸை அப்படியே கீழே வைத்து “பாஸூ நான் பொதுவா தான் சொன்னேன். நான் சென்னையில் ஒரு பொறியியல் கல்லூரியில் தான் படித்தேன் அங்க நிறைய....” என நிறைய புலம்பினான்.

சில வினாடிகள் அறையே அமைதியாக இருந்தது. நான் “பரவாயில்லை பாஸூ. ” என்று ஆரம்பித்த நான் பின்பு “எனக்கு தெரிந்து மலையாளிகள் தான் நல்ல குடிப்பார்க்கள். இந்த ஓணத்திற்கு கூட விற்பனையில் கூட சாதனை படைத்ததாக டிவியில் சொன்னார்கள்” என்று ஆப்பு எங்கிருந்து வந்ததோ அங்கேயே வைத்தேன். சில ஆதாரத்தோடு.......

சபையில் சில நிமிட மவுனங்கள். பின்பு ஆப்பு இடம் மாறி பல இடங்களுக்கு சென்று மறுபடி என்னிடம் வந்து, நான் அதை திருப்பி விட்டு............ இப்படியே பல மணி நேரம் சென்றபோது தான் தெரிந்தது.......................... பாட்டில் காலி.

“தம்பி அடுத்த பாட்டில் வாங்காமோ” என சேட்டன் சோதிக்க வேகமாக அதை ஆமோதித்து நானும், ரெட்டியும் அவன் நண்பனும் தலையாட்டினோம்.

விவாதம் தொடர்ந்தது........

2012-இந்த கொசுங்க தொல்லை தாங்கமுடியல நாராயணனா!

உலகத்திற்கு ஏற்படும் ஆபத்தை முதலில் அறிவது அமெரிக்கர்கள் தான் என்ற முதல் விதியை மட்டும் தகர்த்து, இந்தியனுக்கு கொடுத்துவிட்டு மற்ற ஹாலிவுட் விதிகளை அப்படியே கடைபிடித்து வந்திருக்கிறது 2012.



பயம்...கொசுகடித்தாலும் பயம், காகம் கரைத்தாலும் பயம், கழுதை உதைத்தாலும் பயம் என எதைக் கண்டாலும் பயம் என்பது இந்த அமெரிக்கர்களுக்கு. ஏற்கனவே உலகை அழிக்க (மிருகங்களும், இயற்கை சீற்றங்களும்) வந்த சுமார் 12058 படங்களும் சொல்லியதை, கூட கொஞ்சம் எக்ஸ்டாராவா பிட்ட போட்டு தந்திருக்கிற படம் தான் இது. பூமிக்கு ஆபத்து வருகிறது என்பதை முதலில் கண்டறிந்த இந்திய விஞ்ஞானி, இந்திய அரசாங்கத்திற்கு கூட சொல்லாமல் தனது அமெரிக்க நண்பரை அழைத்துச் சொல்கிறார். கண்ணு கரண்டி மாதிரி(அதாங்க பூந்தி கரண்டி) எக்கசக்க லாஜிக் ஓட்டைகளில் மிகப்பெரிய ஓட்டை இது.

அவர் அமெரிக்க ஜனாதிபதியிடம் சொல்ல, வழக்கம் போல நல்லவரான அமெரிக்க ஜனாதிபதி உலக பணக்கார நாடுகளின் உதவியோடு (இந்தியா இல்லை) மிக முக்கிய, அதுவும் பைசா உள்ள ஆட்களை மட்டும் காப்பாற்றிச் செல்ல ஒரு கப்பலை உருவாக்குகிறார் அதுவும் சீனாவில். இந்த விசயம் தெரிந்து வெளியே சொல்பவர்கள் கொல்லப்படுகிறார்கள். அடப்பாவி மக்கா இந்தியாவுல வேற விஞ்ஞானிகளே இல்லையா?

இது ஒரு ஆளுக்கு தெரிந்து அவன் ஒரு ரேடியோ அலைவரிசையை உருவாக்கி இதையெல்லாம் புலம்ப அவனை பைத்தியகாரனை போல் பார்கிறது அமெரிக்கா. ஆனால் அவன் நம்மூரு சாமியார் கெட்டப்பில் இருக்கிறான். அவனுக்கு அந்த கப்பல் எங்கு செய்கிறார்கள் என்ற மேப் கூட கிடைத்துவிடுகிறது என்பதெல்லாம் ஜல்லி கரண்டியில் பெரிய ஓட்டை. (டைரக்டரு தமிழ்படம் நிறைய பார்க்கிறாரோ?)

இதிலும் வழக்கம் போல ஹீரோ, விவாகரத்து, குழந்தைகள், பாசம் ஆகிய இத்யாகிகளுடன் சீனா செல்கிறார். அந்த பைத்தியகாரன் பேச்சை இவர் மட்டும் நம்புகிறார். அவனிடம் இருந்து மேப்பை வாங்கி சீன செல்ல தயாராகிறார். அதுவும் இன்ஸ்டெண்ட் பைலட்டோட்டு. அதாவது பகவதி படத்துல வடிவேலு டிரையின் ஓட்டுவாரே.... அந்த மாதிரி. கப்பலைத் தேடி சீனா வரை வந்து விடுகின்றனர்.

அந்த கப்பலில் திருட்டுதனமாக(!) நம் ஹீரோ குடும்பத்தினர் எல்லாரும் உள்ளே செல்கிறார்கள். பற்சக்கரத்தில் ஹீரோ ஒரு மெஷினை போட, கதவு அடைபடாமல் மொத்த கப்பலும் ஸ்டார்ட் ஆகாமல் நிற்கிறது. சுனாமி வேறு கன்னியாகுமரியில் இருந்து ஒட்டு மொத்த இந்தியாவையும் அழித்துவிட்டு நேரா இமயமலையை கடந்து சீனாவிற்கு வருகிறது. கதவு வேறு மூடாமல் நிற்கிறது. கடைசியில் ஹீரோ மட்டும் தண்ணீரிக்குள் சென்று பிரச்சனையை சரி செய்கிறார். இந்த காட்சி மட்டும் 10 நிமிடத்திற்கும் மேல் வருகிறது. தியேட்டரில் எல்லாரும் நெளிகிறார்கள். கடைசியில் கப்பல் எவரெஸ்ட் சிகரத்தில் மோதாமல் தப்பிகிறது. ஹீரோவைப் பார்த்து எல்லாரும் சந்தோசத்தில் ஆர்பரிக்கிறார்கள்(ங்கொய்யால இவனால தான் அந்த கதவே மூடாம போச்சு. அதுக்கு அவனை கொன்னே போட்டுருக்கனும்)

உலகத்தலைவர்களெல்லாம் உயிருக்கு பயந்து கப்பலில் சென்றுவிட, ரொம்ப நல்லவரான அமெரிக்க ஜனாதிபதி மட்டும் வர மறுத்து மக்களோடு மக்களாக சாகிறார் :) சிரிப்பு தான் வருகிறது.

உலகமே அழிந்து விட அந்த கப்பலில் உள்ளவர்கள் மட்டு ம் பிழைத்துக் கொள்கிறார்கள். மீண்டும் புதிய உலகம் பிறக்கிறது. இமயமலை ஆப்ரிக்காவுக்கு செல்கிறது. பாவம் ஆப்பிரிக்கா. பின்னே பிரச்சனையோட காஷ்மீரும் கூட போயிருச்சே!

ஆரம்பக்காட்சிகளில் கலிபோர்னியாவை நாசமாக்கும் காட்சிகளில் இமைக்க கூட மறக்கிறார்கள் ரசிகர்கள். அதையும் அதைத்தொடந்து வந்த சில நிமிடங்களிலும் ஒட்டுமொத்த ரசிகர்களும் பிரம்மிப்போடு பார்த்தக் காட்சிகள் அவை. ஆனால் அதில் ஹீரோவின் குடும்பம் தப்பிப்பது கார்டூன் சீனைப் போல் உள்ளது. செம மொக்கை. கடைசியில் சுனாமியும் வருகிறது. தசாவதாரத்தின் சுனாமியை விட பரவாயில்லை. ஆனால் ஏனோ இதில் செயற்கைதனமும் தெரிகிறது.

ஏன் இத்தனை கேரக்டர்கள் என்று தெரியவில்லை. இதில் செண்டிமெண்ட் காட்சிகள் வேறு. அமெரிக்கர்கள் இம்புட்டு செண்டிமெண்டாக ஆகிவிட்டார்களா என்ன? அப்பா, அம்மா, பேத்தி, மகள், மகன், மனைவி என நிறைய அழுகாச்சி காவியங்கள். சில நிமிசத்துல சுனாமி வரப்போகுது, ஹீரோ பற்சக்கரத்துல என்ன பிரச்சனைன்னு போகுறப்போ மனைவிக்கு முத்தம் கொடுத்துட்டுகிட்டு...ஸ்ப்ப்பா... முடியல.

லாஜிக் எதுவும் பார்க்காம, டைம் நிறைய இருக்குது போரடிக்குதேன்னு நினைக்குறவங்க மட்டும் போய் பார்க்கலாம். வெறும் 30 நிமிடகாட்சிகளுக்காக 2.15 கால் மணி நேரம் எல்லாம் இந்த கொடுமைய பார்க்குறது கொஞ்சம் கஷ்டம் தான்.

அய்யய்யோ அய்யய்யோ பிடிச்சிருக்கு!

அதாகப்பட்டது என்னவென்றால் நம்ம “பதிவுலக டாக்டர்” இளையபல்லவன் பிஸியான நேரத்துல தொடர்பதிவை மட்டும் போட்டுட்டு எஸ்ஸாகிடுறார். அப்படி எஸ்ஸாகும் முன்ன எனக்கான இந்த மாசத்துக்கான தொடர்பதிவை தொடர் பதிவை தொடங்க வச்சுட்டு போயிட்டார்.

மீதியை கீழே க்ளிக் பண்ணி தெரிஞ்சுக்கங்க....




இதை தொடர்வதற்காக(நேரமிருப்பின்) நான் அழைக்கும் நால்வர்.

1. ஆயில்யன் (நான் ஒரு தடவை முடிவு பண்ணிட்டா என் பேச்சை நானே கேட்க மாட்டேன் பாஸ்)

2. கலையரசன் (ஹி ஹி பழிவாங்க வேற வழி தெரியல)

3. வினோத்கௌதம் (டூருக்கு தான் வரல....இதையாவது ஒழுங்கா செய் :)

4. எவனோ ஒருவன் என்கிற அதி பிரதாபன் (அவ்வ்வ்வ்வ்வ்)

டிஸ்கி: ப்ளாஷ் செய்ய மிகவும் உதவியாய் இருந்த பினாத்தல் சுரேஷ்க்கு நன்றி :)

கற்றதது கடலளவு-பஞ்சாமிர்தம்

ரொம்ப நாளா மாத்தனும்னு நினைச்சுட்டு இருந்தேன். மாப்பி எவனோ ஒருவன் என்கிற அதி பிரதாபன் புண்ணியத்தால் தளத்தின் டெம்ப்ளேட் எந்தவித பிரச்சனையுமின்றி மாற்றப்பட்டுள்ளது. எப்படியிருக்குன்னு கருத்துல சொல்லுங்க மக்கா. அதுவுமில்லாம அவர் ப்ளாக்கர் சந்தேகங்கள் மற்றும் உதவிகளுக்காக தனியா ஒரு தளம் நடத்துகிறார். அந்த பக்கமும் போய் உங்க சந்தேகங்களை தீர்த்துகிட்டு அவருக்கு ஆதரவு கொடுங்க மக்காஸ்.
---------------------------------------------------------------------------------------------------
போன வீக் எண்ட் மெஸ்ல தனியா சாப்பிட போனேன். அங்க விஜய் இரசிகர்கள் மலையாளீஸ் மூனு பேர் சாப்பிட்டுருந்தாங்க. நான் போனா ஏதாவது விஜயைப் பத்தி கேட்டுகிட்டே இருப்பாங்க. எனக்கும் சாப்பிடும் போது கொஞ்சம் டைம் பாஸா இருக்கட்டுமேன்னு அவங்க பக்கத்துல உட்கார்ந்து சாப்பிட ஆரம்பிச்சேன்.

’வேட்டைகாரன் எப்ப ரீலீசு’னு ஒரு பக்கி கேட்க நான் தெரியாதுன்னேன். ஆலப்புலால விஜயையோட அடுத்த ஷூட்டிங்க நடக்குது, ஊர்லயிருந்து ப்ரெண்டு சொன்னான் அது என்ன படம்?னு கேட்டானுவ. நான் தெரியல ஒருவேளை ‘சுறா’வா இருக்கலாம்னு சொன்னேன்.

பயபுள்ளைக அன்னைக்கு தண்ணியடிச்சுட்டு இருந்துங்க. இது தெரியாம நான் வழக்கம் போல விஜயை ஓட்ட ஆரம்பிச்சேன். வேட்டைகாரன் எஸ் எம் எஸ் ல இருந்து ரெண்டு பிட்டை போட்டு ‘கக்க பொக்கே கக்க பொக்கே.....’ன்னு சிரிச்சேன். பயபுள்ளைங்க அமைதியா பார்த்துட்டே இருந்துங்க. ஏன் குறு குறுன்னு பார்க்குறானுங்க தெரியாம சிரிப்பை நிறுத்தினேன். “நீ இப்ப சொன்னது ஜோக்கா?”ன்னு கேட்டுட்டு பக்கத்துல இருந்தவன்கிட்ட “டேய் சூரியா இப்ப ஜோக்கு சொல்லப்போறான். சீக்கிரம் சாப்பிடு. கேட்டுட்டு சிரிக்கலாம்”னு சிரிக்காம சொன்னான். அவனும் வேகமா சாப்பிட ஆரம்பிச்சான். நான் கொஞ்சம் உசாராகி அதோட நிறுத்திட்டு வெளிய வந்தேன்.

ஆனா விடலயே அந்த மூனு பேரும். அரை மணி நேரம் பக்கிங்க மூனு பேரும் “ஜோக் இப்ப சொல்லு சிரிக்கிறேன். இப்ப சொல்லு”ன்னு ஒரே டார்ச்சர். டேய் விடுங்கடா நான் போறேன்னா, விடாம “இப்ப சொல்லு கண்டிப்பா சிரிக்கிறேன்”னு சிரிக்காம டார்ச்சர் பண்ணிட்டானுங்க. இனி விஜயை கிண்டல் பண்ணுவேன்???? ம்ஹூம்
------------------------------------------------------------------------------------------------
இப்பெல்லாம் வெட்டியா விட்டத்தப் பார்த்துட்டு இருக்கும் போதெல்லாம் ஒரு “ச்சே என்ன மனுசன் டா நீ? இப்படி சும்மா இருக்குற நேரத்துக்கு நாலு பேருக்கு உதவி பண்ணலாம்ல?” அப்படிங்கிற எண்ணம் வந்து, உடனே கம்யூட்டரை ஆன் செய்து facebookல் லாக ஆன் செய்து “farm ville" சென்று நண்பர்களின் வாய்க்கா வரப்பில் காக்கா, நரியை ஓட்டுகிறேன்.அவ்வ்வ்வ்வ்வ்
------------------------------------------------------------------------------------------------
“குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு மேல் கரையில் வசிக்காமல், கடலிலேயே வாழ்க்கையைக் கழித்துவிட்டு வரும் கப்பல்வாசிகளின் சாட்சியத்தை “சராசரி மனிதன்” சொல்லும் சாட்சியாக, சில நாடுகளின் நீதிமன்றங்கள் ஏற்றுக் கொள்வதில்லை. ஏனென்றால் கப்பலில் ஒருவர் ஆறுமாசத்துக்கு மேல் வேலையில் இருந்தால், அவரது மனநிலை, சராசரி மனிதனின் மனநிலையில் இருக்காது.”

“கப்பலின் உள்ளே இன்ஜின் அறையில் தேங்கும் நீரை நேரடியாக வெளியேற்றக்கூடாது. “OILY WATER SEPARATOR" எனப்படும் கருவி வழியாக எண்ணெயைப் பிரித்து கிட்டத்தட்ட வெறும் தண்ணீரை மட்டும் கடலுக்குள் பம்ப் செய்ய வேண்டும். இல்லையேல் கப்பலைச் சிறைப்படுத்தி விடுவார்கள். உலக அளவில் கடல் நீர் மாசுபடாமல் இருக்க எவ்வளவோ முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்படுகின்றன்”

இவ்வாறு நம்மில் பலர் அறியப்படாத தகவல்களை தந்து ஆசிரியரின் கடல் பயணத்தையும் மிக எளிமையான தமிழில், சுவாரஸியமாக தந்திருக்கிறது “கற்றதது கடலளவு” புத்தகம். ஆசிரியர் து.கணேசன். 1987-88 ஆண்டு விகடன் மிகச்சிறந்த மாணவ நிருபராக தகுதி பெற்றவர்.

ஜூனியர் விகடனில் வெளிவந்த தொடர், புத்தகமாக வந்திருக்கிறது. அதனால் தான் என்னவோ சில இடங்களில் சினிமாத்தனங்களையும் மிஞ்சும் இடங்களும் இருக்கின்றன :) இதன் சிறப்பே மாணவர்களும் படித்து புரிந்து கொள்ளும் எளிய முறையில் தன் அனுபவங்களை கொடுத்திருக்கிறார் ஆசிரியர் கணேசன். கப்பலில் பணி செய்ய விரும்பவர்கள் முதலில் இதைப் படித்து கொஞ்சம் தெரிந்து கொள்வது நல்லது. முக்கியமாக கிரேக்க கப்பல் கம்பெனிகளைப் பற்றி :)

நடுக்கடலில் கேப்டன், இன்ஜினியர்களுடன் இந்தியக் கப்பல் மூழ்குவதை விவரிக்கும் காட்சி ஆங்கில படத்தை நினைவூட்டுகிறது :) தொடர்ந்து மூன்று மணி நேரம் கிடைத்தால் இந்த புத்தகத்தை படித்து முடித்து விடலாம்.

சென்ஷியின் பின்னூட்டத்திற்கு பிறகே கணேசனும் ஒரு பதிவர் என தெரிந்தது. கூகுளாண்டவரின் உதவியோடு அவரின் வலைத்தளத்தையும் அறிந்து கொண்டேன். இங்கே சென்று “கற்றது கடலளவு” முழுதையும் வாசிக்கலாம்.
------------------------------------------------------------------------------------------------
சமீபத்தில் படித்த (அட சத்தியமா போன வாரம் தாங்க) ஜெயமோகனின் “ஓர் அக்னிப்பிரவேசம்” கட்டுரை சுப்புலட்சுமி பற்றி சில அறிய தகவல்களை அறிய முடிந்தது.

வெளிப்புற தோற்றத்தில் பிராணமப்பெண்ணாக எதற்காக தன்னை மாற்றிக்கொண்டார் அல்லது மாற்றப்பட்டார், அதற்கான நோக்கம் நிறைவேறியதா? அவரின் கடந்த கால வாழ்க்கை, காதல் என்ன? என மிக சுவாரஸியமான கட்டுரை அது. ஆனால் அந்த கட்டுரையே டி.ஜெ.எஸ். ஜார்ஜ் எழுதிய ‘எம்.எஸ்: இசையில் ஒரு வாழ்க்கை’ [MS - 'A Life in Music' ,T.J.S George ] என்ற நூலை அடிப்படையாக கொண்டது தான். அவர் பிராமணர் என்று எண்ணி அவரின் இசையைப் போற்றிய அவர் நண்பர் பின்பு அவரைப் பற்றி முழுதும் அறிந்து மாறியதைப் படித்து சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.

சென்ற விடுமுறையில் “எம்.எஸ் சுப்புலெட்சுமி. வாழ்க்கை வரலாறு” (ஆசிரியர் நினைவில்லை) என்ற புத்தகத்தை வாங்கி வெயிட் அதிகம் இருந்ததால் நான்கைந்து புத்தகத்தோடு அதையும் அங்கேயே வைத்து வந்து விட்டேன். அடுத்த முறை படிக்க வேண்டும் என்ற ஆவல் வந்துவிட்டது.
------------------------------------------------------------------------------------------------
நண்பனின் அலுவலகத்தில்

“சார் இன்னைக்கு வெக்கேசன்ல போறேன்.”

“ஓக்கே. பை. ஹேவ் எ நைஸ் வெக்கேசன்?”

“இந்த தடவை எனக்கு தீடீர்னு கல்யாணம் நடநதாலும் நடக்கலாம் சார்”

“ஏன்யா என்னாச்சு பொண்ணு யாரையாவது லவ் பண்றயா?’

”ஹி ஹி ஹி”

“அப்ப ஓடிப்போய் கல்யாணம் பண்ணிக்க போறயா?”

“இல்ல சார். எங்க ரெண்டு பேரோட அம்மா அப்பா என எல்லார் முன்னாடியும் தான்”

“ஓ அப்ப குடும்பத்தோட ஓடிப் போய் கல்யாணம் பண்ணிக்க போறீங்களா?”

இவன் எரிச்சலுடன் “அதெல்லாம் இல்ல சார் சொந்த காரங்களெல்லாம் வருவாங்க”

“அப்புறம் எதுக்குய்யா ஓடிப்போய் கல்யாணம் பண்ணுற?”

இவன் தலையில் அடித்துக் கொள்ள, அவர் சிரித்துக்கொண்டே வாழ்த்து கூறியிருக்கிறார்.

அச்சில் வராத சரித்திரம்

தொலைக்காட்சியில் அவர் தொண்டர்களைப் பார்த்தபடி கையை அசைத்து சிரிப்போடு செல்கிறார். கூட்டம் உற்சாகமாகி ஏதோ கத்துகிறது. தெளிவாக கேட்கவில்லை. இன்று காலை மலையாள செய்களின் ஊடே இந்த ஒளி நாடா காட்டப்பட்டது. அவரின் நினைவு நாள் இன்று. நான்கு வருடத்திற்கு முன்பு மதுரைக்கு சென்ற போது அறிந்த விசயம் தான் உடனே ஞாபகம் வந்தது. கண்கள் தொலைக்காட்சியில் நிலை நிற்க மனது குரங்காய் மாறி எங்கெங்கோ சென்றது.



இந்திராகாந்தி. அக்டோபர் 31 அவர் மரணம் அடைந்த நாள். கம்பீரத்தின் மறு உருவம். ஏன் இன்றும் ஒட்டுமொத்த இந்திய பிரதமர்களில் தைரியசாலி என எதிர்கட்சி தலைவரால் கூட பாராட்டப்பட்டவர். இந்நேரம் இந்தியாவை வல்லரசாக மாற்றியும் இருக்கலாம் என நப்பாசையும் எழ செய்பவர். இன்னும் என பல இமேஜை உள்ளடக்கியவர். அவர் மரணம் அடைந்த நாளான இன்று மதுரையில் அருகே உள்ள ஒரு கிராமத்தில், அனைத்து மக்களும் சோகமும், அதனடுத்து இரண்டொரு நாளில் சந்தோஷத்திற்காக தயாராகவும் என இரு வேறு மனநிலையில் இருக்கும் விசித்திர ஒரு கிராமம்.

சில தலைவர்கள் இறக்கும் போது ஏற்படும் வலியை விட, அதன் பிறகு காரணமே இல்லாமல் ஏற்படும் கலவரம் மற்றும் சில இத்தியாதிகள் ஏற்படுத்தும் சமபவங்கள் ஏனோ நம் மனதில் இருந்து மறைவது கடினம்.

பலவருடங்களுக்குப் பிறகு, நான்கு வருடங்களுக்கு முன்பு மதுரை செல்லும் போது யதேச்சையாக உறவினரை பார்க்க அக்கிராமத்திற்கு செல்ல நேரிட்டது. மதுரையை அடுத்து நகரத்தை ஒட்டி இருக்கும் சிறிய கிராமம் அது. பெரியவர்கள் பலர் இந்திராகாந்தி இறந்த சம்பவத்தையும் அதன் பிறகு நான்கு தினங்கள் பந்த் நடந்தையும், அதனையொட்டி கிராமத்தில் நடந்த சம்பங்களையும் நினைவு கூர்ந்து வருவதோடில்லாமல் தங்கள் குழந்தைகளும் சொல்லி ஒரு திருவிழா போல கொண்டாடி வருவது ஆச்சர்யம் அளிக்கிறது.

அக்கிராமத்தில் அனைவருக்கும் பரிட்சையமான ஒருவர் ஒரு பட்டறையில் வேலைப் பார்த்து வந்தாராம். கம்யூனிச கொள்கைகளில் தீவிர ஈடுபாடு கொண்டவராயினும் கலைஞரை தீவரமாக நேசித்தவர். மதுரையையொட்டி கலைஞர் எங்கு வந்தாலும் அவரது பேச்சைக் கேட்க ஆவலோடு செல்வாராம். ஜாதீகளில் புரையோடி போன அக்கிராமத்தில் சற்றே வித்தியாசமானவராக இருந்தவர். அதிகம் படிப்பில்லையென்றாலும் அவரது தொழில் நேர்மை, மனித நேயம் என ஊரில் அவருக்கு மிக நல்ல பேரை பெற்றுத் தந்தது. அவரது மனைவி இல்லத்தரசி.

அக்டோபர் 31ல் இந்தியாவை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்திய இந்திராகாந்தி கொலை இக்கிராமத்தையும் விட்டு வைக்கவில்லை. அச்சமயத்தில் நிறைமாத கர்பிணியாக இருந்தாராம் அவரது மனைவி. ரேடியோவில் நிகழ்வுகளை ஊரே கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. அதை தொடர்ந்து இந்தியாவில் ‘பந்த்’ நிகழ்ந்ததும் அனைவரும் அறிந்ததே. வெளியே யாரும் நடமாட முடியாத சூழ்நிலை உருவானது.

’பந்த்’ இரண்டாவது நாளும் அதாவது நவம்பர் முதல் தேதியும் தொடர்ந்த போது தான் அவரது மனைவிக்கு பிரசவ வேதனை எடுக்க ஆரம்பித்தது. வேதனை அதிகமாக அவருக்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை. ஊரில் உள்ள பிரசவம் பார்க்கும் வயதான ஒரு பாட்டியை அழைத்து வந்து காண்பித்த போது அவர் மருத்துவமனைக்கு செல்வதே உச்சிதம் என கையை விரித்து விட்டார். வெளியே வண்டியோ, ஆட்டோவோ என வாகனங்கள் எதுவும் ஓட முடியாத சூழ்நிலை.

அங்கிருந்து சில கிலோமீட்டர் தூரத்தில் இருக்கும் மருத்துவமனைக்கு எப்படி அழைத்துச்செல்வது என தெரியாமல் முழிக்க, நள்ளிரவு நேரத்தில், அதுவும் ‘பந்த்’ நேரத்தில் மருத்துவமனைக்கு சென்றாலும் மருத்துவர்கள் இருப்பார்களா என்ற பயமும் சேர்ந்து கொள்ளத்தொடங்கியது. ஊரில் அனைவரும் உறங்கி கொண்டிருக்க உதவிக்கு யாரையும் கூப்பிட நேரம் இல்லாமல் தன் மனைவியை தன் சைக்கிளில் வைத்து அழைத்து செல்ல தொடங்கியிருக்கிறார்.

மழை வேறு வரத் தயாராக, மாலையில் ரேடியோவில் மதுரையில் எங்கோ நடந்த பயங்கர கலவரம் கேட்ட ஞாபகம் வேறு வந்து அவருக்கு வேதனையை இன்னும் கூட்டியிருக்கிறது. இருந்தாலும் மனம் தளராமல் சைக்கிளை மெதுவாக உருட்டிக் கொண்டு செல்லத்தொடங்கியிருக்கிறார்.

அந்நேரத்தில் அவரது உறவினர் ஒருவர் யேதச்சையாக வெளியில் தலைகாட்ட, யோசிக்காமல் அவரும் துணைக்கு வரத்தொடங்கினார். ஆங்காங்கே நடந்த கலவரம் தன் அடையாளத்தை வீதியெங்கும் விட்டு சென்றிருக்க அதை கண்டதும் பயம் இருட்டை விட வேகமாக அவருக்கு சூழத்தொடங்கியது. எப்படியோ தாக்குபிடித்து மருத்துவமனையில் சேர்த்த போது நினைத்த மாதிரியே மருத்துவர்கள் யாரும் இல்லை. ஆவேசமாகி அவரும், அவரது நண்பரும் கோபப்பட்டு கத்த ஆரம்பிக்க மருத்துவரை அழைத்து வர ஊழியர் ஒருவர் ஓடி இருக்குறார்.

இரவு கழிந்து அடுத்த நாளும்(2ஆம் தேதி) வந்து விட்டது. மூன்றாவது நாளாக ‘பந்த்’ தொடர்ந்தது. மருத்துவரும் ‘பந்த்’யை பொருட்படுத்தாது விடியற்காலை நேரத்தில் வந்திருக்கிறார். இதே நேரம் ஊரில அனைவருக்கும் விசயம் அறிந்து அனைவரும் மருத்துவமனைக்கு படையெடுக்க ஆரம்பித்துவிட்டார்களாம்.

ஊரே மருத்துவமனைக்கு வெளியே காத்திருக்க, அவர் நிலை கொள்ளாமல் ஆப்ரேசன் தியேட்டர் வெளியே இருக்க.... கடைசியில் வெளியே வந்த மருத்துவர் “ஆண் குழந்தை பிறந்திருக்கிறது” என்ற படி கை கொடுத்து சென்றிருக்கிறார்.

உள்ளே சென்ற இவர் தன் கையில் அந்த குழந்தையை எடுத்து கண்ணீருடன் என்ன பெயர் வைக்கலாம் என தன் மனைவிடம் கேட்ட போது...

வெளியே இருந்த ஊர் மக்கள் ஒரே கோஷமாக விண்ணை பிளக்க உற்சாகத்துடன் “இவன் ஆதவன்...இவன் ஆதவன்...” கத்தினர். குழந்தையும் சிரித்தது. சிரிப்பும் அதை ஆமோதித்ததை போல “நான் ஆதவன்” என அவருக்கு உணர்த்தியது.

















(இதிலுள்ள ’பந்தை’ கிராபிக்ஸிலோ அல்லது வேறு சாப்ட்வேர் மூலமாகவோ எடுத்துப் பார்க்க கூடாது என்று கடுமையாக உங்கள் காலைப் பிடித்து கெஞ்சி கேட்டுக்கொள்கிறேன்)

டிஸ்கி: ”அப்ப சூப்பரா இருக்கயே இப்ப ஏன் கண்றாவியா இருக்க?”ன்ற மாதிரி வரும் பின்னூட்டங்கள் கண்டிப்பாக மட்டுறுத்தப்படும் என கம்பெனியின் சார்பில் கேட்டுக்கொள்ளப்படுகிறது.

2 in 1 (இதுவும் அதே தான்)

ஆமாங்க இதுவும் தொடர் பதிவு தான். அப்படியே கொஞ்சம் விருதையும் கொடுத்துகிறேன். இந்த மாசம் கொசுவத்தி நிறைய சுத்திட்டேன்.

1)
உங்களைப் ற்றி சிறு குறிப்பு ?

வயது-25, கல்யாணாம் ஆகல.

2) தீபாவளி என்றவுடன் உங்கள் நினைவிற்கு ரும் (க்கமுடியாத‌) ஒரு ம்பம் ?

கொஞ்ச வருசம் முன்னவரைக்கும் காத்தாடி தான் ஞாபகம் வரும். ஒரு மாசம் முன்னாடியே என்ன நூல் வாங்கலாம்? எத்தனை கட்டை நூல் வாங்கலாம்? மாஞ்சா போடுறதுக்கு என்னென்ன சேர்க்கலாம். இனிஷியல் போட்ட காத்தாடி ஆர்டர் கொடுக்குறதுன்னு ஒரே கொண்டாட்டமா இருக்கும். இரவாச்சுன்னா ராக்கெட்டை படுக்க வச்சு விடுறது கேபிள் வயர்ல சரவெடிய கட்டி தொங்கவிடுறதுன்னு நிறைய சம்பங்கள் ஞாபகம் வரும். ஆனா இப்ப இன்னொரு சம்பவமும் அடிக்கடி ஞாபகம் வரது.....

ஐஞ்சு வருசத்துக்கு முன்னால ஒரு தீபாவளியில நானும் என் ப்ரெண்ட் சசியும் இன்னொரு நண்பனை பார்க்கப் போகும் போது நாலு பேர் சேர்ந்து பைக்ல வந்த ஒரு ஆளை மடக்கி பெரிய பெரிய அரிவாளோட எங்க கண்ணு முன்னால வெட்டின சம்பவமும் ஞாபகம் வருது :(

3) 2009 தீபாவளிக்கு எந்தஊரில் இருக்கிறீர்கள்/இருந்தீர்கள் ?

வேறெங்க சார்ஜா தான் :(

4) ற்போது இருக்கும் ஊரில் கொண்டாடும் தீபாவளி ற்றி ஒருசிலரிகள் ?

”மச்சி தீபாவளிக்கு லீவு போட்டுட்டு எங்கயாவது போலாமா?”

“எங்கடா போகுறது? சாயங்காலம் படத்துக்கு போகலாம்”

“யாராவது பேமிலியோட ப்ரெண்ட் இங்க இருந்தா நல்லா இருக்கும்ல?” என்றபடி கடந்த மூன்று வருடமும் முடிந்த தீபாவளி இந்த வருடம் ஒரு நாள் முன்பாக பதிவர் “செந்தில்வேலன்” வீட்டில் தீபாவளி விருந்துக்காக கூப்பிட்ட போது போக முடியாத சூழ்நிலையில் அலுவலகத்தில் சிக்கிக் கொண்டது வருத்தமாக இருந்தது :(

5) புத்தாடை எங்கு வாங்கினீர்கள் ? அல்லது தைத்தீர்களா ?

பண்டிகைக்கு மட்டும் எனக்காக நான் துணி வாங்கியது கிடையாது. அக்கா, அம்மா என யாராவது எடுத்து தருவார்கள். இந்த முறையும் எனக்காக சட்டை அக்கா எடுத்து வைத்துள்ளதாக தீபாவளியன்று போன் செய்யும் போது சொன்னார்கள் :(

6) உங்கள் வீட்டில் என்னகாரம் செய்தீர்கள் ? அல்லது வாங்கினீர்கள் ?

மெஸ்ல அதே சப்பாத்தி, அதே சாப்பாடு ...எல்லாம் அதே அதே :(


7) உறவினர்களுக்கும், நண்பர்களுக்கும் எவ்வாறு வாழ்த்துக்களைத் தெரிவிக்கிறீர்கள். (.ம். மின்னஞ்சல், தொலைபேசி, வாழ்த்து அட்டை) ?

போன் தான் :(.

8) தீபாவளி அன்று வெளியில் சுற்றுவீர்களா ? அல்லது தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளில் உங்களைத் தொலைத்துவிடுவீர்களா ?

இந்த வருடம் காலையில் ஆபிஸ். மாலையில் திரையரங்கில் ஆதவன் படம் :( (என்னய்யா இது எல்லா பதில்லயும் சோக ஸ்மைலி போட வேண்டியதா இருக்கு)


9) இந்தஇனியநாளில் யாருக்கேனும் ஏதேனும் உதவி செய்வீர்கள் எனில், அதைப் ற்றி ஒருசிலரிகள் ? தொண்டு நிறுவங்கள் எனில், அவற்றின் பெயர், முகவரி, தொலைபேசி எண்கள் அல்லது லைத்தம் ?

உதவி செய்ய நல்ல நாள் எல்லாம் பாக்கனுமா என்ன?


10)நீங்கள் அழைக்கவிருக்கும் நால்வர், அவர்களின் லைத்தங்கள் ?


இளைய பல்லவன்: நல்ல நண்பர். கண்டிப்பா கொஞ்சம் ஸ்பெஷலா இருந்திருக்கும் இவரோட தீபாவளி. இவரது ஸ்பெஷல் ‘சக்கர வியூகம்’

கோமதி அரசு:
கண்டிப்பா இவங்க இந்த கேள்விகளுக்கு அருமையா பதில் தர முடியும். அந்த பதில்களை எங்களை போல வெளிநாட்டில் வசிக்கும் பேச்சுலர்களுக்கு படிக்க சந்தோஷமாகவும் இருக்கும்.

ஸ்ரீமதி: தலை தீபாவளி ஸ்பெஷசலா இருந்திருக்குமே :)

கிரி: தன் மகனோட கொண்டாடும் முதல் தீபாவளின்னு நினைக்கிறேன். கண்டிப்பா சுவாரஸியமா இருந்திருக்கும் இவரோட தீபாவளி.

இந்த நால்வரும் தங்களுக்கு நேரமிருப்பின் இத்தொடர்பதிவை தொடர அன்போடு கேட்டுகொள்கிறேன். என்னை அழைத்த அமித்து அம்மாவுக்கு நன்றிகள் :)
------------------------------------------------------------------------------------------------


முதல்ல எனக்கு விருது கொடுத்த, சந்தனமுல்லைக்கு நன்றிகள். பாஸ் உண்மையிலயே நீங்க தான் கலக்குறீங்க. பப்பு பதிவு எல்லாம் நல்லா ரசிக்க முடியுது. keep Rocking பாஸ் :)

இதை வேற யாருக்கு கொடுக்கலாம்னு யோசிச்சா தொடருக்கு கூப்பிட்டவங்களுக்கே கொடுத்துடுலாம்னு தோணுச்சு.

இளைய பல்லவன்
கோமதி அரசு
ஸ்ரீமதி
கிரி

இந்த நால்வரோட இந்த விருதை பகிர்வதில் மகிழ்ச்சியடைகிறேன் :)




ஆதவன் - சர்வேசன்500 - நச்னு ஒரு கதை போட்டி 2009

நேரம். காலை 7.30

மார்கழி குளிர் காலை வெயிலைப் பற்றிய கவலையை அளிக்காததால் கடற்கரையில் காலை நனைத்தபடி, அதிகப்படியான டென்சன் எதுவும் இல்லாமல் சிகரெட் புகைத்துக் கொண்டிருந்தான் ஆதவன். பைனாகுலரின் உதவியோடு காந்தி சிலை அருகே நோட்டம் விட்டான்.

"டேய் மகனே இப்ப கொலை பண்ண போறது நாம இது நாள் வரை பண்ணின மாதிரி இல்ல, இவர் விசாரனை குழுத் தலைவர் மட்டுமில்ல, இவர் ரிட்டரையர்ட் ஜட்ஜ். அதுவும் சுப்ரீம் கோர்ட் ஜட்ஜ். பாதுகாப்பு ரொம்ப பலமா இருக்கும்” ராவுத்தர் ஐந்தாவது முறையாக படப்படப்பாக இதையே கூறினார்.

“இதையே எத்தனை முறை சொல்லுவ? நான் எப்படி அவர் கதையை முடிக்க போறேன்னு பார்க்க தானே போற. இந்த பெரிய ஆர்டரை முடிச்சதும் எப்படியும் அடுத்த ஆர்டர் வெளிநாட்டுல கிடைக்கும். அப்புறம் நாம எங்கேயோ போகப் போறோம்” ஆதவன் கண்களில் ஒளி மிளிர சிரித்தான்.

நேரம் 8.10

“என்னப்பா இன்னமும் காணோம்?. அவர் தனியாக பீச்சுக்கு வராரா? இல்ல கூட வேற யாராவது வராங்களா?” ஆதவன்

” எப்ப சென்னைக்கு வந்தாலும் ஞாயிற்றுகிழமை காலையில பீச்சுக்கு தனியா தான் வருவாரு. நம்ம கணக்குப்படி அவர் இந்நேரம் வந்திருக்கனும் ஆனா கிறிஸ்துமஸ் கொண்டாட்டத்துக்காக அவரோட சொந்தகாரங்களெல்லாம் வந்திருக்காங்க. ஒரு பெரிய கும்பலே வந்திருக்காங்க. அதுனால அந்த கும்பலோட இங்க வருவாருன்னு நினைக்கிறேன். அதான் லேட்டாகுது. ” ராவுத்தர்.

“என்னது பெரிய கும்பல் வருதா? ” தன் புருவங்களை உயர்த்தி.. ஆதவன்

”ஆமா. டேய் மகனே எத்தனை பேர் செத்தாலும் பரவாயில்லை இன்னைக்கு காரியத்தை முடிச்சிடுடனும். இதைவிட்டா ஒரு நல்ல சந்தர்பம் கிடைக்காது. நாளைக்கு நாம மலேசியா வேற போகனும். எப்படியாவது காரியத்தை முடிச்சுடு மகனே” தன்னுடைய அசட்டு தனத்துடனும் வெறியுடனும் கூறிய ராவுத்தரை ஒரு வெற்றுப் பார்வையுடன் பார்த்தான் ஆதவன்.

“நான் எவ்வளவு காசு கொடுத்தாலும் குழந்தைகளையும், பெண்களையும் கொல்ல மாட்டேன்னு உனக்கு தெரியும்ல. உனக்கு தேவை அந்த ஜட்ஜோட உயிர் அவ்வளவு தானே? அந்த வேலை இன்னைக்கு முடியும்” ஆத்திரத்துடன் ஆதவன்.

“ஏண்டா மகனே கோவிச்சுகிற? வேலைய எப்படியாவது முடிஞ்சு கொடு. அவ்வளவு தான்.” என்றான் காலைத் தழுவிய அலைகளை ரசித்தபடி ராவுத்தர்.

நேரம் 8.25

”அப்பா, என்னாச்சு இன்னும் ஆள் வரலையே?” என்றபடி கடிகாரத்தைப் பார்த்தான்.

“கொஞ்சம் பொறுடா மகனே. ஜட்ஜோட வீட்டு வேலைக்காரன் பேனர்ஜிய நம்ம பக்கம் கொஞ்சம் கஷ்டப்பட்டு வளைச்சிருக்கேன். ஜட்ஜ் வீட்டுலருந்து கிளம்பியதும் அந்த பயபுள்ள நமக்கு மெசேஜ் விடுறதா சொல்லியிருக்கான்”

“என்னது பேனர்ஜியா? அவன் என்ன பெங்காலியா?”

“இல்லப்பா அவன் பேரு குப்புசாமி தான். ஆனா அவன் ரொம்ப அனீனீனீசியா ஃபீல் பண்ணியதால அவன் பேர பேனர்ஜீன்னு மாத்திகிட்டானாம்”

“இப்ப இவன் பேரு மாத்தின கதை ரொம்ப முக்கியமா? ஆளு நம்பிக்கையானவன் தானே?” ஆதவன்

“அதெல்லாம் நம்பிக்கையானவன் தான். ஏன்னா அவன் மாப்பிள்ளைய கடத்தி வைச்சிருக்கோம். அவன் நம்மளைப் பத்தி ஏதாவது போட்டு கொடுத்தான்னா அவன் மாப்பிள்ளையோட உசுர எடுத்திடுவோம்னு மிரட்டி வச்சிருக்கேன்” என்றான் ராவுத்தர் கடலை நோக்கி சிரித்தபடி.

சிறிது நேரம் கழித்து....

ராவுத்தரின் போன் சிணுங்கியது. ராவுத்தர் எடுத்து நோக்கியவுடன் கத்த ஆரம்பித்தார். “டேய் ஆதவா ஜட்ஜ் வீட்டுல இருந்து கிளம்பிட்டாராம்”

“எங்க காட்டு” என்றபடி மெசேஜை வாங்கி முழுவதுமாய் படித்தான் ஆதவன்.

“ஜட்ஜ் ஐயா குடும்பத்தோட பீச்சுக்கு கிளம்பிட்டாரு. அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ் "

Sender
Benerji
+919841492053

Message center:
+919825001002

Sent:
26-Dec-2004
8:38:11


ஒரு வரலாறே தன் வரலாறு கூறுதே... (அடடே ஆச்சர்யகுறி)

ஒரு வரலாறே
தன்
வரலாறு கூறுதே! (ஹி ஹி அதே தான்..... அடடே ஆச்சர்யகுறி)

எதை வேணாலும் தட்டலாம் ஆனா வருசத்துக்கு நாலைஞ்சு பதிவு மட்டும் போடும் அமீரகத்துச் சிங்கம் கோபிநாத் தொடர்பதிவுக்கு கூப்பிட்டதை மட்டும் தட்டவே கூடாது. அப்புறம் அந்த நாலைஞ்சு பதிவும் வராம போக வாய்ப்புள்ளது. பயபுள்ள என்னைய கூப்பிடுறேன்னு என்கிட்ட போன்ல கேட்டுட்டு ஒரு மாசம் கழிச்சு தான் பதிவே போட்டுது.

ரைட்டு கொசுவத்திய சுத்திடுவோம்.... சுமார் ஒரு வருசத்துக்கு முன்னாடி.. டடடடடடடடொய்ங்..... (பேக்ரவுண்ட் மீயூசிக்பா)

ss

துபாய்ல மூச்சு விட கூட நேரம் இல்லாம கட்டட வேலைகள் எல்லாம் நடந்திட்டு இருந்தப்ப ’படார்’னு இருக்குற எல்லா ப்ராஜெக்டையும் நிறுத்த ஆரம்பிச்சாங்க. பெரிய பெரிய கம்பெனிகளோட எல்லா ப்ராஜெக்ட்டும் நிக்க ஆரம்பிச்சது. வேலை இல்லைன்னு தொறத்த ஆரம்பிச்சாங்க. அட கட்டின பில்டங்க கூட இடிக்க ஆரம்பிச்சுட்டாங்கன்னா பார்த்துக்கங்களேன். (கொஞ்சம் ஓவரா தான் போறமோ????)

ஆபிஸ்ல வேலை எதுவும் இல்லாம, குமுதம், தினமலர்,தினகரன் இதை தவிர எந்த தமிழ் இணையதளமும் தெரியாம நான் பாட்டுக்கு மொட்டு வளையத்தைப் கொட்டாவி விட்டுட்டு பார்த்துக்கிட்டு இருந்தேன்.

Photobucket
(ஆதவன்ற பேரு இருக்குறதுனால நான் ரொம்ப டெடரா இருப்பேன்னு எதிர்பார்த்தீங்கன்னா அது உங்க தப்பு. )

போரடிக்கும் போது நெட்ல நோண்டுரதும் அதிகமா போரடிக்கும் போது பக்கத்து சீட்ல இருக்குற சேட்டனை ஏதாவது கலாய்ச்சுட்டு இருப்பேன். பயபுள்ள கதறதை பாக்குறதுக்கு சந்தோசமா இருக்கும். இப்படியே பொழுது போச்சு...


ss1


சென்னையில இருந்து ரெகுலரா ஃபார்வேட் மெயில் அனுப்புற நண்பர் ஒருத்தர் ஆகஸ்ட் மாசம் தமிழ்ல பிடிஎப் கோப்பு அனுப்பினார்.

ss1

ரஜினியோட ”குசேலன்” படத்தை புறக்கணியுங்கள் அப்படின்னு “வெட்டி பய புள்ளைக சங்கம்” எழுதிய பதிவு அது.

அதில் இருந்த லின்ங்கை புடிச்சு அந்த சைட்டைஓபன் செய்த உடனே “ஒத்துகிறோம் நீங்களும் வெட்டியா தான் இருக்கீங்கன்னு”னு தலைப்புல இருந்தது. அடப்பாவி மக்கா நம்மளைப் பத்தி இவ்ளோ டீடெய்லா தெரிஞ்சு வச்சிருக்கானேன்னு முழுசா படிக்க படிக்க மூச்சு முட்டுச்சு. அதில் இருந்த தமிழ் மண கருவிப்பட்டைய புடிச்சு தமிழ் மணம் வந்து பார்த்தப்ப மயக்கமே வந்திருச்சு. கொக்காமக்கா எத்தனை பேரு......அத்தனை பேருக்கு வேலை வெட்டி இல்லையான்னு ஒரே பிரமிப்பு.

உடனே கை பரபரத்தது. கொஞ்சம் கூட யோசிக்காம உடனே ஆரம்பிச்சுட்டேன்.

ss1
ஆரம்பிச்சுட்டேனே தவிர என்ன எழுதுறதுன்னு தெரியல. ஒன்னுரெண்டு போஸ்ட் எல்லாம் போட்டேன். இன்னும் சொல்லப்போனா பின்னூட்டம் எப்படி போடுறதுன்னு கூட தெரியல. என்ன பண்றதுன்னு தெரியல. பல பேருக்கு மெயில் அனுப்பி ”என்னோட சைட்டு மச்சி டைம் கிடைச்சா பாரு”ன்னேன். எவனும் கண்டுக்கல. கையில போர்டு வச்சு உள்ள வாங்க சார்னு கூப்பிடாத குறை தான்.


அப்புறம் தான் நிறைய பதிவுகள் படிக்க ஆரம்பிச்சேன். கொஞ்சம் நண்பர்கள் வட்டம் கிடைச்சுது. சூது வாது தெரியாம இருந்தேன். அப்புறம் வலையுலக அரசியல் கொஞ்சம் புரிய ஆரம்பிச்சுது. ஜாலியாவும் இருந்தது. பரிசல்,லக்கி இவங்க பதிவெல்லாம் படிச்சப்ப ஆச்சர்யமாவும், நானெல்லாம் எப்படி இது மாதிரி எழுத போறேன்னு பயமாவும் தான் இருந்தது.


அப்புறம் குசும்பனின் பதிவை தொடர்ந்து படிக்க ஆரம்பிச்சேன். அந்த காலகட்டத்தில் நல்ல டைம் பாஸ் குசும்பனின் பதிவுகள் தான். சரி இவரை மாதிரி கொஞ்சம் காமெடியா எழுதலாம்னு நினைச்சா அது தான் கஷ்டமான விசயம்னு தெரிஞ்சுது.

குசும்பன் உள்பட துபாய்ல அதிக பதிவர்கள் இருந்தும் யாரோடவும் போய் அறிமுகப்படுத்திகிட்டது கிடையாது. முத்துலெட்சுமி அக்கா மூலமாக சென்ஷி, கோபியின் அறிமுகம் கிடைச்சுது. பதிவு எழுதுறதும் அப்படியே தொடர்ந்தது. அதாவது துபாய்ல இன்னும் நிலைமை சரியாகல.......


ss1


அப்புறம் அதிகமான பதிவர்கள் நண்பர்களாக கிடைச்சாங்க. ஆரம்பத்துல ஈகலப்பை உபயோகப்படுத்தினேன். இப்ப NHM உபயோகிக்கிறேன். இது எளிமையா தான் இருக்கு. இதுல ஒரு விசயம் பாருங்க. இந்த பதிவு என்னோட நூறாவது பதிவு

ss1


இதுக்கு மேலயும் நான் எப்படி எழுத வந்தேன்னு மொக்கை போட்டு நீங்க படிச்சீங்கன்னா தங்கம் விலை கண்டிப்பா குறைய போறது கிடையாது மக்கா. அதுனால இங்கேயே முடிச்சுகிறேன். ரிட்டன் டூ கொசுவத்தி... டடடடடடடடொய்ங்.....

ss


நண்பர் இளைய பல்லவன் (இப்படியாவது பதிவெழுதுங்க பல்லவன்), மாப்பி ஏனோ ஓனோ, பப்பு, இயற்கை மகள் ஆகியோர் நேரம் கிடைக்கும் போது எப்படி வேலை வெட்டி இல்லாம ஆனீங்கன்னு அதாவது ப்ளாக் எப்படி ஆரம்பித்தீர்கள் என்று இப்பதிவை தொடரலாம் :)

ஆமா அதுக்கு என்ன இப்ப?-பஞ்சாமிர்தம்

டென்சனால நேரத்தில் யாராவது கொடைச்சல் குடுத்தா என்ன பண்ண முடியும்? கோபப்பட்டு கத்தலாம், திட்டலாம், ஏன் காதை கூட கடிச்சு வைக்கலாம். ஆனா என் ப்ரெண்டு கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்கான். நானும் இப்பெல்லாம் இத தான் ஃபாலோ செய்யிறேன்.

ரமலான் விடுமுறையில் நண்பர்களோடு ஷாப்பிங் சென்றிருந்தேன்.
ஷாப்பிங் முடித்துவிட்டு பில் போடும் இடத்திற்கு வந்த போது அவனது பர்ஸை காணவில்லை. ரொம்ப டென்ஷனாகிவிட்டான். மற்ற நண்பர்கள் அதே கடையில் தேட ஆரம்பித்தோம். கிடைக்கவில்லை.

அவன் போன் அடித்தது.

இவன் எரிச்சலுடன் “ஹலோ”

“ஹலோ சார். நாங்க சென்னையில இருந்து பேசுறோம். தமிழ் மேட்ரிமோனியில உங்க ப்ரொபைல் பார்த்தோம் சார். எங்க பொண்ணுக்கும் வரன் பார்த்திட்டு இருக்கோம். நாங்களும் ********** ஆளுங்க தான்” பெண் குரல் மறுமுனையில்.

“சரிங்க. என்னோட அட்ரஸ் தரேன் வீட்ல பாருங்க” எரிச்சல் மாறாமல் இவன்.

“நீங்க எங்க வேலை பாக்குறீங்க?”

“சார்ஜால வேலை பாக்குறேன். நீங்க என் அப்பாகிட்ட பேசுங்க”

“அங்கேயே தான் வேலையா? சென்னையில திரும்ப வர மாட்டீங்களா? ”

“இப்போதைக்கு இங்கே தான் வேலை. அங்க வர்ர மாதிரி ஐடியா இல்ல”

“அச்சச்சோ அப்படியா? எங்க பொண்ணை வெளியூருக்கு எல்லாம் கொடுக்குறதா இல்லைங்க. நீங்க சென்னையில செட்டில் ஆகிறா இருந்தா பரவாயில்ல”

“வேணும்னா நான் வேலைய ரிசைன் பண்ணிட்டு அங்க வர்ரேன். வீட்டோட மாப்பிள்ளையா வச்சு காலம்புல்லா சோறு போடுவீங்களா?”ன்னு படார்னு கேட்டான்.

மறுமுனையில் பேச்சே இல்ல. அப்புறம் கட் ஆகிடுச்சு.

“ஏண்டா இப்படி பேசுன? உனக்கே தப்பா தெரியல?” நான்

“ஆமா தப்பு தான் அதுக்கென்ன இப்ப?”

“இல்லடா பேசுனது பெரியவங்களாச்சே, மரியாதையா இருக்காதேன்னு...”

“ஆமா மரியாதை இல்ல தான். அதெக்கென்ன இப்ப?”

அவ்வ்வ்வ்வ்வ்வ் அவனைப் பற்றி தெரியுமாததால் அத்துடன் கப்சிப்.

மறுபடியும் பர்ஸ தேட ஆரம்பிச்சோம்.
----------------------------------------------------------------------------------------------
அதே நண்பன். சில நாட்களுக்கு முன் தொலைபேசியில்

“மச்சி நேத்து ஒரு லின்ங் அனுப்பினேன்னே? உன்னைப் போல் ஒருவன் விமர்சனம்(உ.தமிழன் அண்ணன் பதிவு உ.போ.ஓ விமர்சனங்கள்) படிச்சயா?”

“படிச்சேண்டா. எல்லாம் படிக்கல. ஒரு சிலது படிச்சேன். ஏன் அதுக்கென்ன?”

“கமல் எல்லாம் வேணும்னே செஞ்சிருக்க மாதிரி இருக்கேடா? அந்த பச்சை ஒயர் விசயம் கூட தப்பு மாதிரி தோணுதேடா”

“ஆமா தப்பு மாதிரி தான் தோணுது. அதுக்கென்ன இப்ப?”

“இல்லடா கமலே இந்த மாதிரி படம் எடுத்தா நல்லாயிருக்காதுல்ல..”

“ஆமா நல்லாயிருக்காது தான் அதுக்கென்ன இப்ப

“நீயா நானா கோபி பயங்கர ஜால்ரா போடுற மாதிரி இருக்குல்ல?”

“ஆமா இருக்கு. அதுக்கென்ன இப்ப?” அவனுக்கு ஆபிஸில் ஏதோ பிரச்சனை என்பது மட்டும் லேசாக புரிய ஆரம்பித்தது. சரி கொஞ்சம் குஜாலா ஏதாவது பேசி அவன் மூட மாத்திலாம் என்ற யோசனையுடன்..

“புவனேஸ்வரி மேட்டர் படிச்சயா? ரொம்ப கொடுமையா இருக்குல்ல?”

“ஆமா கொடுமையா தான் இருக்கு. அதுக்கென்ன இப்ப?”

”டொக்” போனை கட் செய்தேன். யப்பா சாமி ஆளை விடு!

(அதுக்கென்ன இப்ப? என பின்னூட்டமிடுபவர்களின் பின்னூட்டம் மட்டுறுத்தப்படும் என்பதை இங்கே தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்)
-------------------------------------------------------------------------------------------------
புவனேஸ்வரி விசயத்தில் உ.த அண்ணன் தயவாலும் சில பல சைட்களின் தயவாலும் படித்து பொது அறிவை வளர்ந்துக் கொண்டேன். இதில் அடக்க முடியாமல் சிரித்தது விஜயகுமார், அருண் விஜயகுமார் ஆகியோர் பேசியது. ரெண்டு பேருக்கும் இருக்கும் கஷ்டமான சூழ்நிலைய ஒத்துக்கவேண்டியது தான். அதுக்காக சினிமாவுக்கு எழுதிகொடுத்த டயலாக் எல்லாம் இங்க வந்து ஒப்பிச்சா சிரிப்பு வராதா?

இதுல நம்ம சரத்குமார் பேசும் போது “கேப்”ல கடா வெட்டிட்டார். ”ஏண்டா ராதிகா பேரை சேர்க்கலைன்னு?” கேட்குற மாதிரி இருந்தது. செம காமெடி. நொம்ப சிரிச்சேன் பாஸ்.

போயும் போயும் தினமலருக்கு எல்லாம் அவ்வளவு பெரிய மீட்டிங் போட்டு கண்டனம் பண்ணினதே வேஸ்ட். இதுல ஓவரா திட்டி இன்னும் கொஞ்சம் அதுக்கு பெயரை வாங்கி கொடுத்தது சுத்த வேஸ்ட்.
-------------------------------------------------------------------------------------------------
யவண ராணி படிக்க ஆரம்பித்ததை குறிப்பிட்டுருந்தேன். ஒரு மாதம் ஆகியும் முடிக்கவில்லை. ஆரம்பத்தில் ஒரு வித உற்சாகத்திற்கும், சுவாரஸியத்திற்கும் துணையாக இருந்த வர்ணனைகள், முதல் பகுதியின் பாதியை கடக்கும் முன் அதே வர்ணனைகள் சோர்வையே தருகின்றன.

ஒவ்வொரு அத்தியாத்தில் வரும் வர்ணனைகள் தேவையற்றதாகவே தோன்றுகிறது. நாவலில் சோழர்கள் அதிகம் புழங்கும் “தமிழ்நாடு” என்ற வார்த்தையும் சற்றே எரிச்சலை கிளப்புகிறது. மூவேந்தர்களின் அக்காலத்தில் தமிழ்நாடு என்று யாரும் குறிப்பிட்டதாக படித்த ஞாபகம் இல்லை.

இருந்த போதிலும் இரண்டு பாகத்தையும் முடிக்காமல் விடமாட்டேன் :)

கணினியில் ”நிலமெல்லாம் இரத்தம்” படிக்க ஆரம்பித்தேன். கிட்டதட்ட தமிழ் சினிமா பார்த்த ஒரு அனுபவமாக இருந்தது. நிறைய மசாலாக்களை தடவி சுவையாகவும், சுவாரசியமாவும் கொடுத்திருக்கிறார் பா.ராகவன். குமுதம் ரிப்போர்டரில் தொடராக வெளிவந்திருக்கிறது. ஆதலால் அதற்கேற்றாற் போல் எழுதியிருக்கிறார் போல. இஸ்ரேல்-பாலஸ்தீன் பிரச்சனையைப் பற்றி சில பல சந்தேகங்கள் தீர்ந்தன. சில வரலாற்று நிகழ்வுகளும் அறியமுடிந்தது.
------------------------------------------------------------------------------------------------
இதெல்லாம் டேமேஜர் ஸ்பெஷல்ஸ்...

பாத்ரூம் போனா லேட்டாகுதுன்னு எப்படியெல்லாம் யோசிக்கிறாங்கப்பா.....



ஆனா நாம வெளிக்கு போறோம்னு செட்டப் செய்துட்டு வெளியவே போவோம்ல (சவுண்ட் செட்டப் கூட இருக்கு பாருங்க)



------------------------------------------------------------------------------------------------
அனைவருக்கும் என் தீபாவளி நல்வாழ்த்துகள். இந்த சந்தோஷத்த கொண்டாட எல்லோரும் மறக்காம ஓட்டு போட்டுருங்க :)
Related Posts with Thumbnails